APOY NG NAKARAAN

Chapter 4 : ANG BAGONG AKO

Unang Bahagi: Ang Pag Usbong

Lumipas ang mga taon, ngunit nanatiling sariwa sa isip ni Elijah ang gabing iniwan siya ng kanyang ina. Sa bawat paggising niya, ramdam pa rin niya ang hapdi ng salitang, “Hindi kita kailangan.” Ngunit sa ilalim ng pangangalaga nina Lolo Ernesto at Lola Teresa, unti-unti siyang tumatapang.

Mula sa payat at sakitin na bata, nagsimula siyang maging masigla at masipag. Tinuruan siya ni Lolo Ernesto ng pagtatanim at pag-aalaga ng hayop, habang si Lola Teresa naman ang nagturo sa kanya ng pagbabasa at pagsusulat gamit ang mga lumang aklat na iniwan ng kanyang ama.

“Anak,” wika ng kanyang lola habang nag-aaral sila sa ilalim ng ilaw ng gasera, “ang talino mo ay magiging susi mo. Kung gusto mong marating ang pangarap mo, huwag mong hahayaang matabunan ng galit ang utak mo.”

Ngunit sa tuwing isinasara niya ang kanyang mga mata, nakikita niya ang imahe ng kanyang ina—masaya sa piling ng ibang tao, habang siya’y iniwan sa hirap.

“Balang araw, ipapakita ko sa’yo, Inay. Hindi mo ako dapat tinapon. Hindi mo ako dapat hinamak.”

Pagsapit ng kanyang kabataan, hindi siya naging tulad ng ibang batang babae sa baryo na kuntento sa paglalaro at pakikipagkuwentuhan. Si Elijah ay palaging seryoso, mapanuri, at puno ng pangarap. Ngunit sa likod ng kanyang tahimik na anyo, ang apoy ng paghihiganti ay patuloy na naglalagablab.

Sa eskwelahan, madalas siyang tuksuhin.

“Yan yung iniwan ng nanay, ‘di ba?” bulong ng ilan.

“Kung mahal ka talaga nun, bakit nasa iba na siya?” dagdag ng iba pa.

Ngunit hindi na siya gaya ng dating batang umiiyak at nagmamakaawa. Ngayon, ang mga salitang iyon ay kanyang nilulunok, pinapanday sa kanyang loob. Hindi niya kailanman ipinapakita ang galit—pero sa kanyang mga mata, naroon ang pangakong hinding-hindi siya mananatiling kawawa.

Habang dahan-dahan siyang lumalaki, unti-unting nagiging dalaga ang payat at mahiyain si Elijah. Nagsisimula nang mabuo ang kanyang ganda—hindi lang sa pisikal na anyo, kundi sa kanyang tikas, talino, at tapang. At sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging malinaw ang kanyang layunin:

Hindi siya basta-basta maghihiganti. Maghihintay siya ng tamang panahon. At kapag dumating iyon, ang babaeng minsang hinamak ay magiging pinakamalaking bangungot ng mga taong nang-iwan sa kanya.