Lihim ni Kiko [M2M]

XIX

“HETO ang baon mo para sa mamayang pananghalian, ‘nak,” nakangiting hayag ni Inay sabay abot nito sa akin ng isang baunan.

“B-bago ‘to, ‘nay, ah,” komento ko rito habang tinatanggap iyon.

Napansin ko kasing tila bago ang mga baunan dahil ngayon ko lamang ang mga ito nakita. Mayroon din itong ibinigay para kay Itay kanina na kakaalis lamang patungo sa trabaho nito.

“Binili ko ang mga ito kahapon. Isinabay ko na sa pamamalengke. Nagustuhan mo ba, anak? Ang cute nga ng kulay, oh. Paborito mo.”

Muli akong napatingin sa kulay-asul na baunan at bahagyang napangiti. Unang beses din kasi kaming paglutuan ni Inay ng baon sa eskwela. Isa ito sa mga matagal ko nang pinapangarap.

“Heto naman ang sa ‘yo, Baby Karl ko. Si Kuya muna ang hahawak, ah?” baling nito kay Karl habang ipinapakita rito ang maliit na kulay-berdeng baunan na may disenyong cartoon.

“Opo, ‘naynay. Yeeeyyy, may baon na ako!” tuwang-tuwang banggit ng bunso namin kaya ay mas lalo pa akong napangiti.

“M-maraming salamat, ‘nay,” pasasalamat ko sa aming ina.

Kahit medyo naiilang pa ako rito ay sobrang nagagalak ako sa ginawa nito. Maaga pa itong nagising kanina upang ipaghanda kami ng aming almusal at baon sa paaralan at hacienda.

“Walang anuman, anak.”

Maya-maya pa ay dumaan sa aming harapan si Kevin. Nakabihis na rin ito ng uniporme katulad ko.

“Kevin, anak, heto ang baon m-”

Hindi na naituloy ng aming ina ang sasabihin dahil nilampasan lamang kami ng aking nakababatang kapatid.

“Mauna na ako kina Mang Berto. Sumunod na lamang kayo ni Karl. Bilisan n’yo,” anito habang hindi man lang lumilingon.

Napatingin lamang ako rito at nanatiling walang kibo.

“Kevin, teka, anak, nakalimutan mo ang baunan mo!” sigaw ni Inay at akmang hahabulin sana ito sa labas bitbit ang baunan nito ngunit mabilis ko itong pinigilan.

“Ako na lamang ho ang magbibigay sa kanya n’yan mamaya, Inay.”

Napatigil ito at napatingin sa akin.

“H-heto,”

Tinanggap ko iyon mula sa kanya.

Sandali munang natigilan si Inay bago muling nagsalita.

“M-may nangyari ba sa kapatid mo, anak?”

Kaagad kong naalala ang mga naging kaganapan kagabi dahil sa naging tanong nito ngunit mabilis ko rin iyong winaksi sa loob aking isipan.

“W-wala naman ho, Inay. S-siguro ay may kaunting tampo rin ito dahil sa nangyari n-noong isang araw. Ngunit huwag ho kayong mag-aalala. Kakausapin ko na lamang iyon mamaya.”

Napaisip ito nang malalim.

“G-ganu’n ba? Mukhang maayos pa naman ang pakikitungo n’ya sa akin kahapon, ah. Sarap na sarap pa nga ito sa luto kong sopas at adobo. Ano kayang nangyari sa kapatid mong iyon?” may bahid ng pag-aalala nitong tugon.

“H-huwag ho kayong mag-aalala, Inay. Paniguradong maliit na bagay lang naman iyon,” paglilihis ko na lamang ng usapan.

“Sana nga.”

Ipinasok ko na sa loob ng aking bag ang tatlong baunang inihanda nito para sa aming magkakapatid.

“S’ya nga pala, ‘nay, hindi ho ba kayo papasok sa trabaho ngayong araw?” naisipan ko ritong tanungin.

