Lihim ni Kiko [M2M]

V

“OKAY, goodbye, class. Please don’t forget your homework tomorrow,” paalam ni Ma’am Jalandoni sa amin.

Nagpaalam na rin kami rito at nagsimula nang magsipagtayuan ang aking mga kaklase. Tumayo na rin ako at isinilid ang aking notebook at libro papasok ng aking bag.

“Kristoffer, sabay na tayong mag-lunch,” biglang ani Louis na nakatayo na rin bitbit ang bag nito.

Bahagya naman akong nagulat dito at saka ay tumango na lamang. Kaagad ko kasing naalala ang ginawa nito noong Martes ng umaga. Hinipuan na naman ako nito. Mabuti na lang at hindi kami napansin ni Aries, dahil kung nabuking kami nito ay tiyak na magiging malaking problema iyon.

Ang totoo ay hindi pa rin talaga ako komportableng kasama ito. Kahit pa mukhang likas na palakaibigan lamang ito at nais na mapalapit sa akin. May kutob kasi akong hindi lamang iyon ang totoo nitong pakay sa akin lalo na’t may naririnig akong mga bulong-bulungang kinakaibigan daw nito ang mga nais nitong maging karelasyon. Bagay na wala pa sa aking isipan dahil ayokong magkaroon ng ibang tungkulin maliban sa aking pag-aaral.

“Alam mo, sinabihan ko si Mama kanina na damihan ang ulam ko kasi gusto kong i-share ang ilan sa ‘yo,” banggit nito habang naglalakad kami patungo ng canteen.

Napangiti ako dahil sa sinabi nito. Hindi ko inaasahang ang nanay n’ya pa pala ang nagluluto ng baon nito.

“Hindi, ayos lang, Louis. Nakakahiya naman sa ‘yo. At saka may pera naman ako pambili ng ulam,” tanggi ko rito.

“Come on, huwag ka nang mahiya. Isipin mo na lang na ginagawa ko ‘to kasi gusto kitang maging kaibigan,” ani naman nito habang nakangiti.

“A-ah...” Hindi na ako nakasagot pa.

“So, payag ka na, ah?”

Napatahimik pa ako nang ilang segundo at saka ay dahan-dahang tumango na lamang. Gusto ko rin kasing malaman kung ano ang niluto ng kanyang nanay para sa kanya. Pakiramdam ko kasi ay Mama’s Boy itong si Louis. Isa pa, kahit kelan ay hindi ako nagawang paglutuan ng baon ni Inay kaya gusto ko ring maranasan ang lutong baon ng isang ina.

“Nice! Pramis, masasarapan ka sa sausage ko, este- sa sausage na niluto ni Mama. Hehe.”

Sandali muli akong napatigil at kaagad na napabuntong-hininga dahil sa sinabi nito. Hindi ko na talaga nagugustuhan ang walang katapusan nitong mga biro.

Tumigil ako sa paglalakad kaya ay napahinto rin ito.

“Oh, may problema ba, Kristoffer?” nagtatakang tanong nito habang nakatingin sa akin.

“L-Louis... Pwede bang... Itigil mo na ‘yang mga m-malalaswang biro mo? Hindi ko na nagugustuhan. Hindi rin ako n-natutuwa,” ang nauutal kong pagpa-prangka rito nang hindi tumitingin sa kanya.

“Hindi naman ako nagbibiro, eh. Nadulas lang talaga ako. Pero, pasensya pa rin. Promise, mag-iingat na ako sa mga sasabihin ko,” anito habang nakataas pa ang kaliwang palad.

“T-talaga ba?” Dahan-dahan ulit akong napatingin dito.

“Cross my heart,” sagot nito sabay taas ng dalawang kilay.

Mukhang sinsero naman ito kaya nginitian ko na lamang ito at nagsimula na kami muling maglakad.

