Make Her Leave

"Kailan mo balak umuwi, Añijessa Nicole?" Bungad ni Mommy sakin ng sagutin ko ang tawag niya, kagabi niya pa ako kinukulit na umuwi sa Poblacion. Ilang beses na siyang tumawag sakin kagabi. "Mom, marami akong trabaho." Dahilan ko. It's partly true. This past few days ay busy nga ako sa pagpirma ng mga dokumento at iilang meetings. " Kelan ka uuwi? Pag patay na ako at ang Daddy mo?" I rolled my eyeballs, she's just making drama para umuwi na ako. it's been years. Marami na ang nagbago... " Mom. Nagkikita naman tayo pagnandito kayo right? My life is here in manila. I can't go there dahil sa trabaho. I hope you understand." I know, lagi ko tinatanggihan ang mga paanyaya niya na umuwi ako, but I don't want to. I make a lot of excuses. But she doesn't buy any of it. " Hoy Añijessa Nicole. Dito ang buhay mo! Parang 8 years ago, iyak iyak ka." I rolled my eyes. Everything changes through time. Kung noon ay ayaw kong mag maynila ay nagiba na iyon. " Mom, uuwi ako, pag hindi na ako busy. I gotta go. May trabaho pa ako." I heard her sigh but later on she bid her goodbye. May mga panahon na guilty ako, pero mas malakas ang loob kong hindi umuwi. I have a lot of excuses in mind when Mom wants me home. But to be honest, ayoko na talagang bumalik doon. It's not their fault, it's my decision to be here. Hindi naman nila ako pinilit na pumunta dito para mag aral at mamahala ng negosyo namin. I have a reason why I don't want to step on that land again. No, it's actually a person who I'm avoiding crossing paths. It's my first love, heartbreak. Puppy love?, I guess. Hapon ng araw na iyon ay nasa opisina pa ako, I made myself busy everyday, tumawag ulit si Mommy kanina at kinukulit na naman ako. Kanino pa nga ba ako mag mamana kung hindi sa kanya. But unlike me. I give up so easily. Mom is so eager to make me go home, I don't understand why, but I don't care. It's been 8 years. Pero klaro pa rin sa akin ang lahat. Sa nagdaang panahon ay naging manhid na lang ako, tinuon ko sa pag-aaral at trabaho ang atensyon ko. It's better that way, I don't have to overthink and end up crying. Siguro ganun lang talaga. "Miss?" It was Trina, my secretary. "Yes? Come in, Trina." She smiled at me and handed me the papers I need to check and sign for my upcoming meetings. " Tapos na po iyan lahat Miss approval niyo na lamang po ang inaantay. " I smile at her and nodded. " I want you to prepare the meeting for tomorrow at 7:30 am. " She nodded at tumalikod na. My family business is all about resorts and spa, marami na rin kaming branch here and outside the country. I manage it all, sa akin iniwan ni Daddy lahat, He trained me well here when he's still the CEO. After I graduated from college nag master agad ako. Mana ako kay Daddy pagdating sa business while I got my Mom's fashion sense na ginagamit niya in building her own assets that I also manage. That's great right? They all threw all their jobs to me, but that's okay. I like it, they're retired to be with each other at mas okay iyon saakin. But this past few days Mom started nagging me. I don't understand her. Hindi naman siya ganito noon. But maybe they just missed me. Isang buwan ang nakalipas at ganun parin, laging tumatawag si Mom at minsan nag aaway pa kami. I always give her reasons but she's just a pusher and made me guilty all the time. " Miss, your Mom called, Uhm. She told me to make you a leave for 2 months." What? Napatayo ako, I Immediately get my phone and dial her number. Kagabi ay pinagawayan na namin ito at sobrang na stress na ako