ANNIE’S POV
Nagkulong ako sa kwarto ko.
Ilang araw na akong ganito—hindi lumalabas, hindi nakikipag-usap. Kahit pagkain, hindi ko magawang kainin nang maayos. Kahit pagligo, parang wala nang halaga. Trabaho? Ni hindi ko na maalala kung kailan ako huling pumasok.
Pakiramdam ko, unti-unti akong namamatay. Ganito pala ‘yung sinasabi nilang sakit ng pag-ibig. Para kang tanga.
At sa maling tao pa.
Hindi ko alam kung nasa state of shock ba ako, pero in-assess ko ang sarili ko. Wala namang sugat, walang bali, walang pilay. Pero may isang bahagi ng katawan ko na parang dinudurog—ang puso ko.
Parang nilalamukos, pinipiga, tinutusok ng libu-libong karayom. Ang sakit. Sobra.
Umagos na naman ang luha ko, tuloy-tuloy, walang humpay.
Pumikit ako, umaasang paggising ko, bangungot lang lahat ng ‘t
