Habang kinukuhaan si Cielo ng dugo ay narito lamang ako sa kwarto ng aking anak. May mga swerong nakaturok sa kaniya at hawak-hawak ko ang kaniyang kamay.
Ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang kamay.
“Pawala-wala pala ang lagnat niya, Ate. Pasensiya na, Ate… hindi ko man lang napansin na nakagat na pala siya ng lamok, Ate.” ani ni Micka, ngunit ako ay tulala lamang sa gilid at pinagmamasdan ang anak kong tulog.
“Ate-”
“Micka, ilang ulit ko pa bang sasabihin sa iyo? Wala kang ginawang mali, okay? Magpahinga ka na.” minsan ay malapit na akong mainis sa kaniya. Alam mo ‘yung tipong marami ka nang iniisip, kailangan mo pang ulit-ulitin sa kaniya na wala siyang kasalanan? Gano’n ang pakiramdam ko ngayon.
“Natatakot po kasi ako baka na magalit kayo sa akin. Natatakot po ako na baka