dahil ayaw parin ako tigilan. Ano bang meron doon at gustong gusto niya ako umuwi? They can easily go here if they really want to see me. "Darling." She stated my name amused me. "What's this Mom?" She fake laughed. "What? I ordered your secretary to do me a favor, alam kong dahilan mo lang ang trabaho para hindi umuwi." Napapikit ako ng mariin. " O baka naman may iniiwasan ka dito, Añijessa?" Yea. Right. " Okay fine, I'll file a leave. Next week." I surrendered, I don't want to talk about that. Kulit. " No. You will fly here as soon as possible. " I bite my lips hard. "Yeah, whatever, Mom. " She just chuckled and hung up. " Trina, iiwan ko muna sayo ang opisina ko. I'll call you, tell me kung may problema. I need to go." Tumango ito, kinuha ko lahat ng gamit ko, bag, jacket and my phone. I book my ticket. Hindi na ako pumasok kinabukasan sa opisina, I arrange my things. Binilin ko na ang dapat gawin ni Trina. She's a good employee kaya tiwala ako sa kanya. The day after tomorrow is my flight. I chill in my living room, watch some movies. I refuse to think about going home. Ts. Kainis. I don't understand why my Mom's doing this to me. I already tell her that I don't want to be there because of him... Not because of them. I just remembered the day's when I'm so stupid. The movie ended, hindi ko naman masyado naiintindihan dahil wala doon ang utak ko. I decided to packed my things para, medyo matagal ang ilalagi ko doon. Thou, hindi ko naman kailangan ng maraming gamit dahil may mga naiwan naman ako doon sa Mansyon. Mom take care of that for sure. She's so excited at maya't maya kung tumawag. Kinabukasan ay maaga akong nagising para sa workout routine ko, nag jogging at nag weights na din ako. Mabuti na lang at bukas ang flight ko may panahon pa ako para mag ready. Mentally and physically. Kasalukuyan akong nag weights ng tumunog ang phone ko. It's Trina. " Ma'am, I'm sorry to disturb you. Mr. Chris wants to meet you." I got my towel at dahan dahan na pinunasan ang katawan. I stayed by myself kaya medyo comfortable akong gumalaw. I have a garden, sakto lang ang laki ng bahay na kinuha ko dito, gusto ni Mom na sa bahay nila ako tumira but, I want to be Independent. " Now? I told you to reschedule my meetings." I told her. " I Understand, but he insisted. " Umiling ako. " Okay, set me an appointment with him. I'll meet him by the afternoon. " He's so demanding, sa lahat ng client namin siya ang pinaka ayaw ko. Mr. Chris, is an entrepreneur, at ang next project niya ay mag franchise with my spa. He's also an investor in my company. CEO pa lang si dad ay nasa company na siya. Magaling naman siya but I don't like him. He's pervert, iba ito kung makatingin. His handsome, may be girls throw themselves to him. At alam ko na may gusto ito sa akin, I don't know kung ano iyon. The meeting time came, isa sa mga restaurant na paborito ko ang napili niya, and I wonder why. Wearing my fitted black dress. And my pouch. Kung saan ang cellphone ko. I park my car. The wind blows my hair kaya medyo nagulo iyon. I curled it. I feel so beautiful right now. The guard open the door for me. Hinahanap ng mata ko ang lalaki, at ng makita ay ngiting ngiti itong tumayo at sinalubong ako. "Hi, how are you My Lady?" Tinaasan ko siya ng kilay. Ipinaghila pa nito ako ng upuan, and I thank him for that. He's being gentleman. " Mr. Christ, what made this meeting so Important?" He smirked and sat down. "Can we order first?" Itinaas niya ang kamay nya, lumapit sa amin ang lalaking nakaputi na may ribbon sa may leeg nito. He