“Liliban muna siguro ako ngayon, ‘nak. Alam mo naman ‘yung erpats mo, masyadong dinibdib ‘yung pakikipagta- e-este, pakikipag-inuman ko kasama ang mga kumare ko sa bayan. Kaya heto, dito na muna ako. Mas mabuti na rin iyon nang makapagpahinga naman ako sa trabaho.”

Tipid lamang akong ngumiti rito.

“Magpahinga ho kayo nang maayos, ‘nay.”

“Salamat, anak.”

“S’ya, mauna na ho kami. Karl! Tara na at naghihintay ang Kuya Kevin mo kina Mang Berto,” tawag ko sa aking kapatid at kaagad rin naman itong lumapit sa aming gawi.

“Mag-iingat kayo, mga anak. ‘Yung baunan ni Kevin, ha, huwag mong kalilimutan,” huling bilin nito.

“Opo, ‘nay.”

Magkahawak-kamay na kaming lumabas ng aming bahay ng bunso kong kapatid upang sundan si Kevin kina Mang Berto.

Habang tahimik na naglalakad ay muli kong naisip ang tinuran ng nakababata kong kapatid sa harapan namin ni Inay kanina. Basta-basta na lamang kami nitong nilampasan at tila hindi inalintana. Unang beses na ganoon ang ini-akto nito. Hindi ganoon kalala kung magtampo ang kapatid ko. Maliban ngayon.

At mukhang alam kung ko na kung ano ang rason niyon.

Maalab kaming naghahalikan ni Kevin sa loob ng aming kwarto kagabi. Halos makapusan na ako ng hininga dahil sa tindi ng aming salitan ng laway. Habang isinasagawa iyon ay naglalakbay ang aming mga kamay sa iba’t-ibang bahagi ng katawan ng isa’t-isa.

Kinakapa ko ang kanyang tarugong bagamat nasa loob pa ng boxers nito ay halos kumawala na sa sobrang katigasan. S’ya naman ay hindi magkamayaw sa paghimas sa aking pwerta.

“Isubo mo na ako, Kuya,” bulong nito sa kalagitnaan ng aming maalab na halikan.

Dahil sa narinig ko mula rito ay kusang bumaba ang aking mga halik patungo sa leeg nito.

“Ungmhhh...” halinghing nito habang sinasabsab ko ang kanyang leeg na tila isang baboy-ramo.

Mula sa leeg ay mas lalo pang bumaba ang aking mga halik hanggang sa mapadpad ako sa kanyang mga dibdib. Sandali ko muna iyong pinagmasdan upang hangaan ang taglay na ganda ng hugis nito sa kabila ng mura nitong edad.

Wala itong saplot pang-itaas kaya’t sinamantala ko na ang pagkakataon at kaagad nilamutak ang kanan nitong u***g.

“Aaaahhhh, p-puchaaa...” pasigaw nitong ungol.

Inilabas ko ang aking dila at pinatulis muna iyon bago ko ito muling dilaan nang mabilis.

“H-haahhh... K-kuyaa, ang sarappp...”

Kaliwang u***g naman ang trinabaho ko. Halos hindi na maipinta ang itsura ng aking kapatid dulot ng ginagawa ko rito. At habang isinasagawa iyon ay patuloy din ang aking paghimas sa naghuhumindig nitong alaga sa loob ng kanyang suot na manipis na boxers.

“Aaahhh... haaaahhh... K-kuya, isubo mo na ako, please...” pakiusap nito. Mukhang hirap na hirap na ito.

At dahil hindi na rin ako makapaghintay na masubo ang kargada nito ay muli akong bumaba patungo sa kanyang hulmadong abs na kumpletong walong piraso. Pinasadahan ko ng aking dila ang bawat guhit dito.

Ilang saglit pa ay tuluyan na akong lumuhod sa harapan nito. Magka-lebel na kami ngayon ng kanyang aring kasalukuyan pa ring nakakulong.

Idinikit ko ang aking ilong dito at inamoy iyon. Tila dumaloy ang kuryente sa aking katawan nang maamoy kong muli ang pamilyar na aroma nito. Aromang nakakaadik sa ilong.

Akmang tutupiin ko na sana ang garter nang muli akong mapaangat ng tingin upang tignan ang ekspresyon sa mukha nito.

