My (Not So) Dangerous Wife

“Take a look, Queen. Your grandfather's birthday is coming and yet you're still single.” sabi ni Attorney, bago inabot sa’kin ang isang folder na parang bomba kung makapagpaabot—ingat na ingat, akala mo’y sasabog kapag binuksan ko. Tinignan ko lang ’yon, saka dahan-dahang inilapag sa ibabaw ng lamesa ko. Sasabay pa ’to sa dami ng problema ko. Tsk. Patay na si Grandfather. Pero kahit wala na siya, parang naririnig ko pa rin boses niya sa bawat pahina ng last will. Para bang sinadya niyang isabit ang future ko sa isang salitang kinamumuhian ko: Kasalan. Grandfather made sure na hindi ako tatandang dalaga. Kaya ang huling kondisyon niya bago ko makuha ang mana—kailangan kong magpakasal. Alam niyang kailangan ko ang inheritance. Alam niyang iyon ang magpapalakas ng hawak ko sa lahat ng negosyo namin. Pero hindi ko ’yon makukuha hangga’t hindi ako “settled.” He’s a wise man. At iyon ang nakakainis. Ang dami-daming puwedeng ilagay na kondisyon. Charity. Scholarship. Board seat. Expansion. Anything. Pero bakit… asawa? Huminga ako nang malalim at itinulak palayo ang folder na para bang kahit anong layo ko rito, mawawala rin ang obligasyon. “Butler Mae,” tawag ko, malamig ang boses. “Bring me the young, famous, and talented men in the country. Aasahan ko ’yan bukas.” Tumango si Butler Mae, walang tanong-tanong. Alam niyang kapag ang Queen ang nag-utos, hindi puwedeng magpaliwanag ang mundo. Pagkalabas niya, narinig ko ang maliit na tawa ni Attorney, parang pinipigilan. “I hope na makahanap ka. ’Yong unang dinala ni Butler Mae… sana lahat pumasa sa taste mo.” Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko sa kanya. Isang titig lang—sapat na para mapatahimik ang kahit sinong sanay magsalita. Ang kapal ng mukha nitong makialam sa desisyon ko. “Get out,” sabi ko, walang emosyon. Natigilan siya. Halatang hindi niya inasahan na gano’n ako kabilis magtapos ng usapan. Napatungo na lang siya, dali-daling dinampot ang mga papel na kanina pa niya ipinapakita. “S-sorry, Queen,” bulong niya bago tuluyang lumabas. Napaikot na lang ako ng mata. Paano niya nalaman na lahat ng mga dinala ni Butler Mae dati… inayawan ko? Tanging kami lang ni Butler Mae ang nakakaalam nun. Biglang napadako ang tingin ko sa pahabang bubog na nasa ibabaw ng lamesa—isang eleganteng piraso, may gintong disenyo sa gilid. Dito naka-imprenta ang pangalan ko, gamit ang parang kutsilyong font na akmang-akma sa reputasyon ko: Queen Denise Morgan. Napakalinaw. Napakasimple. Pero sa bigat ng apelyido ko, kahit simpleng pangalan, parang may kasamang utos ang bawat letra. Napailing ako. Hindi man kahabaan ang pangalan ko—pero ang buhay ko? Para akong isinilang para maghari. Sa mundo ng negosyo… At sa mundo ng mga mafioso. “Queen,” tawag ng secretary ko, pumasok na parang walang takot sa lamig ng opisina ko. Si Christine. “Yes?” hindi ko siya tiningnan agad. “Business proposal from Blade Ford Company, Queen. They’re hoping for your kind response.” Uminit ang hangin sa paligid ko. Hindi dahil sa galit—kundi dahil sa pamilyar na inis. “How many times do I have to tell you, Christine… don’t accept their proposal. I’m not interested in car business.” Kumunot ang noo niya at napamewang sa harap ko, walang preno. “And how many times do I have to tell you that I’m Christine and not Christian, ha, Queen?” Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko sa kanya. Itong baklang nasa harap ko ngayon—kinakaya ang malamig kong titig na parang hobby na niya. “Hindi mo ako madadala sa malamig mong titig, Queen,” sabi niya, umiirap pa, bago inilapag sa lamesa ko ang proposal. Tiningnan ko lang ’yon. Wala akong balak basahin. Hinawi ko gamit ang dulo ng kamay ko na parang basura lang. “Napakawalang puso, grabe! Oh siya—ica-cancel ko na ulit ’to. Nakakaawa naman, every week nagpapadala ng proposal, yet every week mong tinatanggihan.” Maarte siyang naglakad palabas, kunwari nagtatampo. Pero alam kong sanay na siya—at alam niyang hindi ako natitinag. Natira ako sa katahimikan. At sa katahimikan na ’yon, bumalik sa isip ko ang kahulugan ng buhay ko. Lakas. Kontrol. Kalamigan. Gano’n ako pinalaki. Gano’n ako binuo. At gano’n din ang dahilan kung bakit ayokong ipasok sa sistema ang isang tao na puwedeng maging kahinaan ko. Mabilis akong tumayo at naglakad papasok sa silid sa gilid ng opisina—ang silid na ’to ang daan patungo sa underground parking kung saan naroon ang mga sasakyan ko. Bumukas ang elevator. Pumasok ako at pinindot ang down. Ilang segundo lang, bumungad sa’kin ang hanay ng mga mamahaling sasakyan—parang mga sundalo kong handang sumunod kahit anong oras. Lumapit ako sa lagayan ng susi. Walang tingin, kumuha ako ng isa at pinindot. Tumunog ang isang pulang Mercedes-Benz. Of course. Red. Because I like my warnings visible. Sumakay ako at pinaandar agad. Mabilis. Malinis ang galaw. Walang pag-aalinlangan. Naalala ko—unang araw ng pasok ngayon sa sarili kong paaralan. Hindi na ako nag-aaral. Nakatapos ako nang maaga dahil mataas IQ ko—at dahil wala akong oras magpanggap na normal. Pero may mga papeles. Maraming bago. Maraming pipirmahan. Kung may assistant ako sa kumpanya, meron din sa school—si Van. Si Christine, 25, loyal sa trabaho, loyal din sa bibig niya—kaya minsan gusto ko siyang itali sa upuan. Si Van, 25 din. Matagal nang tao ni Grandfather. Siya ang nagsilbing pangalawang ama ko noong nawala sina Lolo at Dad. They both know my little dirty secret. The Organization. Ang organisasyong hawak ko. Ang mundong hindi puwedeng masilip ng kahit sino. Kahit ng magiging “asawa” ko. Hindi ko namalayan na nakarating na pala ako sa eskwelahan. Huminto ang sasakyan ko sa tapat ng gusali. Tahimik pa, pero ramdam ko na—may bagong simula sa araw na ’to. At sa bawat bagong simula… May bagong gulo. Bumaba ako. Tumama ang takong ko sa semento, parang signal sa paligid na dumating na ang may-ari. Paglingon ko sa entrance, may mga empleyadong biglang tumuwid ang tayo, may mga estudyanteng napatingin, may mga bulungan. Normal. Palagi naman silang ganito kapag naririnig nila ang pangalan ko. Queen Denise Morgan. At habang naglalakad ako papasok, isang bagay lang ang malinaw sa isip ko: Kung ang kasal ang susi sa mana… Then I’ll pick the key myself. At kung sino man ang mapipili ko… Dapat handa siyang pumasok sa mundong hindi niya kayang intindihin. Dahil kapag pumasok ka sa underworld ko… Hindi ka na basta makakalabas.