also have the pin stating his name. Hinayaan ko na lang siyang mamili, hindi rin naman ako magtatagal. Nang umalis ang waiter ay doon lamang ito tumingin sa akin. "I heard your going to Poblacion?" Nakatitig lamang ako dito at tumango. " Tamang tama, duon din ang punta ko, tell me what time. So I can arrange my flight." I smirk. Really? "Pumunta ako dito for business Mr. Chris. Hindi para ipaalam ang mga gagawin ko." He smile sweetly. "C'mon, let me accompany you. Gusto ko din mag bakasyon." Napapikit ako ng mariin. Bakit nga ba ako pumayag na makipag kita sa kanya? Bwesit na to. Wala akong panahon makipaglaro sa kanya. I know him and his reputation to girls he dated. Dapat talaga hindi na ako pumayag. "Wala akong panahon, para dito Mr. Chris. I got to go" tumayo ako iniwan ko siya doon. I dialed Trina's number. "Good afternoon, this is Trina speaking." He answered. "Trina, sa susunod alamin mo ang importanteng ibabahagi ni Mr. Chris, and if he didn't give any valid reason. Turn him down, get it." Ibinaba ko iyon. Someone grab me and it's Mr. Chris. He smiled despite what I did. "Stop being rude, Nicole. I just want us to be friends." Binawi ko dito ang kamay ko at lumayo ng bahagya sa kanya. How dare him call me Nicole! He ruin my day by calling me that name. " Stop being arrogant, Mr. Chris," inirapan ko ito, tinalikuran ko siya upang pumunta sa sasakyan ko pero hinarangan niya ako. "I like you, and you're doing this on purpose, being hard to get? " Bilib din naman ako sa kanya. He always tell me how much he like me, but I don't care. He's so arrogant. Manipulative and a fuckboy. "This is the last time I'll let you come see me, alone. I don't care about your bullshit, Mr. Chrisologo. I don't like you. Understand?" Sinabi ko at nilagpasan siya. I just heard him laugh. Nang makarating ako sa sasakyan ay hinarap ko siya at tinitigan ng masama. "I also don't care, you'll be crying back to me. Mark my words." Umiling na lang ako. Crying my ass. Ni kuko nga niya ayokong makita! Pinapainit niya ang ulo ko. Mabilis akong umalis doon at bumalik sa bahay ko. Huminga ako ng malalim. Dumeretso ako sa kwarto at natulog ako. After an hour nagising ako dahil tumawag si Mom. She reminded me na may party, welcome party for me. I told her it's not important but she insisted. "Minsan lang ako maghanda for you, and I'm excited anak." Hindi ko siya maintindihan kung bakit parang baliw na siya. I'm sorry Mom but she's so weird. Hindi na ako nakipagtalo dahil alam kong ipipilit lamang niya ang gusto niya, but the last line she said makes me stun. "Mrs. Welba is excited to see you, honey. Inimbita ko ang buong pamilya niya. At makakaasa ng darating sila bukas." Napapikit ako ng mariin, libo libong boltahe ng kuryente ang naramdaman ko. Pupunta sila? Siya ba ay pupunta din? That thought makes me nervous. I shouldn't feel this. Napakagat ako ng labi, the excitement of her voice is all I hear. Hindi ko na masyadong maintindihan dahil na stuck ang utak ko sa isipin na pupunta ang mga Welba. Maaring magkita kami bukas? Hindi ko iyon inaasahan. He probably still gonna avoid me like before. Kaya alam ko na, hindi ako mahihirapan na iwasan siya. Bakit ko pa ba kailangan isipin ito? I'm sure hindi iyon pupunta, dahil ayaw niya akong makita... Wala ako sa sarili ng matapos ang tawag, hindi naman iyon napansin ni Mommy. Nanginginig ang mga kamay ko ng ibaba ko ang cellphone buti na lang at nasa kama ako at doon iyon bumagsak. Is it a good idea? Dapat ba hindi na lang ako pumayag na umuwi doon? I can tell Mom, but