CHAPTER 50
RIEUKA
Lumipas ang mga araw mula nang makita ko si Damien kasama si Danica sa isang restaurant. Kahit isang beses ay hindi ko krinomponta o tinanong man lang si Damien.
Maging si Danica na binisita ako para magpasalamat sa pagpayag ko na turuan siya ay hindi ko tinanong. Nanatili akong tahimik kahit na nagsusumigaw na ang puso ko sa galit.
Nang sumunod na araw ay maaga akong gumising para ipagluto ko ang aking sarili ng pagkain. Sa ilang araw na palaging abala si Damien ay nasanay na ulit akong mamuhay mag-isa.
Ang malala roon ay hindi ko alam kung saan abalang-abala ang lalaking ‘yon.
Bagsak ang balikat ‘kong naglakad papunta sa kusina. Kumunot ang noo ko ng may maamoy akong mabangong amoy na nanggagaling sa kusina.
Naestatwa ako sa aking kinatatayuan. Naramdaman ko
