The Wedding That Never Happened

Lihim ng Batas, Laban ng Puso

Mainit ang araw kaysa malamig ang simoy ng hangin mula sa dagat. Nakatawid ang itim na SUV sa harap ng pintong lumang bahay ng pamilya Villareal tinitikdan, maalikabok, at tandaanlang napakalilimutan ng panahon. Pero sa harap nito, si Celestine ay nakatayo na parang batang muling bumalik sa pinanggalingan… hindi para umiyak, kundi para maningil.

Sa tabi niya, mabait si Alaric seryoso, tahimik, tulad na pinipigilan ang sarili sa bawat segundo. Sa likod nila, may mga tauhang naka-itim, nakabantay.

"Are you sure?" tanong ni Alaric.

Tumango si Celestine. "Dito nag-umpisa ang lahat. Dito rin matatapos."

Pumasok sila sa bahay. Amoy lumang kahoy at alikabok ang sasalubong. Sa itaas, sa silid ng kanyang ama, nandoon pa rin ang lumang filing cabinet na iniwan nito. Sa loob ay may nakaipit na envelope, may tatak na Confidential.

“’Wag mong bubuksan nang hindi mo ako kasama,” bilin ni Alaric.

Ngunit bago pa niya mahawakan ang envelope BANG! isang bala ang tumama sa pader sa likod ni Celestine.

“Get down!” sigaw ni Alaric, hawak na ang baril.

Tumakbo silang magkasama, pumasok sa lumang kwarto sa likod.

“Sinundan na tayo,” bulong ni Alaric. “Papasok na ‘to sa gera.”

Muling nabuksan ni Celestine ang envelope. Nandoon ang mga kopya ng ancestral land contract dokumentong nagpapatunay na lehitimo ang pagmamay-ari ng ama niya sa Maharlika Estate. At higit pa roon… may isa pang dokumentong may pirma ng tatay ni Alaric.

"Confession letter," moon ng Alaric, nanginginginig ang boses. "My dad confessed to bullying the Villareals into signing forged waivers. Enough to topple a legacy."

But behind the letter is a name. Only one: Ramon Escaño the former fiancé of Celestine.

"Ramon was involved in this?"

Yes," replied Alaric. "And if he's returned, he's not returned to win you back. He's here to erase what's left of this truth.

Umulan sa labas. Sa loob ng bahay, tanging apoy ng lumang fireplace ang liwanag. Si Celestine ay nakaupo sa paanan ng kama, nakasuot ng manipis na night slip. Nakaharap sa bintana, iniisip ang buong pamilya niya — kung paanong giniba ang lahi nila ng mga taong pinagkatiwalaan nila.

Lumapit si Alaric, walang saplot sa pang-itaas, hawak ang baso ng brandy. Tahimik niyang iniabot iyon. Tinanggap ni Celestine.

"Alam kong hindi mo ito ginusto," he muttered. "Pero pagbabalik-na-babalikan mo ang lahat… ba pa rin may parte sa'kin na gusto mong paniwalaan?"

Hindi agad nakasagot si Celestine. Sa halip, nanayo siya, hinarap si Alaric, at hinubad ang suot niyang night slip dahan-dahan, walang alinlangan. Nahulog iyon sa sahig, at tumambad sa kanya ang katawang hindi perpekto, ngunit puno ng lakas.

"Ito lang ang katotohanang hawak ko ngayon."

Ang halik ng Alaric ay hindi maamo ito'y naglalagablab. Hindi ito paumanhin, kundi paghiling. Ang mga labi nito ay gumapang mula leeg pababa sa dibdib ni Celestine, sinasamyo ang bawat bahagi ng kanyang pagkatao na ayaw na niyang itago.

Ibinuhos nila ang kanilang galit, takot, at pagnanasa sa bawat haplos.

Nang bitbin siya ni Alaric at humiga sa kama, walang salita. Ang tanging mga buntong-hininga lamang ang nangingibabaw. Dumampi ang apoy ng kanilang katawan sa malamig na sapin ng kama.

