[Erich’s Point of View]
Hindi pa bumabalik sila Xander kaya hindi ako mapakali. Hindi ko maiwasan na mag overthink lalo pa’t buhay ng anak ko ang nakasalalay dito. Sina mama at papa ay wala pang alam dahil hindi pa sila nakakabalik. Ngayon ay mag-isa lang ako, pero sa kabilang ward ay may mga pasyente naman. To eraze my boredom, pinilit ko na maglakad at puntahan sila. This room is only for those patients who are suffering from cancers. Ngumiti ang iilan ng makita nila ako.
“Good evening sa lahat, ako pala si Erich,” wika ko at nagpakilala rin sila isa-isa.
“I know you, ikaw ‘yong preacher doon sa atin ‘di ba? Ikaw ‘yong nagpupunta sa kulungan para mag share ng word of God,” masayang sambit ng isang Ginang na bantay ng kaniyang anak.
Masaya ako dahil naaalala niya pa rin ako kahit h