Hindi ko alam kung titigil na nga talaga ito ngunit nangako itong iiwasan na ang mga ganoong biro kaya sa tingin ko naman ay susunod ito sa kanyang pangako.

“Doon tayo pumwesto!” turo nito sa isang bakanteng mesa na pang-dalawahan lang. Nasa bandang gilid rin iyon.

Sumunod naman ako sa kanya at nagtungo kami sa kinaroroonan niyon.

“Mabuti naman at may bakante pa rito,” banggit nito sabay hila nito sa upuan at sinenyasan akong umupo.

Umupo naman ako rito.

“S-salamat,” sambit ko rito sabay ngiti.

“Welcome.”

Umupo na rin ito sa tapat na upuan.

Kinuha ko na sa loob ng bag ko ang aking baunan na naglalaman ng kanin. Hindi na ako bumili ng ulam sa canteen dahil sinabi naman ni Louis na bibigyan niya ako ng kanyang baong ulam.

Inilabas na rin nito ang kanyang baunan. Kumpara sa akin ay napakalaki niyon at mukhang totoo nga ang sinabi nitong marami ang pinaluto niyang ulam sa kanyang ina.

Binuksan na nito ang lalagyan ng ulam at bumungad ang iba’t-ibang uri ng pagkain. Napanganga na lamang ako habang pinagmamasdan iyon.

“N-napakarami naman yata niyan, Louis.”

“Ayos lang ‘yan. Magpakabusog ka na lang,” sagot nito habang malapad na nakangiti.

“M-mauna ka na munang kumuha, Louis,” ang nahihiya ko namang pahayag.

“Mauna ka na. Para sa ‘yo naman lahat ng ‘to, eh.”

Napatingin na lamang ako rito at nagsimula nang kumuha ng ulam at inilagay iyon sa aking baunan.

“Bento ang tawag dito. Chef kasi sa isang restaurant sa Japan si Mama at ito ang kadalasan n’yang ginagawa roon. Naisipan kong magpaluto sa kanya tutal nandito pa naman s’ya. Mamayang hapon na kasi ang byahe n’ya pabalik ng Japan,” kwento nito habang kumukuha na rin ng pagkain.

“G-ganun ba? Kung ganun, s-sino lang ang kasama mo sa bahay ninyo?” usisa ko rito.

“Ako lang mag-isa. Matagal na kasing wala Papa ko, eh. Kahit naman noong nasa Maynila pa ako, hanggang dito. Nasanay na lamang akong mag-isa.”

Nagsimula na itong kumain kaya ay naisipan ko na ring galawin ang aking baunan. Hinintay ko kasi muna itong mauna.

“H-hindi ka ba nalulungkot m-mag-isa?” Hindi ako makatingin dito nang diretso. Medyo nahihiya pa rin kasi ako lalo na’t panay ang titig nito sa akin.

“Ba’t naman ako malulungkot? May mga iniimbitahan naman ako sa bahay tuwing nabo-bored ako.” Ngumisi ito matapos iyon sabihin.

Umiwas na lamang ako ng tingin at itinuon ang atensyon sa aking pagkain.

“So, nandito na rin naman tayo, why not pag-usapan na natin ang tungkol sa reporting?”

Kaagad akong napatingin sa kanya.

“M-mas mabuti pa nga.”

“Binasa mo na ba ‘yung librong ibinigay ko sa ‘yo kahapon?” panimula nito sa aming pag-uusap tungkol sa aming report.

Saka ko lamang naalala ang tungkol doon. Napakarami kasi ng aming homework kahapon kaya nakaligtaan ko nang basahin iyon.

“N-naku, h-hindi pa, eh. Nakalimutan ko kasi. M-mamaya, sisimulan ko na.”

“Naku po, dapat binasa mo kaagad. Balita ko pa naman, isa sa pinakamahirap ang topic na ibinigay sa ‘tin ni Ma’am.”