At ganoon na lamang ang pagkagulantang ko nang hindi mukha ni Kevin ang aking nasaksihan kundi ang mukha ng aming ama. Nakangisi at taimtim akong pinagmamasdan sa aking ginagawa.

Kaagad akong napaatras at napaupo sa sahig habang namimilog ang mga mata.

“K-kuya, ayos ka lang ba?”

Mabilis na napayuko si Kevin upang alalayan ako.

Hindi ako na ako makaimik. Para akong nakakita ng multo.

“Kuya, anong nangyari?”

Hinawakan ako nito sa magkabilaang-balikat at pilit na iniharap sa kanya.

Nagkatinginan kami nang mata sa mata sa loob ng ilang segundo.

“P-pasensya ka na, Kevin. H-hindi ko talaga kaya,” mahinang tugon ko rito.

Nagsimula na akong mapaluha.

Lumuwag ang pagkakahawak nito sa akin at napaupo ito sa gilid ng katre.

“Dahil ba kay Itay?”

Hindi ko ito kinibo.

Nanatili kaming walang imikan sa loob ng mahigit isang minuto. Hanggang sa muli itong magsalita.

“Sa tingin mo ba may pag-asa ka sa kanya?”

Marahan ko itong nilingon at pilit na sinagot ang tanong nito.

“H-hindi sa gano’n...”

“Eh ano pa nga ba? Huwag ka nang umasang pagbibigyan ka ni Itay dahil si Inay lamang ang mahal n’ya. Sino ba sa tingin mo ang kinakantot n’ya ngayon sa may sala?”

“M-mali ka ng iniisip...”

“Andito ako, Kuya. Ako na mismo ang nagpi-prisinta sa ‘yo. Gaano ba ako kahirap gustuhin katulad ng pagnanasa mo kay Itay? Halos hindi naman kami nagkakalayo ng ama natin, ah. Bakit ba ang hilig-hilig mo akong ibitin at iwan sa ere palagi?”

“Manahimik ka!” pabulong ngunit mariin kong sigaw habang patuloy pa ring humahagulgol.

Hindi na ito sumagot at nagsalubong na lamang ang dalawang kilay habang nakatingin sa ibang direksyon.

“Ayokong gamitin ka para sa pansariling interes ko lamang. Ayokong gamitin kita bilang kapalit ni Itay. Maling-mali ang namagitan sa atin, Kevin. Hindi mo ba naiintindihan iyon? Pilit kong nilalabanan ang pesteng pagnanasa ko para sa sarili nating ama. Dahil iyon ang tama. Hindi tayo pinalaki ng ating mga magulang upang maging ganto.”

Dahan-dahan akong napatayo at tinabihan ito sa pag-upo sa katre.

“Kung anuman ang namagitan sa atin ay dapat na natin iyong ibaon sa limot, Kevin. May oras pa upang magbago. Iyang pagmamahal mo sa ‘king higit pa sa pagiging magkapatid, hindi iyan totoo. Mahal mo lamang ako bilang Kuya mo na isa sa mga umaruga at nagpalaki sa ‘yo.”

Umurong ako palapit dito at inilapat ang aking palad sa likod nito sabay hagod niyon.

“Ako pa rin ang Kuya mo. Walang magbabago roon.”

Ngunit sa hindi ko inaasahan ay bigla na lamang nitong tinabig ang aking kamay at agad na napatayo.

Nagtungo ito sa kaliwang bahagi ng katre at padabog na humiga habang nakatalikod.

“K-kevin...” tawag ko rito.

Hindi ako nito pinansin.

Napabuntong-hininga na lamang ako at patuloy na umiyak habang pinakikinggan ang mga ungol ng aming mga magulang na abala pa rin sa pagtatalik sa may sala.

────୨ৎ────

“BASTA mga men, sobrang lamig talaga sa Japan. Sa Hokkaido kasi naka-base si Mama at may apartment din s’ya roon. Takte ilang minuto pa lang akong nasa labas kulay pink na ilong tsaka tenga ko, eh. Pati nga siguro putotoy ko kulay pink na rin,” kwento ni Louis.

