Chapter 12
2277 Words
CHAPTER 12
"Paalam!" Sabay kaway ko kay Kian na nasa loob ng sasakyan kasama si Leo. Ihahatid siya ni Leo sa school. Dalawang araw na kasi siyang absent, hindi maganda kung masasanay siya na di pumasok.
"Paalam, Yiyi!" Kaway din niya pabalik habang umaandar paalis ang sasakyan.
Yiyi ang sinabi kong itawag niya sa akin. Alam noyang ayokong magpakilala bilang nanay niya. Di naman siya nagtanong pa kung bakit ganoon, pero sigurado akong magtatanong din siya.
"Bat sa public school? Bat hindi private?" Rinig kong tanong ni Kyle sa tabi ko. Hindi ko alam na ang kambal pala ay dito nakatira sa bahay ni Leo. Nalaman ko lang kagabi kasi dito sila natulog.
Ang bahay na ito ay rest house lamang nila Leo, ang totoong bahay talaga nila ay nasa america. Sina Kyle at Kiel naman ay nakikitira lang kasi nagbabakasyon lang naman sila rito.
"Do you think I have money to send him in private school?" Sarkastiko kong tanong pabalik kay Kyle.
"If I were his father. I won't let him go to public school."
"Why not? Unlike private school, public students are more friendly and not spoiled."
"Do you think private school students are spoiled?"
"Bakit hindi ba?"
"Uhmm... you're right. But only some of them." Saad niya. "I missed school."
Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. "What the- I never thought that you were the kind of guy wants to go to school."
"I never liked school before but now that I need to find a job, my preferences are different now." Natawa naman ako.
"Well, good luck to your job hunting." Saad ko at naunang pumasok sa loob.
"Si lolo kasi, eh! Di pa niya ibibigay kay Leo ang mana. Ibibigay lang niya kapag patay na siya. Kainis naman! Gusto ko ng humiga sa kalayaan!" Rinig kong reklamo niya bago siya pumunta sa second floor.
Natawa naman ako sa sinabi niya. That's really Kyle. Pumunta ako sa kwarto ni Kian at inayos ang mga gamit niya. Habang nag aayos ako ay pumasok naman si Manang Delya.
"Manang, may kaylangan kayo?"
"Ikaw, huwag na huwag mong kausapin ang mga amo natin. Wala kang karapatan kasambahay ka lang." Strikta niyang sabi. Tumango naman ako. I can't help it. Maybe iiwasan ko nalang. "Hindi maganda sa paningin ng ibang tao ang ginagawa mo. Akala mo ba di ko nakita ang ginawa mo? Pumasok ka sa kwarto ni Sir Leo. Mag aasawa na ang tao, may anak na nga, eh. Huwag kang ambisyosa!" Iniwas ko ang tingin ko.
She's really right about that.
"Di na po mauulit." Sabay tipid na ngiti ko.
"Pinagbabawal rin ang pagkuha ng kahit anung inumin sa ref. Ang ref natin ay nasa likod hindi sa kusina. Lumugar ka, iba ang mundo natin sa kanila. Tandaan mo yan?" Sabay turo niya sa noo ko.
Tumango naman ako. "Pasensya na, po. Hindi na po mauulit."
"Hindi na talaga! Kapag nakita pa kita ulit isusumbong na kita kay Maam Lily."
Patuloy lang ako sa pagtango. Nagpatuloy ang sermon niya hanggang sa pinatawag siya sa baba ng kung sino pero nagbilin muna siya ng mga ilang gawain. Tulad ng paglinis ng garden, paglinis ng pool, pagbihis ng maid's uniform at paglalaba ng mga kumot.
"Ang hirap naman nito." Bumuga ako ng hangin. Nasa gitna na ako ng pagsasampay nang dumating si Kiel.
"Hey." Bati niya. Walang parin siyang emosyon.
"Hey. Need anything?" Tanong ko.
"Let me help you." Sabay lapit niya.
"No need. I got everything under control." Pigil ko. Kahit na mahirap ang pagsasampay nitong mga kumot kasi ang bibigat.
"Really?" Sabay ngisi niya nang makita nahihirapan ako.
"Yeah..." hinihingal kong sabi. Lumapit naman siya at tinulungan ako. Di na ako pumalag kaylangan ko talaga ng tulong. Tinupi niya ang long sleeves niya hanggang siko. "This quite heavy."
"You shouldn't help me. This is my job."
"No. This isn't." Sabi niya. "You shouldn't be here. This isn't your job."
"Maid ako rito. This is my responsibility."
"You're the mother of Kian my nephew that means you're part of the family now. At hindi bagay sayo ang damit nayan." Inikot ko lang ang mata ko. Hinihingal ako nang matapos kami.
"That was challenging." Umupo ako sa bench habang hinahabol ang hininga ko. Di ko namalayan na umalis si Kiel at nang bumalik siya ay may malamig na tubig na siyang dala.
"Here." Kinuha ko naman yun at ininom.
"Thank you for helping me."
