The Man Lying Next To Me

Chapter 13

"The bill is covered," anunsyo pa ni Russ. "Get your bags packed. Iuuwi na kita."

He stood in the doorway of the suite, outlined by golden rays from the morning sun. Napatanga lang siyang napatitig sa lalaki. Struck sa kagwapohang taglay nito.

"Hey Gwen, sweetie. Alam kong nagulat ka sa pahayag ng iyong accountant, but you need to get moving."

Napakuyom naman si Gwen sa kanyang kamao. "My money is gone. It must be a mistake."

May mali nga ba?...Gregoria had assured her it was all a mistake, but it would require further conversations with the bank officials in order to find the error.

Four days ago the money in her accounts had been electronically transferred via telephone, using her access code. The only things such transfers required were the knowledge of her bank-account numbers and the code. Ilang beses na rin niyang ginawa yon na nasa opisina niya si Kenny. At madali lang naman e memorize ang code dahil apat na digit lang ito.

Napapikit siya sa kanyang mga mata, hindi kasi siya lubos makapaniwala na si Kenny nga ang trumaydor sa kanya. Ang sakit-sakit sa loob niya.

Tinapik naman siya ni Russ sa kanyang balikat. "Ako muna ang nagbayad sa bill mo. Wag ka ng mag-alala pa. Let's go."

Nagugulohang tinitigan niya si Russ. Wala kasi siya sa tamang pag-iisip sa mga oras na yon. Ang sakit lang isipin na ang mismong asawa niya ay ang nagnakaw sa kanya. Pero ng mabanggit ni Russ ang tungkol sa bill, doon lamang siya napabalik sa kanyang presensya. "Ikaw ang nagbayad sa bill ko? Bakit?"

"Look, ang pinoproblema lang naman ni dad ay ang pagkawala ng asawa mo, si Janine lang naman ang nag inarte tungkol sa bill mo. Kaya binayaran ko na upang matahimik siya. Wala namang problema sakin yon. You can pay me back whenever."

Pilit naman siyang hinila ni Russ upang tumayo. "Nag-aalala talaga ako sayo. Do you need a doctor or something?"

"Bakit kaya nagawa sakin ni Kenny to?" pilit niyang pinigilan ang kanyang emosyon. Inabuso lang ba nito ang kabutihan niya?

Hinawakan siya ngayon ni Russ sa kanyang magkabilang balikat at niyuyugyog. Pero blangko lang siyang napatitig kay Russ.

"Makinig ka sakin ng mabuti. You are checked out of the resort. We will pack your things and I will drive you home."

"Hindi ka naman obligado na bayaran ang bill ko."

Russ guided her away from the bed, aiming her toward the closet where her luggage was stored. "Yeah, well I'm a presumptuous kind of guy. Saka mo nalang yan iisipin, okay."

She is packing her belongings now. Habang tinutupi niya ang kanyang wedding dress hindi naman niya napigilan ang isang luha na kumawala sa kanyang mata. Pinahiran niya agad ito. Nang matapos na siyang makapag impake, si Russ na ang bumuhat sa bagahe niya at pinaalam nito na nakapark lang ang kotse sa harapan ng hotel, sumunod rin agad siya pagkalabas ng binata sa suite.

Unable to bear the sight of the pretty hideaway where her dreams had been shattered, she walked quickly, head down. Hanggang sa makarating siya sa nag-iisang naka park na kotse sa harapan ng hotel, ang makintab na black Lexus ng binata.

Bemused, she approached the Lexus, open the trunk and stepped aside. "This is a very nice car." Aniya kay Russ.

"It's a nice ride. I do a lot of driving." anito tas umikot na ito sa driver's side. "Hop in."

"Gambling must be quite lucrative." hirit pa niya.

Over the top of the car, he gave her a puzzled looked. Tas napatawa ito. "Get in sweetie, and I'll tell you a little secret."

"Secret?" Binuksan na niya ang passenger door.

"I'm employed. Gainfully." At pumasok na rin ito sa loob ng kanyang kotse.

Pinaandar na ni Russ ang kotse and pressed a button on the CD player. She peeked at her sorroundings. Makakabalik pa kaya siya dito? Surely, ma mi-miss talaga niya ang lugar na ito kahit pa may masakit siyang alaala sa lugar na ito. Napayakap na lamang siya sa sarili at binalingan ulit si Russ.

"Why is your being gainfully employed a secret?"

Napahalakhak naman ng tawa si Russ. Nahawa siya sa tawa nito kaya ngumiti na rin siya. Contagious kasi ang tawa nito. He also had a quirky sense of humor, unlike many men she knew.

"It's a game the General and I play."

"Hindi kita maintindihan."

"Come on, nakita mo naman ang ma awtoridad na ugali ni dad, and there are only two ways to do anything. Ang sundin siya o suwayin siya."

"Syempre ama mo siya, kaya susundin mo siya."

