Matapos pakainin ni Maro si Neo ay inihatid niya ito sa kwarto. Todo ang pag-alalay niya rito para hindi ito matumba dahil hindi naman nito nagagamit ang isang paa.
“Dahan-dahan lang sa pag-upo,” iniupo ni Maro si Neo sa gilid ng kama ng dahan-dahan.
Napangiti naman ng tipid si Neo nang makaupo ito. Kinuha ni Maro ang dalawang saklay na gamit ni Neo at isinandal iyon sa pader.
“Hindi mo naman ako kailangang alalayan palagi. Kaya nga ako may saklay,” sabi ni Neo.
Napatingin si Maro kay Neo.
“Mas mabuti nang alalayan kita kaysa may mangyaring hindi maganda sayo.”
Napatango-tango si Neo. Bumuntong-hininga ito.
“Masyado kang nag-aalala sa akin kahit hindi naman dapat.”
Hindi nagsalita si Maro. Nanatiling nakatingin ito kay Neo.
Sinalubong naman ni Neo ang tingin sa kanya ni Maro. Nagk