Naghalakhakan naman sila ng tawa maliban sa akin.

Kasalukuyan kaming nasa canteen at sabay-sabay na kumakain ng pananghalian. Ako, si Rey, si Louis, at mga kaklase naming sina Aries at Jimboy.

“Pati siguro kuyukot mo kulay pink na rin,” dugtong pa ng mataba naming kaklase na si Jimboy kaya muli silang nagtawanan.

“Tapos ‘yung singit mo kulay itim,” pang-aalaska rito ni Rey kaya’t nauwi na naman sa hiyawan ang aming lamesa.

Pilit na lamang akong nakikitawa kahit ang totoo ay hindi talaga ako komportable sa ingay ng mga ito. Isa pa ay masyadong okupado ng ibang bagay ang utak ko upang makisabay sa mga kalokohan nila.

“Bakit, nakita mo na ba singit ko, Rey?” ganti ni Louis sa aking kaibigan.

“H-hindi, ‘no! H-hula ko lang,” nauutal nitong tugon.

“Oh, nasa Hokkaido yata ngayon si Rey, oh. Namumula ang tenga, hahahaha,” pambubuking ni Aries dito at muli na naman silang naghalakhakan.

Kaunti na lang talaga at tatayo na ako mula rito sa kinauupuan ko. Hindi ako makakain nang maayos dahil sa ingay nila. Kilala kasing maiingay itong sina Louis, Aries, at Jimboy sa aming classroom at kapwa mga miyembro ng boys at the back. Hindi ako sanay na makasama sila.

Tahimik lamang akong nagmamasid at nakikitawa sa kanilang mga biro habang kumakain.

Sa loob-loob ko ay iniisip ko pa rin ang nakababata kong kapatid na si Kevin. Kumusta kaya ito ngayon? Mabuti na lamang at tinanggap nito mula sa akin ang baunan nito kanina. Sa tingin ko ay sa likod ng kanilang classroom na naman iyon kumain kasama ang mga tropa n’ya.

Hindi ko napigilang mapabuntong-hininga habang iniisip ko ang mga naging kaganapan kagabi. Nang makita ko ang mukha ni Itay kay Kevin ay pumasok sa aking utak ang lahat ng mga pangaral sa buhay na itinuro sa akin ng aming ama. Alam kong hindi nito gugustuhing may mangyari sa amin ng kapatid ko. Kaya ako na mismo ang tumuldok dito hangga’t maaga pa.

Mahirap mang pigilan ang aking damdamin, susubukan ko pa ring bumalik sa normal ang buhay ko katulad ng dati. Gusto ko nang wakasan ang mga makamundong bagay na pinasok ko. Kabilang na roon ang pagkauhaw sa laman ng isang lalake. Lalong-lalo na kay Itay na s’yang nagsimula ng lahat.

Natapos na ang aming ugnayan ni Louis at magkaibigan na lamang kami ngayon. Tinuldukan ko na rin ang maling nararamdaman ni Kevin para sa akin. Kahit pa nagtampo ito sa akin nang labis. Tiwala naman akong mauunawaan n’ya rin balang araw ang aking naging pasya. At higit sa lahat ay unti-unti ko na ring natatanggap na hindi mapapasaakin si Itay at si Inay lamang ang tanging mahal n’ya. Kita mo nga’t tinanggap pa rin nito ang asawa sa kabila ng mga nangyari. Sana lamang ay magtuloy-tuloy na ang lahat ng ito.

Nagpatuloy lamang silang apat sa kanilang kulitan habang ako ay tahimik nang tinapos ang ipinabaong pagkain sa akin ni Inay.

Sa wakas ay natapos din ang aming pananghalian.

Sabay-sabay na kaming dumiretso sa aming classroom at hindi kalaunan ay dumating na rin ang aming guro.

Nagsimula nang muli ang klase at sa loob ng tatlong oras ay tahimik lamang akong nakinig sa mga guro at paminsan-minsang nagre-recite.

Hanggang sa sumapit na ang oras ng uwian.

