Lihim ni Kiko [M2M]

XVIII

“KIKO, ayos ka lang ba?”

Nabasag ang pagmumuni-muni ko nang bigla akong tawagin ni Rey. Nandito kasi kami ngayon sa canteen ng paaralan at sabay na kumakain ng pananghalian.

“H-ha?” tila wala sa sariling bigkas ko rito.

“Ang sabi ko, ayos ka lang ba? Mukhang kaninang umaga ka pa yata tuliro. May problema ba?”

Nagpakawala ako ng mga pilit na ngiti.

“A-ah, wala ito, Rey. Ayos lang ako.” Itinuloy ko na ang aking pagkain.

Binigyan lamang ako nito ng hindi kumbinsidong mga tingin sabay hinga nang malalim.

“Pasensya na nga pala sa tinuran ko kahapon,” ang hindi ko inaasahang wika nito.

Napatigil ako sa aking ginagawa.

“Ang totoo n’yan, kasalanan ko rin naman kung bakit humantong sa ganoon ang lahat.”

Napatingin ako sa kanya ngunit hindi ako umimik.

“Nasabi na ba sa ‘yo ni Louis ang nangyari noong isang araw?”

Dahan-dahan kong binawi ang aking mga tingin dito. Hindi ko alam kung magsasabi ako rito ng totoo o hindi.

“Sana ay huwag mo akong pag-isipan nang masama, Kiko. Natukso lamang ako. Hindi ko naman sinasadya iyon, eh.”

Dahil sa sinabi nito ay muli na akong napatingin sa kanya.

“W-wala kang dapat ipaliwanag, Rey. Naiintindihan kita. Isa pa, wala naman kaming malalim na ugnayan ni Louis.”

“K-kung ganu’n... hindi ka galit?”

“H-ha? Ba’t naman ako magagalit?” naguguluhan kong tugon dito.

“Eh kasi... alam mo na... a-akala ko kasi ay nanliligaw sa ‘yo si Louis.”

Napatawa ako nang mahina sa nabanggit nito.

“Bespren, alam mo namang wala pa iyan sa mga prayoridad ko sa buhay. Tsaka... tiyak na malilintikan ako nina Itay sa oras na malaman nilang may nobyo na ako. At lalaki pa talaga.” Muli akong napatawa.

“Maraming salamat, bespren, ah? Ang buong akala ko kasi, kaya kaninang umaga ka pa hindi umiimik eh dinibdib mo ‘yung nangyari sa amin ni Louis. Huwag kang mag-alala dahil hindi rin naman talaga kami talo ng banong ‘yon.”

Napangiti na lamang ako rito. Kung alam lamang nito na mas malalim pa ang dahilan kung bakit tila wala ako sa sariling pumasok ng paaralan kaninang umaga.

“S’ya, magaala-una na. Bilisan na natin dito at baka mahuli pa tayo sa klase,” putol ko na lamang sa aming usapan nang makabalik na rin kami ng classroom.

“Mabuti pa nga,” segunda naman nito.

Pagkatapos naming mananghalian sa canteen ay bumalik na rin kami sa aming silid-aralan. Doon ay sinalubong kami ng nagtatampong si Louis. Bakit daw hindi namin s’ya niyayang kumain. Humingi na lamang ako ng tawad rito at nangakong sasabayan namin s’ya bukas. Mabuti na lang at pumayag din si Rey doon. Ibig-sabihin ay simula na talaga ng pagkakaibigan nilang dalawa.

Maya-maya pa ay dumating na rin ang aming guro at nagsimula na ulit ang klase. Buong hapon pa rin akong tahimik at nagsasalita lamang kapag tinatawag ako ng guro para sa recitation.

Hanggang sa matapos ang klase ay kapansin-pansin pa rin ang aking pananahimik. Gusto ko sanang sabihin kay Rey ang mga bumabagabag sa isipan ko ngunit nangako nga pala ako kay Itay na hindi ko ipagsasabi kahit kanino ang nalaman ko tungkol sa aking ina.