"Sinusunod ko naman siya dahil ama ko siya at mahal ko siya. But I'm not jumping just because he barks an order. As far as the General is concerned, the only good son is one who follows exactly in daddy's footsteps. May ipinagkasundo siya sakin na anak ng heneral ng army, pero sinuway ko siya. Dalawang beses ko na siyang sinuway, kaya hanggang ngayon mabigat pa rin ang dugo niya sakin."

Totoo pala ang napansin niyang tensyon sa pagitan ng mag-ama. Pero may pagkakatulad din naman ang ama nito sa ama niya. Yet, hindi niya kayang suwayin ang ama.

"Nag-aaral ako abroad na walang natanggap na tulong galing sa ama ko. I had to work three jobs to pay the bills. Kaya kung ako magkapamilya, hindi ko ipaparanas sa mga anak ko ang ipinaranas sakin ni dad."

All her life, naranasan ni Gwen na nasa poder lang siya ng kanyang mga magulang. Eh kahit nga mag out of town ay kasa-kasama pa rin niya ang mga ito. Pero si Russ, naranasan nitong tumira mag-isa sa abroad while juggling three jobs.

"The General decided a long time ago I was a major dissapointment. Fine by me. Hindi ko naman siya kailangan."

Dismayado naman siya sa pinakitang ugali ng binata sa ama nito. His attitude toward his father was disrespectful, which was a terrible thing.

"I respected my father and always did as he told me." saad naman ni Gwen.

"Hindi naman sa lahat ng panahon tama sila. Marami namang magagandang bagay na marating mo kapag ang pangarap mo ang masusunod."

"So kung sinuway mo ang ama mo sa gusto niya para sayo, what do you do for living?"

"I'm a human-resources consultant. I do freelance work for big corporations. Mostly I conducted seminars and showing managers how to treat their employees like human beings. I travel a lot and set my own hours. I set my own fees, too. For me, it's a great job."

Na imagine naman ni Gwen na magaling si Russ sa pag motivate ng mga tao. "It sounds fascinating."

"The best part is, I'm paid to do what I like to do best."

Napahalukipkip si Gwen. "I'm terrified of public speaking."

"Most people are." saad nito. Pero bigla tumunog ang cellphone nito. He flipped open the unit and held it to his ear. "I'm on my way to the city now, honey."

Napantig ang tenga ni Gwen sa narinig niyang 'Honey'. Kaya imbis na makinig siya sa pakikipag-usap ni Russ sa telepono. Itinuon na lamang niya ang buong atensyon sa pakikinig ng musika. Wala siyang karapatan magselos. Wala. May asawa na siya at kaibigan lang ang pagtingin niya kay Russel. But still nakukuryoso pa rin siya sa kung sinuman ang tinatawag nitong honey. Hindi talaga siya mapakali.

He now deactivate the phone and place it on the dashboard. "She's making me nuts."

Hindi naman makayanan ni Gwen ang hindi magtanong. "Sino?"

"Honeylet. I love her to death and she's the best."

Napantig na naman ang tenga ni Gwen sa sinabi nitong "love her to death". Kaya nasabi niyang, "I'm certain she loves you too."

Napatawa ito. "Hindi na ako makakakita ng kagaya niya. Ang hirap kayang humanap ng panibagong secretary."

"Secretary?"

"Actually, she's my administrative assistant and she's forty years old. She's been with me since I opened the office, but her husband is now an American citizen at isasama na siya sa States. Replacing her won't be easy. Since hindi raw kwalipikado ang nag apply sa posisyon niya. Her organizational skills are beyond belief. Kaya nga pinasuri ko sa kanya ng mabuti ang aplikanteng kapareho niya ng abilidad. May ikarerekomenda ka ba sakin?"

"Wala akong kakilala na pareho sa hinahanap ninyong kwalipikasyon."

Nanahimik bigla si Gwen. Naisip kasi niya ang nararamdaman niya kanina. Hindi siya dapat magselos dahil kahit paman sa nangyari mahal pa rin niya ang asawa. Pero bakit natutuwa siya ng malaman niyang empleyado pala ni Russel si Jeny at hindi isang lover? Ah Ewan.

Tinapik ni Russ ang kanyang balikat. "Hey, it scares me when you go all blank. Gusto mo munang magkape?"

"If that's what you'd like."

"Ako ang nagtanong sayo."

Napatingin siya kay Russ. Did he actually need a cup of coffee, or was he merely being kind?

Palipat-lipat naman ang tingin ni Russ sa kanya at sa daan, at parang naghihintay lang ito sa sagot niya. She tried very hard to make a decision: coffee or not. Bigla namang huminto si Russ sa tapat ng coffee shop.

"Don't stop." pigil hiningang saad niya.

Russ maneuvered through the small-town traffic, passing the coffee shop without so much glance. Gusto na kasi niyang umuwi dahil gusto niyang magpahinga muna ng ilang araw.

Tiningnan niya ang kanyang suot na gold wedding ring na pinalibotan ng mumunting dyamante, pondering the thought that diamond is forever. Pero wala naman palang forever. But she was going to have live with what she'd done. Pinasok niya ito kaya paninindigan niya ito.

*****