GAYA ng dati, nang magising si Rachel ay nakahanda na ang kanyang almusal. Halos walang ipinagkaiba sa bawat umagang nagaganap maliban na sa halip na pinggan ang nasa tapat ng silya ni James ay sulat ang naroroon.
Rachel,
Hindi ko na alam ang gagawin ko. Akala ko, kaya mo rin akong mahalin kahit kaunti lang. Ngunit nararamdaman kong bigo ako. Na hindi mo ako talaga matatanggap. I want us to become a happy family. Ngunit mukhang ako lang ang nagiging masaya na kasama ka. Na hanggang sa ngayon ay hindi mo pa rin matanggap na nakatali na tayo sa isa’t isa.
Now that you said that you’re tired of this, naiintindihan ko na. Ibibigay ko na ang kalayaan mo, Rachel. Pero sana huwag mong ipagkait sa akin ang anak ko. There will be no question of support. Hindi ko tinatalikdan iy