“P-pasensya na talaga, Louis,” paghingi ko ng paumanhin dito. Nakalimutan ko talaga kasi iyong basahin kahapon.

“Tsk. Ayos lang. Pero kasi, next week na kaagad ang reporting natin. Thursday na ngayon. Hindi rin ako available sa weekends dahil may lakad ako.”

“P-paano naman tayo makakapaghanda n’yan?” ang nag-aalala kong tugon.

“Ganto na lang, bukas pagkatapos ng klase, dumiretso tayo sa bahay namin. May internet naman ako roon kaya mas makakapag-research tayo nang maayos. Isa pa, mayroon din kaming mini library sa bahay. Doon na lang tayo gumawa ng project. Ayos ba?” suhestiyon nito.

Tumango ako nang marahan.

Pumayag na lamang ako sa alok nito. Kailangan na kasi naming tapusin ang aming report dahil sa Lunes na namin iyon ipi-prisinta. Isa pa ay kumpleto rin ang resources nito sa kanilang bahay kaya sigurado akong kayang-kaya namin iyon matapos nang ilang oras lamang.

Nagpatuloy lamang kami sa aming pag-uusap tungkol sa aming report hanggang sa matapos na rin kaming kumain at bumalik na sa aming classroom.

“Salamat talaga sa pagkain, Louis. Sobrang sarap magluto ng Mama mo,” pasasalamat at papuri ko rito nang magkasabay na kaming naglalakad pabalik ng aming silid-aralan.

“Welcome. Sayang at ‘di na ‘yun masusundan pa kasi aalis na si Mama. Hayaan mo at bibigyan pa rin naman kita ng ulam kahit hindi na bento.”

“Naku, huwag na, Louis. Sobrang nahihiya na ako sa ‘yo.”

“Ano ka ba, kaibigan na kita kaya huwag ka nang mahihiya sa akin.”

Napakamot na lang ako ng aking batok habang pilit na ngumiti.

“S’ya, hindi ako papasok ngayong hapon kasi ihahatid ko pa si Mama sa airport. Sinamahan lang talaga kita papunta rito sa room,” banggit nito nang nasa harapan na kami ng aming classroom.

“Ganu’n ba? S-sige, mag-iingat ka.”

“Sige. ‘Yung usapan natin, ah? Bukas ng hapon pagkatapos ng klase. Magpaalam ka rin sa mga magulang mo kasi baka gabi na tayo matapos.”

Tumango na lamang ako at pinagmasdan itong maglakad palayo habang kinakawayan ako.

Pumasok na ako sa aming silid-aralan nang may mga ngiti sa labi. Masaya ako dahil mayroon akong bagong kaibigan. Napakabait naman pala talaga ni Louis kahit minsan ay may pagka-pilyo ito. Mukhang hindi rin totoo ang mga bali-balita tungkol dito. Mukhang mabuti naman itong tao. Lalo na’t nalaman kong Mama’s boy pala ito. Unti-unti na ring nalulusaw ang pagkahiya ko rito. Kailangan ko pa itong lubos na makilala ngunit tiwala naman akong mas lalalim pa ang aming pagkakaibigan.

────୨ৎ────

“MANO ho, ‘Nay.” Nagmano ako sa aking ina pagkarating namin ng aming bahay. “Ang aga n’yo ho yatang umuwi,” dugtong ko habang hinuhubad ang aking sapatos.

“Maaga kasi akong pinauwi ni Madam Lucy, ‘nak. May birthday party kasi sa kanila kanina. Birthday nung bunso niya. Katunayan ay nagdala ako ng spaghetti at puto para sa inyo. Andu’n sa mesa,” anito habang nakangiti.

“Talaga, ‘Nay? Asan?” bulalas ni Kevin nang marinig ang sinabi ng aming ina. Nagmamadali rin nitong hinubad ang sapatos at polo at nagtungo sa may lamesa.

