Commitment

Chapter 8

Chapter 8.

Dela Peña Cartel is known for its expertise in exporting illegal goods from cities to cities. In the year 1975, they were already exporting through out the entire Columbia and nobody pays attention to it. Imagine how powerful they are that even the armed forces are bought by them. Money and Fear, that's them.

Decades have passed and still, Dela Peña Cartel is on top. Their current boss— Eduardo, is the most powerful citizen in Columbia, until now, they are untouchable.

Just like Pablo Escobar in his reigning days, Dela Peña Cartel has made quite big despite of it being silent. They are lowkey, unlike Pablo who loved attention and see where it brought him. He didn't even last that much.

In the middle of Dela Peña Cartel, there is an English family named Richardson, they're the Dela Peña Cartel's biggest partner. The Richardson contributed almost half of Dela Peña Cartel's income.

Mas lalo pang lumawig ang Dela Peña Cartel through decades at ngayon, tie-up na sila ng Contrares Mafia. Their coke business has finally improved at mas lalong tumapang ang epekto sa tao. Nadagdagan na rin ang negosyo nila dahil sa mga Contrares.

Silvana Entiz Richardson, o mas kilala natin sa pangalang Seven, is the only heiress of Richardson family, who own half of the Dela Peña Cartel.

She grew up in a very civilized world with nothing only but to obey her parents. In the center of this civilized world, is this businesses that only she find it disgusting.

She loves her family but she despise her family's world.

She reached 15 and that's when the parents sent her to Contario to finish her studies.

She obeyed because that is the only choice she has.

---

Seven manages lower manpower operation of Dela Peña Cartel. Ito 'yung sa mismong laboratory kung saan itinitimpla ang lahat ng drugs na ibinebenta nila.

She will fly back to Columbia to manage it for a week and finalize a report.

Silvana, my dormmate na weirdo, kahit gaano niya hindi kagusto ang mundong ginagalawan niya, wala pa rin siyang ibang nagawa kundi sumunod.

Mayroon lang talagang mga taong biniyayaan ng choices sa buhay, mayroon din talagang hindi.

Levi and Seven keep on talking, nakikisali rin naman ako kapag tungkol sa mga bagay na nakaka-relate ako. While they're busy exchanging information about their job, ako ito nakahalumbaba sa lamesa, habang malungkot na naka-tunghay sa apat na box ng pizza na wala ng laman.

4 boxes, naubos halos nilang dalawa and what's pissing me of was those 4 boxes, puro Hawaiian ang flavor, lahat sandamakmak ng pinya sa ibabaw.

Gusto ko sana bumili ng sa akin kaso ang haba ng pila.

Nagulat ako ng makarinig ng isang putok, malakas ito kaya mukhang sa malapit lang nanggaling.

Napatingin ako kina Silvana at Levi. Alam nila kung ano 'yun, pero wala lang sa kanila. Kasi, ganito ang buhay nila.

"May nahuling spiya!" a man shouted.

Naagaw non ang atensyon ng dalawa kong kasama.

"How many this month?" Levi asked,

"5, si Rehan lang lahat ang nakahuli." kaswal na sagot ni Silvana (Seven).

Tumango-tango si Levi. "He's really good, huh?"

"Yeah, reading people is his expertise."

Ibig sabihin, si Rehan ang bumaril?

Hindi nagtagal ang question mark sa ulo ko dahil nakita ko rin si Rehan na naglalakad, hawak ang isang baril sa kamay. Lahat ng madaraanan niyang tao ay tumatabi at lumalayo sa kaniya.

He's emotionless, his face is dark at parang may galit na tinatago ang mga mata niya.

Sa ilang segundo na iyon, nakaramdam ako ng takot. Mukhang ito ang side ni Rehan na sinasabi nila Silvana at Wren.

Itong side niya ang hindi mo gugustuhin makita.

"I heard stories about him," Levi said, halos pabulong. Nakatitig lang siya sa palayong si Rehan.

Silvana agreed with him, tumingin siya sa akin. "Stories you wouldn't want to hear."

Hindi ko siya pinansin, hindi ko rin alam ang isasagot ko.

Natatakot ako kay Rehan, pero gusto ko siya bilang kaibigan ko. Hindi lang dahil pinoprotektahan niya ako, kundi dahil ang loob ko ang kusang naging palagay sa kaniya.

Ilang oras kaming nakatambay sa Yellowcab, literal na inabot kami ng dinner doon kaya kumain na rin kami ng hapunan. Napasarap din kasi talaga 'yung chismisan naming tatlo.

Bukas ng umaga ang alis ni Silvana kaya siguro sinusulit na rin niya.

I was about to chew my dinner ng makarinig kami ng malakas na pagsabog. Segundo ang lumipas ng matagpuan ko ang sarili kong nakadapa sa sahig at hindi makagalaw.

Nakaramdam ako ng kaonting hapdi sa bandang leeg pero nang pakiramdaman ko ang buong katawan ko, mukhang wala naman pinsala.

