MABUTI na lamang at naging tahimik ang naging klase namin sa buong hapon. Iba na kasing guro ang nagturo sa min at hindi ito masyadong masungit, tamang-tama lamang sa isang guro. Malumanay siyang magsalita at magaling magmanipula ng mga salita kung kaya’t mabilis kong naintindihan ang aming naging aralin, ang pagamit ng mga halamang gamot.
“Sigurado ka ba, binibini, na kaya mong mag-isa?” muling usisa ni Virginia n’ong marating namin ang tapat ng silid aklatan. Kanina n’ya pa kasi akong kinukulit na sasamahan n’ya na lamang daw ako sa buong oras na nasa silid aklatan ako lalo na at hindi raw siya panatag sa naging ugali ni Ginang Melchor sa kin kanina.
“Virginia, huwag ka ng mag-alala sa kin, kaya ko ang aking sarili,” paninigurado ko sa kan’ya. Hindi nam