"Welcome." Umupo siya sa tabi ko. Ngayon ko lang napansin na nakaslocks pala siya at blue na long sleeves.
"Saan ka galing? Bat ganyan ang suot mo?"
"Meeting."
"Na naman. Ang busy mo naman."
"Yeah..."
"Yung meeting ba nayan ay may kinalaman sa kasal mo?" Natigilan naman siya at bumuga ng hangin. He's not confortable on that topic. "I'm sorry.. I didn't mean to..."
"It's okay. Yeah, may kinalaman yun sa kasal at may meetings ako dahil ako ang susunod na magpapatakbo ng business ng magiging asawa ko."
"Kaylan ang kasal?" Tanong ko.
"Next week."
"Ang aga naman. So, what she like?"
"Uhm... I never met her before so I don't know." Nanlaki ang mata ko at agad kong pinigilan ang sarili na mapasinghap.
Rich people and their rich mind. Napainom naman ako ng tubig.
"I hope she's good." Saad ko nalang.
"I'm glad you will never experience that. It sucks."
"Yeah...." I know! I know how it feels! I really know!
Bigla namang tumunog ang cellphone niya. Tiningnan niya ito bago bumaling sa akin.
"Uhm..."
"Do you need to go?" Tanong ko.
"No. We need to go. Uhm... it's weird. Lolo wants to talk to you. We should go to the hospital."
Kumunot ang noo ko. Anong kaylangan mg matandang iyon sa akin?
------
Binuksan namin ang pinto at na bungaran namin si Leo at ang loko niya na mag uusap. Tumingin sila sa amin.
"Ah, Lori. You're here. Can we talk?" I think he's glad to see me.
"Yeah. Sure."
"Alone?" Tumingin siya sa mga apo niya na parang sinasabi na umalis sila sa kwarto.
"Okay. It's fine." Unang umalis si Kiel habang si Leo ay nagdadalawang isip pa. Binigyan ko siya ng tango at tipid na ngiti. Tumango naman siya bago kami iwan. "What do you want from me?" Umupo ako sa katabing upuan ng kama niya.
"You know, we are not friends..."
"I know that." Last time I'm here he trethened me to leave Leo and Kian alone.
"But I'm sure we are not enemy." Kumunot naman ang noo ko. I'm okay with the last time.
"Yeah. I think so too."
"I want you to do something for me-"
"Why would I do that?" Putol ko sa kanya.
"Because if you won't do it, I'll tell your father that you're here with Leo and you already had a child."
"My father knows that we are here with Leo."
"Really? Did 'He' really knows?" Nagulat ako sa sinabi niya ngunit agad ko ring kinontrol ang sarili ko.
"What do you mean?"
"I know who you are." Binigyan ko siya ng matalim na tingin. Tumawa naman siya. "Don't worry, you're secret is safe with me."
"Really?"
"Yes. Well, I'll ask for a favor in return."
"What's that?"
"Find a woman named Jennette Loreto." Sinulat ko naman ito sa papel na nasa lamesa lang. "She was about Leo's father's age."
"Baka patay na."
"If she's dead find her daughter named Josiphina Loreto she was about your age." Tumango naman ako. "Josephina is my daughter and Jennette was my lover."
Wow. What a total paedophile and scumbag.
"Why do you want me to find them?"
"I want to share my money to them."
"What I mean is, why me? This is a work for private investigator."
"My private invistigator has been working with Benjamin. He thought I didn't know. I want you to find them"
"Saan sila nakatira?" Sinagot niya ang tanong ko. Nakinig ako sa kwento niya tungkol kay Jennette kung papaano niya iniwan si Jennette para sa asawa niya. He loves Jennette but he loves money more.
"I thought your money will all be given to Leo. Why change now? Did he know?"
"He was the one who told me that he doesn't want the money." Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. "He said it can ruin your relationship with him."
What the- why would he do that?!
"So, you didn't know? Talk to him but remember my request, of course." Tatayo na sana ako nanag may maalala ako.
"You told me before to stay away from him, why would you let him be with me?"
"Because I know sooner or later. Your real family will soon find you, but of course, it won't be coming from me. I can assure you that." I forgot what I was asking him because my mind only thinks of running away from that family.
"I'll be careful then." Saad ko at sabay alis. Nakita ko si Leo na nakasandal sa pader. Hinawakan ko ang kamay niya at hinila siya papaalis ng hospital.
"Where are we going?"
"School. Kian is waiting."
--------
"Pareng Leo! Mama!" Sigaw ni Kian kahit nasa malayo pa siya. Nasa labas kami ng school niya habang naghihintay sa kanya.
Agad siyang tumakbo at niyakap si Leo.
"How's your day?" Kinarga ni Leo si Kian.
"Ang ganda. May ipapakilala ako sayo!" May hinahanap naman si Kian. "Ayon siya! Mia! Mia! Halika rito." Binaba ni Leo si Kian. Lumapit naman ang batang babae. "Ma, Pareng Leo, Si Mia pala girlfriend ko." Pagmamalaki niya.