Abala ako sa pag-aayos ng aking mga gamit papasok ng aking bag nang bigla na lamang lumapit sina Rey at Louis kasama sina Aries at Jimboy.

“Kiko, sasama ka ba sa ‘min?” panimula ng matalik kong kaibigan.

“S-saan kayo pupunta?” tugon ko naman.

“May bagong bukas na café raw kasi sa bayan at gusto tayong ilibre ni Louis! Sige na, bespren, pagkakataon na natin ‘tong makapunta ng café. ‘Di ba pangarap natin ‘yun?”

Napatingin ako sa tatlong lalaking nasa likuran nito at muli nang ibinaling ang atensyon sa aking ginagawa.

“K-kayo na lang muna.”

Isinara ko na ang zipper ng aking bag at isinuot iyon.

“Oh, come on, Kiks. You don’t wanna miss this. Minsan lang akong manlibre ng mga kaibigan,” ani Louis.

“P-pasensya na talaga kayo, Louis. Kailangan ko pa kasing daanan ang kapatid ko kina Aling Sylvia,” palusot ko.

“Geez, you’re such a killjoy.”

Napailing na lamang ito sabay talikod at lakad palayo. Sumunod naman dito sina Aries at Jimboy.

Naiwan kami ng matalik kong kaibigan.

“Bespren, ano bang nangyayari sa ‘yo?” diretsahan nitong tanong.

Nag-iwas lamang ako rito ng tingin.

“Ilang araw na kita napapansing ganyan. Tapos kanina sa canteen hindi mo pa kami kinikibo. Napatanong pa tuloy si Jimboy kung ayaw mo raw ba silang makasama. Hindi lang ako pumasok nang isang linggo tila nagbago ka na rin. Ano ba kasing bumabagabag sa isipan mo? Bespren mo ako, ‘di ba? Pwede mo sa aking ibuhos ang lahat ng nararamdaman mo. Para sa’n pa’t simula pagkabata ay magkasangga na tayo sa buhay? Akala ko ba walang lihiman?”

Unti-unti akong nangilid at tila may bumara sa aking lalamunan.

“P-pasensya na, Rey. A-ayos lang talaga ako.”

Ni hindi ko ito matignan sa mga mata dahil nahihiya at kinakabahan ako.

“Hindi na ikaw ang bespren na nakilala ko.”

Matapos sabihin iyon ay tumalikod na rin ito at naglakad palayo.

Gustuhin ko mang sundan ito ay hindi ko magawa dahil wala rin naman akong rason na maibibigay rito. Hindi ko pwedeng sabihin ang tunay kong narararamdaman kahit kanino.

Tuluyan na akong napaluha ngunit mabilis din iyong pinahid gamit ang aking mga kamay dahil may iilan pang cleaners sa loob ng classroom na abala sa paglilinis.

Nang masigurong wala nang natirang luha sa aking mukha ay lumabas na rin ako nang aming silid-aralan nang mag-isa.

Kaagad akong nagtungo sa classroom nina Kevin. Ngunit mga cleaners na lang din ang naabutan ko roon. Swerteng nakilala ko ang isa sa mga kaibigan nitong si Dagul kaya naisipan ko itong tanungin.

“Dagul, nakita mo ba ang kapatid ko?”

“Naku, kanina pa umalis, Boss Justin, eh. Cleaners nga iyon ngayon kaso tumakas lang. Parati naman ‘yung tumatakas.”

“G-ganu’n ba? Sige, maraming salamat.”

Tumalikod na ako rito at muling naglakad palabas ng paaralan. Saan naman kaya iyon nagtungo? Nauna na kaya itong umuwi? Hindi na rin nakapagtataka kung ganoon. Masyado nitong dinibdib ang nangyari.

Dumiretso na ako sa todahan. Doon ay kaagad kong naabutan si Mang Berto at napagtanungan ko na rin ito kung nakita ba nito si Kevin.

“Hindi, anak, eh. Sigurado ka bang wala na sa paaralan ninyo?”

“Wala ho, Mang Berto, eh. Naisip ko hong baka nauna na itong umuwi. Ang kaso kanino naman kaya ito sasakay?”