Kaya naman ay wala na akong ibang nagawa pa kundi ang sarilihin na lamang ang tungkol sa bagay na iyon.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa rebelasyong ibinunyag ni Itay kagabi. Sa tanang buhay ko ay hindi ko inasahang isa palang bayarang babae si Inay. Ang totoo n’yan ay may narinig na rin akong mga bali-balitang ganoon nga raw ang aking ina ngunit hindi ko na lamang iyon pinatuunan ng pansin. Ang kwento, bayarang babae raw ang Inay mula nang magdalaga at natigil lamang nang makilala n’ya si Itay. Nasa elementarya pa ako nang may kaklase akong nagsabi niyon bilang panukso ngunit hindi ko na lamang iyon dinibdib. Inisip ko kasing hindi naman iyon totoo. Iyon ang buong pag-aakala ko.

Sobrang nasasaktan ako para sa aking ama. Lumalaban nang patas si Itay. Nagpapaka-alila s’ya buong araw sa kanyang trabaho at umuuwing bugbog-sarado ang katawan, may maisiksik lamang sa aming sikmura. Samantalang si Inay ay ipinagpalit ang dignigad at p********e sa ngalan ng madaling salapi.

Umaga na kanina nang makarating ang Inay sa bahay. Humingi ito ng tawad sa aming ama at nagsinungaling pang nakipag-inuman lamang kasama ang mga kumare n’ya sa bayan at doon nakatulog. Kitang-kita ko ang sakit sa mukha ni Itay ngunit sinakyan na lamang nito ang paliwanag ng asawa upang hindi mauwi sa pagtatalo ang sitwasyon.

Ngunit sa loob-loob ko, gusto kong umiyak sa harapan nila mismo. Gusto kong komprontahin si Inay kung bakit n’ya nagawa ang bagay na iyon. Pero pinili kong magpigil alang-alang kay Itay. Alang-alang sa aming pamilya. Kaya naman ay pumasok na lamang akong tila wala sa sarili kaninang umaga.

Gayunpaman ay umaasa pa rin akong magiging maayos din ang lahat. Na babalik din ang lahat sa dati. Kahit pa napakasakit ng ginawa ng aming ina, ina pa rin namin iyon at s’yang ilaw ng aming tahanan. Kung masisira ang aming pamilya, mawawalan din kami ng liwanag. At iyon ang isa pinaka-ayokong mangyari.

────୨ৎ────

LAMPAS alas-singko na nang makauwi kami ng bahay. Sinalubong kami ni Inay sa aming pagdating at nalaman naming hindi pala ito pumasok sa paglalabada ngayong araw. Sumakit daw kasi ang kanyang ulo dahil sa kanilang inuman kagabi kaya’t ipinagpaliban lamang muna nito ang trabaho.

“Gutom na ba kayo, mga anak? Nagluto ako ng meriendang sopas para sa inyo. Halikayo, kain tayo,” malumanay nitong banggit sa amin.

“Wow, ‘nay. Kaya pala ang bango-bango pagpasok pa lang namin,” ani Kevin at nagmamadaling hinubad ang suot na polo.

“Mabango ba? Para sa inyo iyon. Maraming karneng sahog ‘yun. Namalengke kasi ako kanina. Tsaka meron pa para sa mamayang hapunan, magluluto ang Inay ng paborito ninyong adobo!” masaya nitong balita.

“Yeeeyyy!!!”

Nagmamadaling nagtungo sa kusina sina Kevin at Karl samantalang ako ay nanatili lamang nakatayo na tila isang tuod. Hindi ko alam kung ano ang iaakto o gagawin ko. Nagsimula na ring may bumara sa aking lalamunan.

“Oh, Kiko, anak. May problema ba?”

Bahagya akong napaigtad nang magsalita ang Inay. Agad ako nitong nilapitan at hinawakan sa pisngi.

Mabilis naman akong nag-iwas ng tingin dito.

“Anong nangyari, anak? May umaway ba sa ‘yo sa eskwela?”

Napalunok ako at pinigilang maluha ngunit sadyang labis akong nasasaktan kaya’t namalayan ko na lamang ang aking sarili na may tumutulong luha mula sa aking mga mata.

