Hindi ko makakalimutan ang mga mukha nina Yen-yen at ni Rave noong una silang nagkita.
Tandang-tanda ko ang masayang ngiti ng anghel ko na ngayon ko lang nakita. Sa pagkakataong iyon, napaiyak ako sa gilid habang kasama si Ellen na nakatanaw rin sa mag-ama.
Napagtanto ko na hindi pala sapat ang presensiya ko sa buhay ng anak ko. Buong akala ko ay masaya na siya na ako ang magulang niya na mag-isa siyang itinaguyod. Hindi ko alam na mas may isasaya pa pala siya. Kitang kita ko sa mga mata ng anak ko ang kagalakan at kasabikan.
Halos hindi na lumubay si Rave sa anak namin. Noong araw na iyon ay walang sinayang ang lalaki na panahon. Ni hindi na ako napapansin ni Yen-yen. Para sa kanya ay si Rave lang ang kanyang nakikita at wala nang iba.
Nakaramdam ako ng kaunting hinanakit sa sitwasyon