"Hi po!" Ngiting ngiti naman si Mia. Ngumiti rin ako at hinila ang tenga ni Kian sabay hagis sa kanya sa backseat. Hinara ko ang backseat, nakita ko naman si Leo na kinakusap yung bata.
"Ang ganda mo naman." Sabi niya sa bata.
"Ang gwapo niyo po." Saad ng bata habang nakatulala.
"Ang gwapo."
"Sino ba yan?"
"Nakita ko siya kaninang umaga."
"Ang gwapo naman."
Rinig ko bulongan ng mga nanay at estudyante.
"Leo, halika na." Tawag ko. Humarap naman siya sa akin at ngumiti.
"Okay!"
Pumasok kami sa kotse at agad bumungad sa amin ang sigaw ni Kian.
"Si mama naman, eh! Pinahiya mo ako sa girlfriend ko! Kainis ka naman, eh!" Sabay iyak niya. Ayoko talaga na umiiyak siya. Ang sakit kasi sa tenga ang boses niya.
"Bagay naman sayo yun! Sinabi ko ma sayo huwag kang mag girlfriend diba?!" Inis ko na sabi sa kanya.
"Si mama naman, eh! Pareng Leo, si mama, oh." Sumbong niya.
"Lori, wav ka namang ganyan sa bata..."
"Ayos lang naman na mag girlfriend ako diba, Pareng Leo?"
"Of course.."sinamaan ko ng tingin si Leo. "...Not... hehe." Nagmaneho naman si Kian.
"Pareng Leo naman, eh!" Umiyak naman siya. "Palibhasa wala ka pang girlfriend, eh! Si mama naman walang experience! Wala kayong experience kaya ganyan kayo! Di niyo alam kung anong nararamdaman ko!"
Inikot ko nalang ang mata ko.
"Pareho lang kayong dalawa. Bagay talaga kayong ipagsama!" Narinig ko naman ang tawa ni Leo.
"Bagay daw tayo." Kinikilig niyang sabi.
Napailing nalang ako mgunit napangiti rin.
"Mama naman! Gusto kong magkagirlfriend sige na!"
"Itigil mo diyan." Saad ko sabay turo sa isang park. Sinunod naman ni Leo ang gusto ko. Lumabas kami sa kotse.
"Bat tayo nandito?" Tanong ni Leo.
"Para matahimik yang anak mo." Sagot ko. Agad na tumakbo si Kian papuntang play ground. Bumili kami nh fish ball at umupo kami sa katabing bench na kung saan makikita namin si Kian.
"I've never been here before but it looks familiar." Saad ni Leo.
"You've been here. You just can't remember." Sabay ngiti ko. Kumunit naman ang noo pero di na nagtanong. Tinitingnan ko si Kian na naglalaro hanggang sa may tinuro si Leo. Tiningnan ko ang tinuro niya. Napangiti naman ako.
"I remeber that building. It's the same hotel where in, 6 years ago. Am I right?" Tumango naman ako. Nakangiti naman siyang tumango at kumain ng fishball. "This is great." Komento niya sa pagkain. "I can do this everyday... with you and Kian." Sabi niya at tumungin sa akin.
Sa sinabi niya iyon ay naalala ko naman ang sinabi ng lolo niya.
"Nagdadalawang isip ka na tanggapin ang mana. Bakit?" Tanong ko. Nawala naman amg ngiti niya at mag iwas ng tingin.
"You'll hate me if that happens."
Bumilis naman ang t***k ng puso ko sa sinabi niya.
"I want you more than any money lolo can offer." Sabay ngiti niya. "I can work. I will provide for us..."
"Di ka panga sigurado kung gusto kita." Gulat na sabi ko sa kanya. Nakakagulat ang sinasabi niya.
"Di ako sigurado ngayon. Pero alam ko na sa susunod ay magugustuhan mo ako ulit."
"Ulit?"
"Yes. You will never gonna do it with me before if you didn't like me. I know that." Napangiti naman ako at iniwas ang tingin. Tama naman siya doon.
"Maybe you're right."sabay tango ko.
"Lori."
"Yeah?"
"Will you marry me?" Namula naman ako sa sinabi niya kasabay ng pagbilis ng t***k ng puso ko. He's acting weird!
"O-of course not!" Tanggi ko. Tumawa naman siya.
"Ngayon ko lang nakita ang mukha mo na namumula." Sabi niya habang tumatawa.
"It's not funny!" Sabay kurot ko sa tenga niya.
"Aray! Aray!" Namimilipit na siya sa sakit pero tumatawa parin.
"Stop laughing!"
"Okay! Okay!" He surrendered kaya tinigilan ko na. Tumayo ako.
"We should get Kian." Tumayo rin naman siya. He's acting weird. Nauna naman ako sa paglalakad.
Naramdaman ko ang hawak niya sa kamay ko sabay hila niya papunta sa kanya. Nang napatingin ako sa kanya ay agad kong nasalubong ang labi niya sa labi ko.
Nanlaki ang mata ko at agad na naramdaman ang bilis ng t***k ng puso ko.
He's really acting weird!
"Now I remembered."
- Writer