“Nand’yan sa mesa. Oh, oh. Hinay-hinay lang kayo at kailangan n’yo pang tirhan ang Itay ninyo.”

“Salamat, ‘Nay.” Nginitian ko ito at hinubad ko na rin ang aking polo.

“Inay, bigyan mo ako ng spagete! Baka ubusin ni Kuya Kebin!” iyak ng bunso naming si Karl.

Nagtawanan naman kami.

“Oh, ayan, Kuya Kevin, dahan-dahan lang daw,” ani Inay habang patuloy na tumatawa.

Napangiti na lamang ako at kinuha ang aming mga polo at sapatos ng mga kapatid ko upang dalhin sa kwarto.

“Inyo na lang ang akin, Kevin. Hati kayo ni Karl. Busog pa ako, eh,” sambit ko at akmang aalis na ngunit biglang nagsalita si Inay.

“Sigurado ka, anak? Kumain ka rito. Kaya ka nangangayayat, eh.”

“Hindi na ho, Inay. Binigyan kasi ako ng kaklase ko kanina ng napakaraming pagkain kaninang tanghali. Sobrang nabusog ako. Sa kanila na lang ‘yan.”

“Ganu’n ba?”

“Opo.”

Matapos iyon ay tumuloy na ako sa aking paglalakad patungo sa aming kwarto at doon ay nagbihis.

Pagkatapos kong magbihis ng pambahay ay nanatili muna ako sa aming kwarto upang i-hanger ang aming mga uniporme. Hindi naman kami ganoon karumi magsuot kaya kahit hindi na ang mga ito labhan ay ayos lamang.

Nang isasabit ko na ang polo ni Kevin ay may napansin akong nakalagay sa bulsa nito sa may bandang dibdib.

Kaagad ko iyong dinukot at halos lumuwa ang aking mga mata sa aking nasaksihan. Kung hindi ako nagkakamali ay isa iyong condom. Kahit hindi ako bihasa sa mga ganitong bagay ay alam kong ginagamit iyon bilang kontraseptibo sa pakikipagtalik sa pagitan ng mag-asawa.

Nabitawan ko iyon sa sobrang gulat. Ngunit mabilis ko rin naman iyong pinulot. Bakit naman may ganitong bagay ang nakababata kong kapatid? Kung mayroon siya nito ay iisa lamang ang ibig sabihin niyon. Ginagamit niya ito sa pakikipagtalik. Ngunit kanino? Wala rin naman akong nababalitaang mayroon itong nobya o ano.

Ilang sandali pa ay nakarinig ako ng mga yabag papalapit sa aming kwarto kaya dali-dali kong isinabit ang kanyang polo sa loob ng cabinet at nagkunwaring mayroong ibang ginagawa. Nasa loob na rin ng aking bulsa ang condom.

“Oh, Kuya, nandito ka pala. Kinain na namin ni Karl ‘yung spaghetti at puto mo, hehehe.”

“Ayos lang. Busog talaga ako, eh.”

“Naks. Sana all nililibre. Sino ba ‘yang nanlibre sa ‘yo? Kaibiganin ko nga rin nang mabusog din ako.”

Tinanggal na nito ang suot na sinturon kaya ay napatalikod ako. Kunwaring inayos ko na lamang ang pagkakasabit ng mga naka-hanger na damit sa aming cabinet upang hindi nito mahalatang nasa akin ang kanyang condom.

“Wala ‘yun. Bagong kaibigan ko,” sagot ko rito habang patuloy sa aking ginagawa.

“Ganu’n ba?”

Napasinghap ako nang biglang mayroong dumikit sa akin. Dahil naka-sando lamang ako ay lumapat ang kanyang dibdib sa aking braso. At ang mas ikinagulat ko pa ay ang umbok nito sa harapan na nakadikit din sa kanang pisngi ng aking pwet. Manipis lamang ang tela ng aking suot kaya ramdam na ramdam ko iyon. Tanging brief na lang pala ang suot nito ngayon.