“K-kiko...”

Marahan kong tinabig ang kamay nitong nakahawak sa aking pisngi.

“W-wala ho ito, Inay.”

Nagpahid ako ng aking luha sabay alis sa harapan nito.

Dumiretso ako sa loob ng aming kwarto at doon ay humagulgol at ibinuhos ang mga hinanakit ko. Sobrang hirap magpigil.

Awang-awa ako sa mga kapatid ko. Hindi alam ng mga ito na galing sa maruming kalakalan ang kinakain nilang masarap na pagkain ngayon. At bilang panganay ay wala man lang akong ibang magawa. Hindi ko pwedeng komprontahin ang Inay tungkol doon dahil may pangako akong binitawan sa aking ama.

“Kiko?”

Napatigil ako sa pag-iyak nang marinig ko ang mga katok ni Inay. Pinahid ko ang aking mga luha gamit ang kumot.

“Kiko, anak, may problema ba?”

“W-wala ho, ‘nay. Ayos lamang ako. M-medyo masakit lamang ang ulo ko,” pagsisinungaling ko rito.

“Ano? Bakit hindi mo agad sinabi? Batang ito talaga. Sandali at kukuha lamang ako ng gamot.”

Bumangon ako mula sa pagkakahiga at napaupo sa gilid ng katre.

Ilang saglit pa ay muli na itong kumatok at wala na akong ibang nagawa kundi ang pagbuksan na lamang ito.

“Masakit pa ba?” banggit nito matapos kong inumin ang dinala nitong gamot para sa akin.

Umiling lamang ako.

Napabuntong-hininga naman ito sabay hawak sa balikat ko.

“Pasensya na nga pala, anak, kung nakipag-inuman ako kagabi nang hindi man lang nagpapaalam sa inyo. Siguro ay labis kayong nag-alala.”

Hindi ko lamang ito pinansin at nanatiling nakahawak sa walang lamang baso habang nakaupo at tila nakatingin sa kawalan.

Kinuha nito ang baso mula sa akin at inilagay iyon sa ibabaw ng maliit na aparador.

“Ang totoo n’yan... hindi ko naman talaga binalak na makipag-inuman, anak, eh. Kaso, alam mo naman, mapanukso ang mga kumare kong iyon. Ayun, wala na akong ibang nagawa. Hanggang sa nalasing ako. Kaya hindi na nakauwi ang Inay.”

Kahit ano pang kasinungalingang sabihin nito, alam ko na ang totoo. Kaya hindi ko na lamang pinansin ang naging paliwanag nito.

Umupo ito sa tabi ko sabay akbay sa akin.

“Patawarin mo na si Inay, anak...” Ipinatong nito ang kanyang ulo sa aking balikat.

Hindi ko pa rin ito kinikibo.

“Gusto mo, bigyan kita ng limang-daan? Para mabili mo mga gusto mo. Sakto at napansin kong may bago kang wallet. Para may mailagay ka sa loob-”

Mabilis kong inalis ang pagkakapatong ng ulo nito mula sa akin sabay tayo.

“Ayos lang ho talaga ako, ‘nay. Wala ho kayong dapat ipag-alala.” at saka lumabas na ako ng kwarto.

Sa totoo lang ay may bahid ng awa rin akong nararamdaman para sa aking ina. Ngunit hindi ko pa ito kayang kausapin nang maayos matapos ang nagawa nito. Siguro ay kakailanganin ko pa ng panahon upang tuluyan ko nang matanggap ang nangyari. Sa ngayon ay hindi ko pa kaya. Ngunit umaasa akong sa takdang panahon ay babalik din ang lahat sa dati.

────୨ৎ────

DIS-ORAS na nang gabi ngunit gising na gising pa rin ang aking diwa. Hindi ako makatulog. Nakailang posisyon na ako ngunit sadyang hindi ko magawang antukin.

Mahimbing nang natutulog si Kevin na katabi kong nakahiga ngayon. Ngunit ako ay gising na gising pa rin. Na para bang wala akong pasok kinabukasan.