Si Mang Berto lamang kasi ang madalas na nasasakyan namin patungo at paalis ng napakalayo naming sitio dahil hindi rin naman nagkakalayo ang aming mga bahay. Masyado na kasing masukal at mahaba ang daan patungo roon kaya medyo malaki ang singil ng ibang tricycle driver maliban kay Mang Berto.

Maya-maya pa ay muli itong nagsalita.

“Oh, ayan na pala s’ya, eh.”

Napalingon naman ako sa itinuro nito at nasaksihan si Kevin na naglalakad patungo sa aming gawi.

“Magandang hapon, Kebin boy.”

“Magandang hapon ho, Mang Berto.”

Nilampasan lamang ako nito at hindi pinansin bago sumakay sa likod ng triycle. Habang dumadaan ito ay may naamoy akong pabangong bago lamang sa pang-amoy ko. Hindi naman kasi ito mahilig magsuot ng pabango.

Medyo naguguluhan man ay pumasok na lang din ako sa loob ng tricycle dahil dadaanan pa namin si Karl kina Aling Sylvia.

Habang nasa byahe ay hindi ko napigilang nakawan ng tingin ang kapatid ko. Tahimik lang din ito habang nakaupo sa likuran ni Mang Berto.

Muling sumagi sa aking isipan ang amoy ng pabango nito. Kung hindi ako nagkakamali ay pabango iyon na pambabae. Bigla kong naalala ‘yung condom na nakita ko mula sa bulsa nito noong nakaraang linggo. Nakatago pa rin iyon sa loob ng aking drawer. Posible kayang may nobya ito?

Makalipas ang ilang minuto ay kinuha na namin si Karl sa bahay ng kumare ni Inay. Katulad ng nakagawian ay natutulog itong muli dahil sa maghapong paglalaro. Pinahiga ko na lamang ito sa aking kandungan sa loob ng tricycle.

Hanggang sa nakarating na nga kami sa aming sitio. Ibinaba na kami ni Mang Berto sa masukal at maputik na daan patungo sa aming munting bahay. Medyo maaraw naman kanina kaya tuyo iyon ngayon.

“Ingat ho kayo!” paalam ko sa matanda.

Tumalikod na ako upang simulan ang paglalakad nang bigla na lamang kinuha ni Kevin mula sa akin ang natutulog na si Karl.

Hindi ito nagsalita at pagkatapos kunin ang aming bunso ay tahimik lamang itong naglakad.

Kaya naman ay sumunod na lamang ako rito.

Tahimik naming tinahak ang daan patungo ng aming bahay. Nakakabingi ang katahimikan at tanging huni ng mga kuliglig lamang ang naghahari sa buong paligid.

Kaya naman ay naisipan ko na itong kausapin.

“Huy.”

Tinusok ko ito nang marahan sa tagiliran na mabilis naman nitong iniwasan.

“Ano ba?!” nagsasalubong ang dalawang kilay nitong asik kaya unti-unti ring nalusaw ang mga ngiti ko.

“N-nagbibiro lang naman,” tugon ko rito.

Hindi na ito umimik muli.

Maya-maya pa ay naisipan ko ritong tanungin ang kanina pa naglalaro sa aking utak.

“May kasintahan ka na, ‘no?”

Katulad ng aking inaasahan ay hindi lamang ako nito pinansin.

“Ang bango-bango naman ng gerlpren mo. Umaalingasaw ‘yung pabango n’ya sa ‘yo kanina.”

“P-pwede bang manahimik ka?!” iritable nitong sabi.

Bahagya akong napatda ngunit pilit na lamang na ngumiti.

Sinunod ko na lamang ang gusto nito at piniling manahimik hanggang sa makarating kami ng aming bahay. Bibigyan ko muna ito ng panahon makapag-isip. Malakas ang tiwala kong ito na mismo ang lalapit sa akin sa lalong madaling panahon kapag humupa na ang kanyang galit sa akin.

Pagbukas ko ng aming pintuan ay laking-gulat ko nang bumungad si Itay na nakaupo sa may sala.