Mukhang mayroon itong kinukuha sa loob ng aming cabinet. Nasa tapat kasi ako niyon.

Nakadikit pa rin ang katawan nito sa akin.

“Nasaan na kaya ‘yung kulay stripe na shorts ko?” banggit nito.

Kaagad kong naalala kung nasaan ang kanyang hinahanap. Nasa loob iyon ng drawer ng cabinet kaya ay yumuko akong bigla upang makuha iyon.

Binuksan ko ang drawer at kinuha ang kanyang kulay stripe na shorts at laking gulat ko nang biglang mayroong bagay na humalik sa aking pisngi.

Saka ko lang napansin na magka-lebel na pala ang aking ulo at ang umbok sa kanyang harapan na ngayon ay tinutuka na ako. Naamoy ko ang nakakakilabot nitong aroma. Mukhang hindi nito alintana na dumidikit na pala ito sa aking pisngi at abala pa rin sa paghahanap.

Dali-dali naman akong napatayo at ibinigay sa kanya ang kanyang hinahanap.

“Oh, nand’yan pala sa ‘yo, Kuya, eh. Saan mo ‘to nakita?” banggit nito sabay kuha ng kanyang shorts sa akin.

“S-sa drawer dito sa ibaba. Nakita ko kasi nung isang linggo. Hindi ko alam na hinahanap mo pala.”

“Salamat, Kuya, ah? Akala ko naman nawawala na, eh.”

Isinuot na nito iyon at saka ay tumalikod. Naiwan naman akong naguguluhan sa aking biglaang naramdaman. Bakit tila may mga paru-parong namuo sa aking tiyan? Ang pakiramdam na tanging kay Itay ko lamang nararanasan.

Matapos magbihis ay lumabas na ito ng kwarto.

Napaupo na lamang ako sa gilid ng aming katre at dinukot ang condom sa loob ng aking bulsa. Hindi ko iyon inilabas at dinama ko lamang ang hugis nito sa loob. Para itong kendi.

Kailangan ko itong itago mula kay Karl at baka mapagkamalang pagkain at makain pa ito ng bunso naming kapatid.

Ngunit nagtataka pa rin ako kung bakit mayroong ganito si Kevin. Ibig sabihin ba ay mayroon itong karelasyon o katalik? Alam ko namang pang-bente anyos na ang pangangatawan nito, ngunit wala pa ito sa legal na edad at disi-sais anyos lamang. Kailangan ko s’yang komprontahin ukol dito. Nag-aalala rin kasi akong baka bigla itong makabuntis at masira pa ang kanyang pag-aaral. Mahirap na. Ayokong mapunta sa wala ang lahat ng pinagpaguran nina Itay at Inay.

────୨ৎ────

KINAGABIHAN ay oras na ng aming pagtulog. Tapos na rin akong maghugas ng aming pinagkainan at maglabar. Sa aming hapag-kainan ko naisipang magbasa ng librong ibinigay sa akin ni Louis para sa aming reporting. Mas komportable kasi ako rito tuwing magsusunog ako ng kilay. Isa pa ay wala ring ilaw ang aming kwarto dahil napundi ang aming ilaw doon noong isang buwan. Sa aming munting sala naman ay may kahinaan din ang liwanag kaya dito lang talaga ang tanging pagpipilian ko.

Abala ako sa aking binabasa nang bigla na lamang may umupo sa aking kaharap na upuan.

Kaya naman ay napatingin ako rito. Bahagya akong nagulat nang makita ko si Itay na hinihilot ang kaliwang sentido at may hawak na baso ng tubig.

“Itay, narito ho pala kayo. May problema ba?” ang nag-aalalang banggit ko rito at itiniklop ang aking librong binabasa.

“Wala naman, anak. Kinumusta lang kita. Para sa exam n’yo ba iyan?” Uminom ito ng tubig.