Paano kasi, anong oras na ngunit hindi pa rin nakakauwi ang Itay. Pasado alas-onse na ng hatinggabi. Kung tutuusin ay kanina pa dapat iyon nakauwi. Ngunit hanggang ngayong oras na ng pagtulog ay wala pa rin ito. Hindi ko tuloy napigilang mag-alala.

Napabuntong-hininga na lamang ako bago bumangon upang uminom ng tubig sa kusina.

Marahan kong binuksan ang pinto ng aming kwarto at nadatnan ang madilim na paligid.

Akmang didiretso na sana ako sa kusina nang marinig kong magbukas ang pintuan ng aming bahay.

“Sa wakas, dumating ka rin. Saan ka ba nanggaling? Akala ko kung napa’no ka na.” ang mahinang boses na narinig ko. Boses iyon ni Inay.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanilang kinaroroonan upang mas marinig ko ang usapan nila. Nasa tapat sila ngayon ng pintuan.

“Nakainom ka ba? Amoy alak ka, ah,” dugtong pa nito.

“At kung oo?” tugon naman ng halatadong lasing na si Itay.

Hindi nakasagot ang Inay sa sinabi nito. Pumasok naman ang aking ama sabay upo sa sala.

“Hindi mo man lang ba naisip ang mga bata? Ang trabaho mo bukas? Ano, papasok ka sa hacienda nang nakainom? Nang masakit ang ulo mo?”

Nagpakawala si Itay ng sarkastikong tawa.

“Ako yata dapat ang nagtatanong sa ‘yo, n’yan.”

Muling napatda ang Inay.

“Ikaw ba, Rowena, hindi mo man lang ba kami naisip ng mga bata? Pamilyadong tao ka na pero kung kani-kanino ka pa rin nagpapatira?”

Hindi ko man maaninag dahil bahagyang madilim ang paligid ay kitang-kita ko kung paano halos mapaigtad si Inay dahil sa matinding gulat.

“H-huwag kang maingay! Baka marinig ka ng mga bata!” mariing bulong nito.

“Tinanggap kita noon nang buo kahit alam ko ang tunay na pagkatao mo. Hindi kita kailanman pinandirihan at hindi rin bumaba ang tingin ko sa ‘yo. Iyon ay dahil nangako ka sa ‘kin na ititigil mo na ang gawain mong iyon. Tapos... tapos malalaman ko na lang na... na bumalik ka pala sa dati mong trabaho... Kaya nga ako halos magkandakuba-kuba kakabanat ng buto ay para may maipakain ako sa inyo nang maayos.”

Narinig ko ang mga paghikbi ng aking ama. Maging ako ay nadala sa mga salitang binitawan nito at nagsimula na ring mangilid.

“Mahal mo pa ba ako, Rowena?” puno ng hinagpis na tanong nito.

“M-mahal... Mahal na mahal,” sagot naman ng aking ina.

“Eh bakit mo nagawa iyon? Hindi mo man lang ba naisip ang mararamdam ko? Sobrang sakit ng ginawa mo. Ginawa mo akong walang kwentang asawa.”

“Mahal... makinig ka sa ‘kin. Hindi ko ginustong bumalik sa gawain kong iyon. Alam na alam mong iyon ang pinakamadilim na yugto ng buhay ko. Hindi ko gugustuhing magbentang muli ng laman kapalit ng pera. Ngunit... ngunit napasubo ako. Sobrang hirap ng buhay. Hirap na hirap ako sa pagla-labada. Hindi sapat ang kinikita natin upang may maisiksik sa sikmura at sa pag-aaral ng mga anak natin. Lalo na’t tutungtong na ng kolehiyo ang isa. Kaya naman... nang mabigyan ako ng pagkakataon... n-n... nagpabayad ako.”

Napailing na lamang ang aking ama at ipinagpatuloy ang pag-iyak. Hindi ko na napigilan ang aking sarili at tumulo na rin ang butil-butil na mga luha mula sa aking mata.