"Gusto kong malaman mong hindi lang ito katawan," sabi ni Alaric sa paggagap ng halik sa pusod ni Celestine. "Ito ay panata."

Bawat galaw niya'y dahan-dahan, marubdob, sinasalamin ang pangako hindi ng langit, kundi ng impiyernong handa niyang pasukin kapiling si Celestine.

Nang pumasok siya sa kanya, napasinghap si Celestine. Muling naramdaman ang kabuuang pag-angkin, hindi bilang babae lang, kundi bilang taong muling pinaniniwalaang may halaga.

Ang kama ay nagsimulang umindayog sa ilalim nila. Ang mga ungol niya ay hindi libog lang ito’y daing ng pusong muling nabubuhay.

Matapos ang matagal na paglalakbay ng kanilang katawan, nakatulog si Celestine sa dibdib ni Alaric. Tahimik ang gabi. Ngunit hindi pa rin tapos ang bagyo.

Maaga siyang nagising. Sa mesa sa tabi ng kama, may bagong envelope. Walang tunog. Walang kumatok. Pero nandoon.

Binuksan niya ito larawan muli.

Larawan ng kanyang ina si Letty Navarro hawak ng dalawang lalaking naka-face mask. At sa likod ng larawan:

"Kung hindi mo ibabalik ang dokumento, hindi lang pangalan mo ang mawawala."

Lumabas si Celestine ng silid, dala ang larawan.

"Ako ang habol nila ngayon," bulong niya. "At hindi ako tatakbo."

Paglayag niya, lumabas si Alaric mula sa kusina. "Then we fight."

"Not only this fight, Alaric. This is a fight of a people who want to plunder money, influence, and lies."

Again fell the silence. Not because of love, but because of the coming typhoon.

Sat at Celestine in a dusty living room of old house, looking at a piece of paper a photo of her mother Letty, crouched down, covering the mouth, held by two men with masks.

At the back of the picture, there are some words like a dagger striking his heart:

"Isuko ng mga dokumento. Isa ka lang ang dapat burahin."

Tight-knit niyang kabtang ang larawan, pinilit ang mata, at ipinigil ang pagkakapit sa sarili. Ang dibdib niya'y lumuluhang kumubkob, ngunit ang labi ay pagatim. Hindi siya babalik bilang biktima. Babalik siya bilang babae na hindi na magpapayag uli na gamitin.

"Wala na silang konsensiya," bulong niya sa sarili.

Aproached si Alaric, may baril at telepono sa kabila.

"Confirmed," aniya. "They have Letty in their possession. Sighted her in the compound in Talisay, an abandoned yelo plantation. No CCTV, but the owner… Ramon Escaño."

Hindi agad naka-react si Celestine. Napalunok siya.

"So lahat to… orchestrated?"

"Matagal na. Pinlano ito even before your wedding," answered Alaric, full of venom. "The land that your family has is not just fertile with soil—it's fertile with buried secrets. Underground tunnels, war forgotten vaults. There are antique traders, warlords, foreign corporations who would like to own 'yon."

Celestine grasped the documents in her hand.

"Ano'ng balak nila? Ipaubaya ko ang lahat? Ibalik sa kanila ang lupa?"

"Or your mother will disappear. Simple."

Kinagabihan – Silong ng Bahay

Ang ulan ay nagsimulang bumagsak, at sa ilalim ng silong, nagkulong sina Celestine at Alaric, nagsusunog ng lumang mapa at mga duplicate ng dokumento bilang precaution.

Mainit ang paligid, hindi dahil sa apoy kundi dahil sa tensyon sa pagitan nila.

If Celestine wore puting sando na basa ng ulan, kita ang curve ng kanyang dibdib. Si Alaric wore shirt na nakabukas ang ilang butones, lumalabas ang kanyang matigas na dibdib puno ng pilat—evidence ng buhay na punô ng labanan.