I don't want to disappoint her. Bumangon ako para mag hilamos. I only wear my oversize t-shirt and undies. I divert my mind on cooking my dinner. But it's not working, muntik ng masunog ang niluto ko dahil natutulala ako. What should I do? Bakit ba ako pumayag sa gusto ni Mom? Bakit ang tanga tanga ko. Madilim na sa labas, wala na akong gagawin dahil tapos na akong magimpaki. I decided to work, hanggang sa antukin ako. Maaga akong nagising. I'm not excited or what. Let say I'm nervous na kahit medyo puyat ay maaga pa rin nagising. Today is my flight at 8am, 7am palang ay ayos na ako. Malapit na din naman dito ang airport. I have a driver siya na ang pag uuwi ng kotse kaya hindi ko na iyon poproblemahin pa. Pagtungtong kong airport iba na agad ang pakiramdam ko. Hindi ko mawari... I feel I was on myself 8 years ago, the old stupid me. No, I shouldn't think about it. I have changed. I know my worth. Mabuti at sa bandang bintana ako na punta. The clouds give me a chill feeling. It set my mood so good. Hindi ko namalayan, nakatulog ako dahil sa pagod at pag iisip. I bit my lips upon walking on the grounds of the airport, I put my shades on. I'm not comfortable right now. I feel like it's just yesterday, I feel like nothing changed. Tinawagan ko si Mommy habang hinihintay ang mga bagahe ko, I told her I arrived at the airport para ma sundo ng driver. While waiting may isang batang tumatakbo, nabanga ako nito at dahil sa sobrang lakas ng impact ay medyo napaatras ako. While the girl landed on the cold floor. My eyes widened because of that. I was so shocked. Agad ko itong nilapitan at tinayo. The girl can't look at me. "Hey, are you okay?" I asked her but she didn't respond. "Hey, are you lost? Or somethin'?" I lifted her chin to face me, All I see is her teary eyes that bug me. "I'm so sorry, I didn't mean that, please forgive me." Oh dear. She seems so scared of me. " Hey, it's okay. I'm not mad. But be careful next time, okay?" Inilayo ko siya to see her cute face. Namumula pa ang ilong at paligid ng mata nito dahil sa luha. "Where's your Mom?" Luminga ako, saktong may tumatakbong babae sa direction namin. "Daisy. What happened? Why are you crying?" The girl looks like her Mom. Kinuha ko na ang mga gamit ko, naguusap silang dalawa at tinatahan nito ang bata. "I'm sorry Miss." I smiled at her. It's actually understandable. She's just a kid after all. "It's okay, it's no one's fault." I smile at the kid. She smile and I saw someone on that smile. Kahit minsan ko lamang iyon nakita noon ay hindi ako maaaring magkamali. " Uh. We have to go, baka kasi nandyan na ang susunduin namin." I nodded. Habang nakatitig lang sa bata. She reminded me of someone I know... Nakatayo lamang ako doon habang papalayo sila. The kid wave her hand to me. Bumalik lamang ako sa wisyo ng tumunog ang cellphone ko. "Honey, where are you? Kanina pa naghihintay ang susundo sayo." Huminga ako ng malalim. " Y..Yeah, I'm going out. See yah." Wala sa sarili akong lumabas ng airport. I texted Mom kung saan ang exit ko, at malamang ay papunta na dito ang driver. I inhale deeply at hinintay na lamang ang driver. Not long after, a Mercedes Benz vision eqs park in front of me. I'm not familiar with the car my parents use here in Poblacion, pero isa lang ang alam ko. They want a Lamborghini, all our cars are in that brand. A tall man go out of the car Nanlalaki ang mata ko ng makita ko ito. What the hell? I was stun at hindi makapaniwala. Akala ko gabi ko pa siya maaaring makita or not at all. When his eyes landed on me ay