“Alam mo bang ilang beses na rin akong inalok kapalit ng panandaliang aliw? Lalong-lalo na tuwing nagpupunta ako sa siyudad. Ngunit lahat ng iyon ay tinanggihan ko. Maging si Don Leandro na s’yang boss ko, na s’yang nagpapa-sweldo sa ‘kin, hindi ko pinagbigyan. Iyon ay dahil may dangal akong pinakaiingatan. Hindi kaya ng konsensya kong magtaksil sa ‘yo, dahil mahal na mahal kita. Dahil mahal na mahal ko kayo ng mga anak mo.”

“K-karlos... patawarin mo ako...”

Nagsimulang lumuhod ang aking ina.

“Sobrang sakit ng ginawa mo, Rowena...”

“Patawarin n’yo ako, mahal ko...” Gumapang ito palapit sa nakaupong si Itay.

“Ikaw lang ang mahal ko, Karlos. Ilang lalaki na ang dumaan sa buhay ko ngunit ikaw lamang ang pinakamamahal ko, maniwala ka. Alam mo bang niligtas mo ako noon mula sa madilim na yugto ng buhay ko? Ikaw ang nagpabago sa ‘kin, mahal. Paniwalaan mo ako.”

Nanahimik lamang si Itay.

“I-ipapakita ko sa ‘yong mas mahal kita kesa sa ibang nakatikim sa ‘kin, mahal. Hubarin mo itong salawal mo.”

Napatakip ako ng aking bibig dahil sa tinuran ng aking ina.

“Hubarin mo ‘to, Karlos. Isusubo ko ‘tong b***t mo kagaya ng nakasanayan ko... Ipapadama ko sa ‘yong ako pa rin ang asawa mo.”

Napalunok na lamang ako nang buo nang magpaubaya ang Itay at tuluyang hinubad ni Inay ang suot na salawal at brip nito.

Ilang saglit lang ay halos lumuwa ang aking mga mata nang bumuyangyang na ang naghuhumindig na higanteng talong ng aking ama. Pakiramdam ko ay malalaglagag nang wala sa oras ang aking panga dala ng matinding gulat sa aking nasaksihan.

Hindi ito ang unang beses na nasilayan ko ang ari ng aking ama ngunit ito ang kauna-unahang pagkakataong nakita ko ito nang tayong-tayo. Bilib na bilib ako sa laki nito kahit malambot pa iyon, hindi ko inaasahang may mas ikalalaki pa pala ito. Literal na higante ang ari ng aking ama.

Pinagmasdan ko kung paano sakalin ni Inay ang malaking kargadang nasa harapan sabay salsal dito nang marahan.

“Ipagpapalit ko naman ba itong b***t-kabayo mo? Ikaw yata ang may pinakamalaking alaga rito sa bayan.”

Sinimulan nitong dilaan ang tuwid na tuwid na sandatang hawak.

“A-aaahhh...,” mahina at nagpipigil na ungol ni Itay.

Maya-maya pa ay lamon-lamon na ng Inay ang buong ari ng asawa. Swabeng naglabas-masok ang higanteng b***t sa bibig nito.

Muli akong napalunok habang pangahas kong binobosohan ang nakakapanindig-balahibong kaganapan sa pagitan ng aking mga magulang. Parang kanina lang ay nagtatalo pa ang mga ito tungkol sa pagiging bayaran ni Inay. Napunta pa iyon sa nakakaluhang dramahan. Ngunit sa huli mauuwi lamang pala ang lahat ng iyon sa isang mainit na tagpo.

“Aaahhhh... s-sige paaa...,” patuloy na ungol ni Itay.

Pakiramdam ko ay nakakagawa ako ngayon ng isang matinding kasalanan. May bumubulong sa isipan kong bumalik na sa loob ng aming kwarto at matulog upang bigyan ng pribadong pagkakataon ang dalawa. Ngunit sadyang napapako ang aking mga paa at hindi ko magawang lisanin ang kinatatayuan ko ngayon. Gusto kong silipin ang mga susunod na mangyayari. Hindi, gusto kong silipin ang hubad na katawan ni Itay, lalong-lalo na ang kanyang b***t.