Kaagad itong tumayo upang salubungin kami.

“N-nariyan na pala kayo, mga anak.”

Isa-isa kami nitong hinalikan sa may bumbunan at nagmano na rin ako rito.

Dumiretso naman si Kevin sa aming kwarto upang ilapag sa katre ang bunso naming kapatid na mahimbing pa ring natutulog.

Muli akong napatingin sa aming ama na halatadong pilit ang mga ngiti. Kapansin-pansin ding medyo basa pa ang mga mata nito.

Hindi ko na lamang iyon inalintana at nagsimula nang hubarin ang aking bag at polo.

“Ang aga n’yo ho yatang umuwi, ‘Tay,” kaswal na sabi ko rito.

Napaupo na itong muli sa munting sala.

“Ah, maaga kasi kaming pinauwi ni Mang Paeng kaninang tanghali dahil maaga naming natapos ang mga gawain, ‘nak. Nais ko pa sanang mag-obertime kaso naisipan kong magpahinga na lang muna.”

Tumango-tango na lamang ako.

“Ang Inay ho pala?” tanong ko. Kanina ko pa kasi ito napapansing wala rito.

“A-ah, hindi ko nga rin alam, anak, eh. Wala akong ibang naabutan dito sa bahay kanina. B-baka namalengke lamang iyon.”

“Ganu’n ho ba?” tanging sagot ko na lamang dito.

Matapos iyon ay nagtungo na rin ako sa aming kwarto upang magbihis at i-hanger ang aking uniporme. Mamayang gabi ko na lamang ito lalabhan tutal at araw ng Sabado naman bukas.

Pagkalabas ko ng kwarto ay sakto namang dumating si Inay bitbit ang ilang mga pinamili sa palengke. Kitang-kita ko kung paano tila nakakakita ito ng multo nang malamang nakauwi na pala ang Itay nang napakaaga.

“M-mahal, kanina ka pa ba? A-ang aga mo yatang nakauwi,” sambit nito kay Itay matapos akong magmano at kunin ang mga pinamili nito.

“Ngayon-ngayon lang ako dumating, mahal. Halos magkasunod lamang kami ng mga bata. Maaga rin kasi kaming pinauwi ni Mang Paeng kanina,” nakangiting hayag ng aking ama.

“G-ganu’n ba?” Halatado ang mga pilit na ngiti ni Inay at tila pinagpapawisan ito.

“Oo, mahal. Galing ka ba ng palengke? Mukhang bangus ‘yung binili mo, ah.”

“A-ah, oo, mahal, hehe. Bangus nga. Ipagluluto ko kasi kayo ng paborito mong tinola.”

“‘Yun! Tiyak na mapaparami na naman ako ng kanin.”

Pilit pa rin ang mga tawa ni Inay at tila namemeke ng sigla si Itay. Lalo na’t naabutan namin ito kaninang tila biyernes-santo ang pagmumukha. Ano kayang nangyari?

Gulong-gulo man ay dinala ko na lamang sa kusina ang mga pinamili ng aming ina.

────୨ৎ────

“PANGINOON, maraming salamat po sa grasyang nasa harapan namin ngayon. Nawa’y ipagkaloob pa ho ninyo sa aming pamilya ang biyayang ito sa mga susunod na araw at buwan. Sa ngalan ng ama, ng anak, ng espiritu santo, amen. S’ya, chibugan na.” ani Inay matapos itong magdasal.

Kasalukuyang kumakain ng hapunan ang aming pamilya. Tinolang isda ang ulam at kaming dalawa pa ni Inay ang nagluto nito kanina. Bukod sa tinola ay mayroon ding chopsuey na niluto ko naman. Bihira lamang ang mga pagkakataong dala-dalawa ang aming ulam kaya napakalaking grasya na nito kung maituturing.

Habang kumakain ay nag-usap-usap na rin kami tungkol sa aming kanya-kanyang buhay-eswkela at trabaho.

“May napili ka na bang kurso sa kolehiyo, anak?” tanong ni Itay sa akin.