I forced myself to get up.

"Let's go!" Silvana's cold voice welcomed me.

She hold my arm at inakbay ito sa balikat niya.

"Anong nangyari?!"

Palabas kami ng restaurant. Basag ang lahat ng salamin ng Yellowcab, nagtaoban din ang mga lamesa at upuan. I observe the area habang naglalakad kami palabas at nakita na wala namang malubha na nangyari sa mga na sa loob ng Yellow cab.

Mayroon lang mga sugatan katulad namin na maaaring dahil sa mga basag na salamin. Sa lakas ng impact at sa bilis ng pangyayari, hindi ko na naramdaman ang pagtilapon ko.

"Mafia war na ba 'to?" tanong ni Levi na nakangisi.

Bigla akong kinabahan sa sinabi niya. Wala akong alam sa mafia pero sng marinig ang war, understood na ito para sa lahat.

"Hindi pa, pero maaari na warning." malamig ang tinig ni Silvana.

Maraming tao paglabas namin ng restaurant. Karamihan ay nakiki-chismis lang at iilan lamg yata ang umiinda. Maging itong si Levi at Silvana, hindi naman iniinda ang mga sugat nila.

Ako lang,

"If it's confirmed a warning, ibig sabihin may isa pang spy sa loob ng Contario." Levi deduced.

Tumango si Silvana na parang ganoon talaga ang ibig niyang sabihin.

"There are tons of spy inside, mga nabili ng kalaban ang kaluluwa nila habang naglilingkod pa sila sa Contario, Rehan investigated these at ilan nga sa kanila ang wala na." hayag ni Silvana.

Tumingin siya sa akin. "Maaari na isa na rin 'yan sa dahilan kung bakit naghigpit ang Contario sa pagpapapasok ng outsider, maraming kalaban ang posibleng makapasok."

Naupo kami sa malapit na bench. Madilim na ang mga streets at tanging lamp posts na lang ang nagbibigay liwanag sa kapiligiran.

Dumating ang mga security guards at inalalayan ang ilang sugatan. May nakita rin akong mga naka long sleeve polo na mukhang matataas ang rango ang dumating sa pinangyarihan ng pagsabog.

"Contario will definitely pay back," Levi,

"Immidiately, Dario will handle the rest."

Nabaling ang mata ko sa dalawa kong kamay at doon ko nakita na nanginginig ito. Doon ko lang napagtanto ang kaba na naramdaman ko.

"Alena?"

Sa kabila ng ingay sa paligid, naagaw ng atensyon ko ang boses ng taong kilala ko na tumawag sa akin.

Paglingon ko, nakita ko na si Rehan ito.

Naka suot lang siya ng casual na damit, at parang nagtataka na naka tingin sa akin.

"Hey, Contrares! Your girl got injured!" malakas na sigaw ni Silvana kaya halos mahila ko ang buhok niya.

Lumapit si Rehan sa amin na nagtataka. Saglit na dumapo ang mata niya kay Levi, pinagmasdan niya ito ng ilang segundo na waring kinikilatis. Levi step back, parang natatakot sa taong kaharap.

Nilagpasan niya ang dalawa at tumungo siya agad sa akin at ininspeksyon ang katawan ko.

Nakita niya ang dumudugong sugat sa leeg ko. Hindi ko na inisip ito dahil ramdam ko naman na hindi malalim ang sugat.

"What the—"

"We're inside the Yellowcab, dumbass. Before you kill somebody, siguraduhin mo naman na wala kami sa paligid ng hindi kami nadadamay," reklamo ni Silvana.

Hindi siya pinansin ni Rehan, sa akin lang siya naka focus at 'yung mukha niya, parang natakot bigla.

Baliw.

"I didn't know, I'm sorry... akala ko na sa dorm ka lang?"

Tumango ako, iyon ang alam niya, but niyaya ako ni Silvana kaya napalingon ako sa kaniya.

Tinignan din ni Rehan kung sino ang tinignan ko, at mukhang alam na niya ang sagot.

"You—"

Hindi naituloy ni Rehan ang galit niya ng hawakan ko ang kamay niya.

Natigilan siya.

Maging si Silvana ay nagulat. Hindi ko lang alam kung dahil ba sa muntik na siyang masuntok ni Rehan o dahil sa paghawak ko sa kamay niya.

"Tama na, Rehan, okay lang naman ako,"

Nagulat ako ng hilahin niya ang kamay ko pa-yakap sa kaniya.

"I'm sorry, you must have not experience that," malumanay niyang sabi.

Dumaan ang tingin ko kay Levi na matamang nakatitig sa aming dalawa.

"Okay nga lang,"

Habang nakayakap ang braso niya sa akin, ang isa naman niyang kamay ay ginamit niya para kuhanin ang cellphone niya sa bulsa.

He dialed some numbers tapos narinig ko na lang ay dial ring.

"Wren, I want Osorio's head immidiately. He's gonna pay for this!"