“Hindi ho, ‘Tay. May reporting kasi kami sa Lunes. Kailangan kong memoryahin ang ilang mga nakasulat dito.”

“Ganu’n ba, anak?”

“Opo.” Nginitian ko na lamang ito at muli nang binuklat ang libro upang magbasa.

Ilang sandali pa ay muli itong nagsalita.

“Sa Sabado, ‘nak, samahan mo ako sa hacienda, ha? May kaunting salu-salo kasi kaming mga empleyado roon. Gusto sana kitang isama nang makapag-liwaliw ka naman.”

“Salamat, ‘Tay. Wala hong problema. Isa pa, miss ko na ring magpunta ng hacienda. Noong Abril pa yata ang huling bisita ko roon, eh.”

“Mabuti naman kung ganu’n, anak. Ang totoo ay hinahanap ka na rin ng mga katrabaho ko. Asan na raw ‘yung bibo kong anak,” kwento pa nito sabay tawa.

“Talaga, ‘Tay? Naku, nakakahiya naman. Baka naiingayan sila sa akin kapag nandoon ako.”

“Hindi ‘yan, anak. Hinahanap ka nga nila, eh.”

“Hmm... Excited na ako, ‘Tay. Hehe” Ngumiti ako rito nang matamis.

“Ang cute cute naman ng baby ko,” biglang sabi nito kaya ay kaagad na nabura ang aking mga ngiti.

“‘Tay naman! Anong cute? Hindi na ako bata, ‘no!”

“Eh, para sa akin, cute na bata ka pa rin, eh. Paano ba ‘yan?”

“Hmm... Alam ko na ang gusto mo.” Muli kong isinara ang librong hawak ko at tumayo.

Lumapit ako sa kanya at kaagad na hinilot ang kanyang likod.

“Gusto mong magpa-masahe, ‘no?”

“Hindi, ah. Ayokong makaabala sa ‘yo, anak. Bumalik ka na sa ginagawa mo. Nandito lang talaga ako upang kumustahin ka.”

“Sus. Maniwala ako. Gusto mo lang magpa-masahe, eh.” Tuloy ang panunudyo ko rito.

“Hay naku, ikaw yata ang may hinihingi sa akin, eh.”

Kaagad akong napatawa. Tatay ko nga ito.

“Manghuhula ka talaga, ‘Tay.”

“Ano iyon?” anito sa kunwaring ma-otoridad na tono.

“Ano kasi... Bukas ng hapon, pupunta muna ako sa bahay ng partner ko sa reporting. Doon kasi namin tatapusin ang aming presentation. Pwede ho ba, ‘Tay? Baka rin kasi gabihin ako ng pag-uwi.”

“Taga-saan ba ‘yang partner mo, anak?”

Saan nga ba? Nakalimutan kong tanungin si Louis.

“Ah, eh. Hindi ko rin alam, ‘Tay, eh. S’ya na lang daw maghahatid sa akin.”

“Kung ganu’n, sige. Basta huwag kang magpapa-hatinggabi, maliwanag ba?”

“Talaga, ‘Tay?! Maraming salamat po!” Niyakap ko ito mula sa likuran.

“S’ya, bumalik ka na sa ginagawa mo.”

Kumawala na ako sa pagkakayakap rito at muli nang umupo.

“Mauna na akong matulog, anak, ah? Matulog ka na rin pagkatapos mo riyan. S’ya, good night, baby ko.” Tumayo na ito at ginulo pa ang aking buhok bago tuluyang umalis.

“Good night, ‘Tay,” ang huling nasabi ko rito at nakangiting bumalik na sa pagbabasa ng libro.

Napakabait talaga ng Itay ko. Malaki ang tiwala nito sa akin kaya ko ito napa-payag kaagad. Sana naman ay maging maayos ang paggawa namin ng presentation ni Louis sa kanilang bahay bukas.