MARICIEL
“Mabilis lang ang panahon, Ciel. Hindi mo na lang mamamalayan tapos na ang isang taon. ‘Tsaka, ‘wag ka na mag-alala sa mga anak mo habang nandito sila sa Pilipinas. Hindi naman namin sila pababayaan, eh. Araw-araw ding kaming papasyal ni Donna rito para bisitahin at kumustahin. Kaya ‘wag ka ng mag-alala pa,” mahinang turan ni Aira mula sa aking likuran.
Humarap ako rito at ngumiti, saka ko ito niyakap ng mahigpit. “Salamat, Aira. Salamat sa inyo ni Donna. Masaya ako dahil nakilala ko kayo at naging kaibigan. Kahit na minsan hindi n’yo ako pinabayaan.” Bumitaw ako mula sa pagkakayakap dito at muling ngumiti. “Si Aljune, kahit nasa malayo hindi pa rin kami pinababayaan na mag-iina. At ngayon naman pati ang mga magulang ko. Hindi s’ya nagdalawang isip na tulungan sila. Kaya ngayon