"Mahal mo pa ba ako?" asked ni Celestine suddenly, straightforward, as if burst sa gitna ng katahimikan.

Hindi agad sumagot si Alaric. Kumapit lang siya, napigil isang deep mula sa mukha niya.

"Hindi kita kayang hindi mahalin," sulat nito. "Pero takot akong ang pagmamahal ko ang pumatay sa'yo."

Isang segundo lang ang pagitan at naglapat ang kanilang mga labi.

Mainit. Matagal. Mapanganib.

Hindi ito halik ng romansa. Ito’y halik ng dalawang taong wala nang takas sa isa’t isa. Sa gitna ng ulan at liwanag ng apoy, ginugunita nila ang huling gabi bago ang gulo tuluyang sumabog.

Hinila ni Alaric si Celestine palapit, idiniin ang labi sa kanyang leeg, dinama ang basa ng balat niya, at unti-unting iniangat ang kanyang sando. Pumikit si Celestine at dahan-dahang tinaas ang kanyang mga braso upang tuluyang mahubad iyon.

Hindi na sila naghintay ng kama. Sa mismong semento ng silong, sa ibabaw ng luma at basang banig, nagtalik sila.

Hinugod ni Alaric ang kaniyang pantalon samantalang pinapasadahan ng dila ang bawat bahagi ng katawan ni Celestine mula sa leeg, pababa sa dibdib, hanggang sa puson. Sa bawat pagbibigayod ng halik, katulad ng isa-isa niyang kinakabahan ang mga kasalanan ng kanyang pangalan.

Ang mga hita ni Celestine ay nagbukás, kusang-loob, sabik. Sa bawat haplos, halos may halong poot at pagmamahal. Tila nais niyang mawala sa init ng kanilang katawan ang lahat ng takot, lahat ng alaala ng altar, lahat ng kawalang-laban.

Nang pumasok siya sa kanya, napasinghap si Celestine. Napakapit sa balikat ni Alaric, parang umaangkin, parang sinasabi: "Ako ito. Buhay ako. At sa'yo ko ibinibigay ang apoy ko ngayon."

Sa bawat ulos ni Alaric, sa bawat ungol, sa bawat daing ni Celestine, isang bagong bahagi ng pagkatao niya ang bumubukas. Hindi ito pagsuko. Ito ay pag-angkin.

Pagkatapos, nakahiga sila sa tabi ng isa't isa. Basang-basa, pawisan, walang damit. Nakayakap si Celestine sa kanya, habang nakasandal si Alaric sa poste ng silong.

"Pupunta tayo sa Talisay bukas," aniya. "Kukunin natin ang nanay mo."

"Paano kung huli na?"

"Hindi na ako papayag na may mawala pa sa'yo, Celestine. Ginawa ko na 'yon noon. Tama na."

Sa pintuan ng bahay, may isa na namang sobre.

Hindi na nagulat si Celestine.

Sa loob, isang balita:

"Namatay si Atty. Luis Bernal ang abogado na gustong tumulong sa kaso ng lupa."

May larawan ng kanyang bangkay. May pulang pintura sa dingding: "Sumunod na ang babaeng Villareal."

Huminga nang malalim si Celestine. Tumayo. Nakasuot lamang ng puting kamiseta ni Alaric. Hindi niya na iniinda ang takot. Hindi na rin niya iniinda ang hiya.

"Hindi na ako tatakbo. Ako ang pupunta sa kanila."

Naglakad siya palapit kay Alaric, tinitigan ito sa mata.

"Pero bago ako sumugod… gusto kong malaman kung ako ang mawala… kaya mo bang mabuhay nang walang kasinungalingan?"

Tumango si Alaric.

At kung ako ang mawala," she said, "ako ang magiging multo mong magbabantay sa'yo. Dahil mahal kita. At hindi mo na ako pwedeng burahin.