agad akong umiwas ng tingin. Thankfully I wear my sunglasses. He can't see my eyes with shock or something. And now he's in front of me. He looks more mature now than the last time I saw him. He has stables, not long, it's just enough. " Nicole..." I heard his manly voice. Hindi ko alam bakit ako kinakabahan. And he f*****g called me that name. Hindi ko na paghandaan ang pagkikita naming ito. Hindi ito ang inaasahan ko. " Your Mom, ask me to fetch you." Of course she is. The nerve! Pumikit ako ng mariin, I look at him at nginisian siya. "Oh really, well thanks. You should've declined her, I'm sorry to disturb you." Pinilit kong hindi mautal, dahan dahan ko iyong sinabi sa kanya para hindi ako masyadong mahalata. Tumango lamang siya, as usual. He doesn't talk, really. Kinuha niya ang mga gamit ko. Hindi na ako nagreklamo. To Less conversation... Wala siyang driver, I was about to go to the back seat ng doon niya inilagay ang mga bagahe ko. Tumaas ang kilay ko pero tinitigan lamang niya ako. Hindi na ako nagsalita at binuksan ang pinto ng passenger seat. Halos sabay kami ng makapasok, agad kong kinabit ang seatbelts dahil isang emahe ang dumaan sa utak ko. Stupid. Masyadong tahimik ang naging biyahe namin, hindi ko alam kung sadyang mabagal o nababagalan lang ako. Sa natatandaan ko ay hindi naman ganoon kalayo ang bahay namin. Itinuon ko na lamang ang mata ko sa dinadaanan namin. Kasabay ng panahon nag iba na din ang paligid. Kung noon ay puro puno at maraming pananim ang iba ay may mga nakatayo ng establisyemento. No one stays the same. " You're quiet." He said, tumaas ang kilay ko. Ngumisi ako. "I'm always quiet." I'm not used to being quiet. Everyone knows how cheerful and talkative I was. I stayed my eyes outside. Avoiding his gaze at me. " Are you bored?" You care now huh? "Yes. Malayo pa ba" He sigh, tumango siya pero hindi niya na iyon sinundan pa, I don't want him to think that I'm still the old me. I'm not gonna irritate him with my voice and presence. Dahil sa bagal ng pagtakbo ng sasakyan at oras ay inabot kami ng dalawang oras sa biyahe. Wala akong sinabi na kahit ano. I let him drive, gusto kong matulog na lang pero ayaw naman ng mata ko. "We're here." Agad akong lumabas at pumasok sa loob. Sinalubong ako ni Mom at Dad na may ngiti sa Labi. "Finally hija." She's really happy I'm here. They both hug me. I heard the wheel of my luggage, indicating that he's near. " Tita." Nagmano siya kila Mommy, iyon ang matagal na nilang ginagawa. " Salamat hijo." Mom. I look at him. " Salamat." Tumalikod ako para sana iwan sila doon dahil kanina ko pa gustong lumayo sa kanya. Knowing he's near? I don't know. Mom stopped me. I look boredly at her. "Stop being rude, Nicole! Hindi mo man lang inalok ng maiinom si Alcon." Hinubad ko ang shades ko. Hearing her called me that name, make me sick. I look at him. " You want juice?" Pinilit kong tanggalin ang panunuya sa bibig ko pero iba parin ang naging tunog niyon. "Anything will do." Tumaas naman ang kilay ko. "Añijessa!" Saway ni Mom saakin. Binalingan ko ang maid na nasa tabi. I didn't mind Mom. Na lalong tumalim ang tingin sa akin. Kanina pa ako naasar, dahil hindi niya sinabi na ito ang susundo sa akin. Like she never ask permission from me. All I know ay isa sa mga driver niya yun but hell. Isang Alconso Welba inutusan lang niya na sunduin ako? "You heard him right?" Sabi ko saka ko sinuot ulit ang shades ko. Diresto lang ang lakad ko, not minding them. Hindi ko narinig na nagreak si Dad pero alam kong hindi nito nagustuhan ang inakto ko