CHAPTER 17
Bleed
Some people said, there’s always a reason for everything. It’s true, I think, dahil may dahilan nga kung bakit hirap din akong magtiwala.
I still remember that moment when Mom brought me to a cemetery, one night. ‘Yong gabi rin bago kami maaksidente at bago mawala sa ‘kin ang dalawang tao sa buhay ko: my mom and my baby brother in her.
“Mom, who’s that?” tanong ko dati sa kanya ko habang tinuturo ang lapida sa harap namin.
The name Seiron Alkeza was on the gravestone. May frame pa ng isang makisig na lalaki ang nakapatong sa lapida. Sinindihan din ni Mom ang tatlong baso ng kandila na dala namin. I glanced at her and she just gave me a warm smile.
Hinatak niya ‘ko para maupo sa blanket na inilatag niya sa may bermuda grass. Inakbayan niya ‘ko at bahagy