“Ah, eh. Wala pa po, eh. Pero ang mga gusto ko ho sana eh iyong Nursing tsaka po Education.”

“Narsing? Naku ka. May milyones ka ba, anak? Mahal ang kursong iyan, ah,” singit ni Inay.

“Hindi naman po ako sigurado roon, ‘nay. Pangarap na kurso ko lamang. Isa pa, nabanggit ng aming coordinator sa paaralan na mas makakatipid raw kapag sa isang State University ho mag-aaral.”

“Hayaan mo, anak. Kahit anong kurso pa ang gustuhin mo, magtiyatiyaga ang Itay na pag-aralin ka. Sayang naman iyang utak mo kung hindi rin pautakan na kurso ang kukunin mo, ‘di ba?” sambit naman ng aking ama.

Napangiti ako dahil sa sinabi nito.

“Ikaw, Kevin, anak, anong gusto mong kurso? Grade 12 ka na sa susunod na pasukan, oh. Kailangan mo nang mamili.”

“Ewan. Crim na lang siguro. Doon lang naman ako magaling. Sa pisikalan.”

“Bagay na bagay sa ‘yo iyon, anak. Naku, pangarap ko pa naman magkaanak ng pulis,” nakangiting hayag ng aming ina.

“Hindi lang tungkol sa pisikalan ang kursong iyan. Syempre kailangan mo ring maglaan ng oras upang pag-aralan ang mga batas.”

“Sus. Kakayanin iyan ng Kebin natin, ano.”

Nagpatuloy lamang kami sa aming pagkain ng hapunan at kwentuhan na rin. Hanggang sa nabanggit ni Itay ang tungkol sa pagpunta namin sa palayan bukas.

“Nga pala, maaga tayong pupunta ng palayan bukas upang tignan at suriin ang mga pananim. Dapat nga noong Martes pa natin iyon ginawa, eh. Pero ayos lang iyon. Magaganda naman ang kalidad nung mga punla. Kiko, Kevin, kayo ang isasama ko bukas dahil tatanggap ng labada ang Inay n’yo sa bayan bukas.”

“Oho, ‘Tay,” tugon ko rito habang patuloy na kumakain.

“Ah, ‘Tay, pwede bang hindi muna ako sumama sa inyo? May practice kasi kami ng basketball sa bayan para sa darating na liga sa susunod na buwan. Kailangan daw naming agahan ang pag-eensayo sabi sa amin ni Coach Tonyo,” sambit naman ni Kevin.

“Ganu’n ba? Kung gano’n ay galingan mo. Kelan ba ang susunod na liga?”

“Baka raw sa ikalawang linggo sa susunod na buwan.”

“Medyo matagal pa pala. Pero sige, kaming dalawa na lamang muna ni Kiko ang pupunta roon sa palayan. Kaya mo bang mag-isa, anak?” baling nito sa akin.

Bahagya akong tinamaan ng kaba nang mapatingin ito sa akin. Kaya mabilis na lamang akong napatango.

“O-oho, ‘Tay, ayos lang ho sa akin.”

“Kung wala palang tao rito bukas ay isasama ko na lamang sa bayan si Karl. Kina Aling Puring naman ako maglalabada at naroon ang mga apo n’yang pwedeng makalaro ni bunso,” ani Inay.

“S’ya, kung ganoon ay may kanya-kanya pala tayong skedyul bukas. Bilisan na natin dito at maaga pa tayong tutungo sa mga pupuntahan natin.”

Matapos iyon ay tinapos na rin namin ang aming hapunan. Ako na ang naglinis ng aming mga pinagkainan at naghugas ng mga plato.

Hindi ko napigilang kabahan sa isiping dalawa lamang kami ni Itay na tutungo sa kalagitnaan ng palayan bukas. Unang pagkakataon itong kaming dalawa lamang ang magpupunta roon.

Wala naman akong ibang inaasahan kundi ang maghapon na namang pagtatrabaho ngunit pakiramdam ko ay sasabog na ako sa matinding tuwa. Siguro ay dahil natutuwa akong isiping maso-solo ko si Itay bukas.