at sigurado ring pagsasabihan niya ako mamaya. What a nice day. Agad akong pumunta sa kwarto to fix my things. Ibinato ko pa ang bag na daladala ko dahil sa inis ko. May welcome party pa mamaya. Habang nag aayos ay may kumatok. It's Dad. "Honey." He smiled at me. "Dad. My prince charming." I tease him. He just chuckled. "You look so much a Woman now baby. Pwede ka ng magkaroon ng pamilya." Tila nasamid naman ako. What happened to the earth? Bakit ang weird nila Mommy at Daddy pareho? " Wala pa iyan sa isip ko, Dad. " I smile at him. " Honey, gusto ko ng apo galing sayo." Napanganga ako, hinintay ko pa na may sabihin ito like, joke? Umiling ako. The perks of being the only daughter. "Dad, I'm only 25. Gosh!" Frustrated kong sabi. "I'm sorry, no pressure." He chuckled again. Ngumiwi ako. "Your so fond of him before, what happened?" Bigla naman akong natigilan sa sinabi niya. "things changed, Dad." " Not at all." Makahulungang sabi niya. Kumunot naman ang noo Ko. Everything change, that's all I know. "How can you say that, Dad?" I challenge him. I still when he touch his heart... "This will never change. Especially when it's true and pure." Natulala na lang ako. Tinapik niya pa ang balikat ko bago tumayo at tuluyang iwan ako sa loob ng silid ko. How is that even possible? I don't understand them. Hindi ko alam kung bakit sila ganito ngayon. Wala talaga akong maintindihan. Sumasakit lamang ang ulo ko. Kinagabihan, nasa loob lamang ako ng kwarto, still thinking my weird parents. I'm done with my make up, hair and dress. Isang red fitted at may slit ang napili kong suotin. Isa ito sa nagbago tungkol saakin. I used to wear a floral dress before, hindi fitted at comfortable sa katawan. "Honey, are you ready? Kanina ka pa hinihintay ng mga bisita." Nakadungaw si Mommy sa pinto ng balingan ko ito. She wink at me, "Your partner is also waiting for you." Kumunot naman ang noo ko. Partner? Wala sa usapan namin na magkakaroon ako ng kapareha sa gabing ito. " What partner are you talking about, Mom?" " Si Alconso, dalian mo na at kanina kapa hinihintay ng binata." Kinikilig pa ito. Naapaawang pa ang labi ko, he's here? At partner ko? He agreed to Mom? He's like a puppet who has been manipulated by Mom since I got here. Nauna na ito kaya hindi na ako nakapag salita pa ulit. I shrugged it off. Mom is really a pain in the ass sometimes. Sumunod ako sa kanya. Narinig ko na lamang ang host sa pagsasalita at tawagin ang pangalan ko. Bigla naman lumitaw si Alconso sa baha ng tao. Kumunot ang noo ko. What is he doing right now? Bakit pumapayag siya sa lahat ng gusto ni Mommy? Lumapit siya at nilahad ang kamay, tinitigan ko iyon. "Hi." He greeted me. "What is this?" "They're waiting for you." He said, not smiling or whatever, just his normal poker face. Huminga ako ng malalim, fine, just this once. Tinitigan ko siya sa mata bago kinuha ang kamay niya. My hands are shaking, naramdaman kong medyo pinisil niya iyon para kumalma ako pero wala parin naman nagawa. "Relax." How? Ngayon na nahahawakan ko ang kamay niya ay hindi ko alam ang dapat maramdaman. I hold his hands once, but I got burned. Parang wala lamang sa kanya ang lahat, parang hindi niya ako pinagtabuyan noon. Parang hindi niya sinabi noon na ayaw niya. Na wala lang ako. Ngumiti ako ng makapunta kami sa harap, nandoon si Mom at Dad. I kiss them. "Honey..." "Please welcome again the beautiful and heiress Miss. Nicole Añijessa Alegre." Wala na doon ang buong atensyon ko kundi nasa kamay kong nakahawak kay Alconso. Na isang beses ko ng pinagsisihan.