“Ako naman!” deklara nito at agad na napatayo.

Hinubad nito nang tuluyan ang suot na salawal at brip. Kaya naman mas malaya kong nasaksihan kung gaano kalaki at kaganda ang hugis ng tarugo nito. Bagay na bagay iyon sa punong-puno rin ng masel na mga binti at hita.

“Tuwad!” mariin nitong utos sa asawa.

Napatuwad naman ang Inay at laking gulat ko nang biglang ibaba ng aking ama ang suot na palda at panty nito.

Bahagya akong nag-iwas ng tingin dahil bumuyangyang din ang pwet at kepyas ng aking ina.

“Sige, Karlos, mahal, ganyan nga, abusuhin mo ako!” tila wala sa sarili nitong bigkas.

“Talagang aabusuhin ko itong maluwag na p**e mo!” sabay dura nito ng malapot na laway direkta sa kepyas ng Inay.

Idinikit ni Itay ang buong mukha rito sabay lamutak dito.

“Aaahh!! A-ang saraapp, K-karlos...”

Habang dinidilaan at kinakain ng aking ama ang nakahaing tahong sa harapan ay patuloy naman ito sa pagsalsal sa sarili.

Sa b***t nito ako nakatingin. Sobrang laki talaga nito. Napakaganda rin ng hugis. Napaisip tuloy ako kung paano kung nasa ilalim ako nito ngayon at ako naman ang kumakain ng b***t n’ya? Ang sarap-sarap sa pakiramdam siguro. Kakasya kaya ang bibig ko rito? ‘Di hamak naman kasi na mas malaki ito kumpara sa b***t nina Louis at Kevin. Baka mabilaukan ako ‘pag nagkataon.

“Susuhin mo rin ang b***t ko! Gantihan mo akong puta ka!”

Nagulat ako nang bigla na lamang magmura ang Itay. Nakakapanibago ang inaasal nito ngayon. Malayong-malayo sa mapagbigay at butihing ama na s’yang pagkakakilala ko rito. May tinatago pala itong pagkatao.

Hinubad nito ang suot na sando kaya tumambad ang pagkaganda-ganda nitong pangangatawan. Ngayon ay malayang-malaya ko nang nasisiliyan nang buong-buo ang kanyang kabuuan. Kabilang na ang kanyang naghuhumindig na higanteng sandata. Napakasarap nitong pagmasdan.

Mabilisan ding naghubad ang Inay at agad silang napahiga sa mahabang upuan na yari sa kawayan.

Unang humiga ang Itay at pumatong naman ang Inay nang nakabaliktad. Kung hindi ako nagkakamali ay magsasagawa sila ng 69 position. Turo iyon ni Louis sa akin noong nagpunta ako sa kanilang bahay.

Maya-maya pa ay sinimulan na nilang paligayahin ang isa’t-isa. Habang kinakain ng aking ama ang kepyas ng asawa ay subo-subo naman ng aking ina ang dambuhalang tarugo ng mister.

Rinig na rinig ko ang mga tunog ng laway at likido na nanggagaling mula sa kanilang mga bibig at pribadong bahagi ng katawan.

Mabuti na lamang at sa akin nakaharap ang Inay kaya malaya ko ring napagmamasdan ang tarugo ni Itay.

Ibang klase rin pala kung sumuso ang aking ina. Naisip ko tuloy bigla ang sinabi sa akin ni Louis na may talento raw ako pagdating sa pagsubo ng b***t. Ibig bang sabihin ay namana ko iyon mula sa aking ina?

Halos sumabog na ang pantog ko dala ng matinding kalibugan dahil sa aking mga nasasaksihan. Kaya naman ay inilabas ko na ang aking junior at marahan iyong sinalsal habang pangahas pa rin akong namboboso.

Makalipas ang ilang minuto ay pumatong na ang Inay sa nakaupong si Itay at walang habas na naglululundag sa kahabaan nito.

“Aaahhh aahh aahh aaaahhh aahh, ang lakiii... ang sarappp...,” mga daing nito habang pinapaligaya ang mister.

