NAKATAYO lang si Elli sa harap ng casket ni Elias, habang tinitingnan niya ito ay hindi pa rin talaga pumapasok sa isip niya na wala na nga ang anak. Naramdaman na naman niya ang pagpatak ng luha niya. Ilang gabi nang ganoon pero hindi pa rin talaga matanggap ngn utak niya.
“Elli, anak, kumain ka muna,” sabi ng Mama niya mula sa likuran niya. “Ilang araw ka nang ganiyan, hindi naman pwede na hindi mo rin intindihin ang sarili mo. Siguradong hindi matutuwa si Elias kung mananatili kang ganiyan.” Doon na naman siya napahagulgol.
“Ma, hindi ko pa rin talaga matanggap. Hindi ko kaya, sa tuwing iniisip ko na hindi ko na siya makikitang nakangiti, hindi ko na siya mayayakap, hindi ko na maririnig ‘yong pagtawag niya sa ‘kin na Mom, para akong sinasakal at hindi ako makahinga,” bulalas niya sa