“Aaaahhh aahhh haahhh... s-sigeee... l-lundag lang... t-tang ina kaaahh...”

Pinagmasdan ko kung paano maglabas-masok ang puganteng b***t sa kepyas. Tila nahi-hipnotismo ako nito. Hindi ko mapigilan ang aking sariling mapaisip nang marumi. Iniisip kong ako ang nakapatong ngayon sa aking ama at walang habas na tumatalon-talon sa ibabaw nito. Okupado ang utak ko ng isiping naglalabas-masok ang higanteng b***t ni Itay sa loob ng lagusan ko.

Kaya naman halos mapalundag ako sa gulat nang bigla na lamang may yumakap sa akin mula sa likuran.

Hindi ko man kita ay nakilala ko kaagad kung sino ito base sa walang saplot nitong katawan. Agad ko namang ipinasok sa loob ng aking salawal ang alaga ko.

“K-k-kevin?” natatarantang bulong ko rito.

“Sshh... huwag kang maingay, baka marinig tayo nina Itay,” bulong nito sa kaliwang tenga ko.

Mas nagsitayuan pa ang aking mga balahibo sa katawan dahil sa ginawa nito.

“A-a-anong ginagawa mo?” Sinubukan kong magpumiglas mula rito ngunit sadyang walang binatbat ang lakas ko kumpara sa kanya.

“Ako ang magiging Itay mo ngayong gabi.”

Sapilitan ako nitong pinaharap sa kanya at siniil ng maalab na halik.

Napahawak ako sa kanyang dibdib upang itulak ito palayo ngunit mas lalo lamang nitong diniin ang kanyang mga halik.

“K-k-kevin, t-tumigil ka, mmhhmm...”

“Alam kong inggit na inggit ka ngayon kay Inay,” banggit nito sa kalagitnaan ng aming maalab na halikan.

“Mhhmm... m-mali ang iniisip mo, Kevin. Maling-mali itong ginagawa natin.”

“Hindi ‘yan ang sasabihin mo kung ako si Itay. Bakit pag s’ya, pwede? Pag ako, hindi?”

“H-hindi... M-mali ang iniisip mo.”

Nakaramdam ako ng nagbabadyang luha mula sa aking mga mata.

“Alam kong matagal mo nang pinagnanasaan si Itay.”

Napamulagat ako dahil sa sinabi nito.

“Hindi na ako paslit na walang kamuwang-muwang sa mga nangyayari sa paligid ko.”

“K-kevin...”

“At oo. Alam ko ring isang prosti si Inay. Katunayan ay bago n’yo pa iyon nalaman ni Itay ay alam ko nang nagpapabayad s’ya sa mga lalaki sa bayan.”

Tuluyan na akong napaluha.

“Ngunit hindi ako nagsalita dahil ayokong masira ang pamilya natin. Masyado pang bata si Karl para maranasaan ang ganoon.”

“Kaya pilit ko na lamang inintindi si Inay. Kahit pa alam kong bumalik s’ya sa dati n’yang trabaho.”

Bigla ko itong niyakap upang tumigil na ito sa pagsasalita.

“Pasensya ka na, Kevin, at hindi ko kaagad nasabi sa ‘yo.”

“Sshh, tahan na, Kuya... ayos lamang sa akin.”

Hinagod nito ang aking likod.

Ilang segundo pa ay napaangat ako ng tingin dito.

Hanggang sa namalayan ko na lamang ang aking sarili na kusang umatake ng maalab na halik sa kanya.

Naghalikan kaming dalawa na tila wala nang bukas. Habang isinasagawa iyon ay pumasok kami sa loob ng aming kwarto nang walang kumakawala.

Malalim na ang gabi. At kasabay ng kalaliman niyon ay ang kakatwang mga pangyayaring nagaganap ngayon sa iisang bubong ng aming munting pamamahay.

Bahala na ang tadhana kung anuman ang balak nito sa aming magkapatid. Basta ang mahalaga sa akin ngayon ay mapunan ang uhaw kong nararamdaman para sa aking ama... sa katauhan at katawan ni Kevin.