My (Not So) Dangerous Wife

CHAPTER 5

Blade Ford

Nasira ang guwapo rest ko dahil sa nakakabata kong kapatid—ginising ako nito na parang may emergency, kesyo haponan na raw. Imagine, kung sino pa ‘yong mas bata, siya pa ‘yong bossy. Wala man lang “please,” wala man lang “kuya, gentle lang.” Diretsong gising, diretsong demand—parang siya ang may-ari ng bahay.

“Kuya! Gising na! Hapon na!” naririnig ko pa rin sa utak ko habang bumabangon ako, buhok ko sabog, mata ko kalahating bukas, kalahating sarado. Parang gusto ko pang makipag-deal sa universe: five minutes pa, please.

Pero syempre, walang choice. Bumaba ako—dragging my dignity with me—at dumiretso sa dining area.

Pagdating ko, grabe, ang ayos ng lahat. The table looked like it belonged in a luxury catalog: crisp linens, polished silverware, plates na parang imported, and ‘yong mga pagkain… properly arranged, hindi ‘yong basta tinapon sa plato. Halatang may standard si Mommy kahit stressed. Kahit naghihirap kami, the house still tries to pretend we’re not. Parang social climbing pero classy version.

Inihanda ng mga katulong ang mga pagkain sa harap namin ni Kevin. Saktong-sakto ang placement, parang may invisible ruler. May main dish, may side, may soup, and may dessert pa na nakatakip—para daw fresh.

Umupo ako, pero hindi ko agad ginalaw ang pagkain. Antok pa rin ako. ‘Yong antok na parang may velvet curtain sa utak, and every thought is moving slowly in silk.

Napansin ko si Kevin. Nakatitig lang siya sa pagkain niya, hands folded, like he’s waiting for a signal. Hindi rin niya ginagalaw ang plate niya. That’s unusual. Kevin is usually the type na first bite agad.

Nagtaka ako. Hindi ko napigilan na tanungin.

“Bakit hindi ka pa kumakain?” tanong ko, voice ko halatang bagong gising—medyo paos, medyo tamad.

Kumunot ang noo niya, then tumingin siya sa hagdan na parang umaasang bababa si Mommy any second.

“Wala pa si Mommy.” simple niyang sagot, parang ‘yon na ang pinakaimportanteng rule sa bahay.

Tiningnan ko siya saglit, then nagkibit-balikat ako. “Wala pa naman talaga si Mommy. Umalis siya kanina.” Sabi ko, then dumampot ako ng pagkain at nagsimulang kumain—slowly, calmly, as if normal day lang.

Biglang nag-react si Kevin, parang nasaktan ang pride niya. “Bakit ngayon mo lang sinabi? Hindi pa naman ako nagsisimulang kumain kasi akala ko hinihintay mo rin si Mommy.” Maktol niya, halatang nagtiis siya para maging “good boy.”

Tiningnan ko siya with an innocent face habang may kagat-kagat na hita ng manok—yes, chicken leg, classic comfort food. “Hindi ka naman chomp nagtatanong.” I said it like it was the most logical thing in the world.

“Tsk. Kahit kailan ka talaga, kuya.” Sabi niya, then finally, kumain na rin siya—medyo iritable, medyo resigned.

Nagkibit-balikat na lang ako and continued eating. To be honest, feeling ko nawala na lahat ng kinain kong samgyeop kanina dahil sa tulog ko. Ang bilis kong matunawan, parang body ko may sariling schedule: “sleep = reset.” Tapos ako, gutom ulit. Life is unfair.

Habang kumakain kami, tahimik naman. May konting clink ng utensils, may subtle footsteps ng mga katulong, and ‘yong aircon—steady, cold, expensive-sounding kahit ordinary lang.

Pero habang palapit na kami sa last bites, biglang sumiksik sa isip ko ‘yong dahilan kung bakit abala si Mommy. Kung bakit late siya. Kung bakit parang may gumuho sa mundo namin.

Tumingin ako kay Kevin.

Ramdam ko ‘yong pag-init ng mata ko—‘yong feeling na parang may luha na gusto nang lumabas kahit ayaw mo. Napakabata pa niya para makaranas ng ganitong pressure. Bata pa siya, pero aware na siya. Aware na may problema.

At doon ako tinamaan ng decision—dramatic, oo, pero totoo.

Desidido na ako. Handa na akong magbenta ng atay para makaahon kami sa hirap. Kahit OA, kahit extreme, kahit cartoonish—ganon talaga kapag ate mo ang problema? Wait, hindi ate—company. Company namin. Our family legacy. Our last tie to Daddy.

“Para kang timang, kuya.” Kunot-noo si Kevin habang nagsasalita, then tumayo siya, chair scraping slightly against the floor. “Napapraning ka na naman.”

Tinalikuran na niya ako, pero bago pa siya tuluyang lumakad palabas, tumigil siya.

“Tulog na ako, kuya. Kung may problema man tayo, huwag kang mag-iisip ng kung anu-ano.” He paused, softer now. “Goodnight.”

Then he walked out of the dining area like a tiny adult who’s seen too much.

Nagkibit-balikat na lang ako, pero deep inside—hindi ako okay. Uminom ako ng tubig, then tumayo sa upuan ko. Dumiretso ako sa sala at pabalyang umupo sa malambot na sofa, like I was trying to drown my thoughts in comfort.

Kinuha ko ang remote. Ganitong oras nagsisimula ang paborito kong panoorin. Comfort show ko. The one thing that doesn’t judge me for being soft.

Kung Fu Panda.

Tiyak na malilibang ako habang hinihintay si Mommy. At least si Po, kahit clumsy, naging hero. Sana may hero moment din ako.

Lumipas ang ilang oras. Libang na libang pa rin ako sa panonood. Hindi ko inaalis ang mga mata ko sa malaking TV na nasa harap ko. The living room was dim, only the screen lighting up the space, making everything look cinematic.

Kinuha ko ang panlinis ng salamin ko at nilinis ito habang nanonood. Bata pa lang, malabo na mata ko. Kaya bata pa lang, naka-glasses na ako. Pero hindi naman ibig sabihin non panget ako.

Hindi ko alam bakit lagi akong nabubully. Cute naman ako. Siguro naiinggit lang sila dahil sa cuteness na umaapaw sa’kin. Like… literal, the cuteness is a gift. Hindi ko kasalanan.

Ilang sandali pa, naramdaman kong may pumasok. Subtle sound ng door, then footsteps.

Tumingin ako.

Si Mommy.

Pero grabe… nakakaawa ang itsura niya. ‘Yong lipstick niya—halos tanggal na. ‘Yong buhok niya—magulo, parang ilang beses siyang humawak sa ulo niya sa stress. ‘Yong posture niya—parang mabigat ‘yong balikat, parang may invisible chains.

Mukhang napansin niya na nakatingin ako sa kanya. Ngumiti siya sa’kin, but it didn’t reach her eyes. Bakat ang pagod at paghihirap, parang kahit smile niya may cracks na.

“Bakit gising ka pa, baby?” mahinhin niyang tanong bago siya tumabi sa’kin. Umupo siya slowly, like her body was negotiating pain with every movement.

“Hinintay ko po talaga kayo,” sabi ko, trying to sound cheerful. “Gusto ko sanang kamustahin ang company natin.”

Kitang-kita ko ‘yong unti-unting pangingilid ng luha ni Mommy. Parang she tried to swallow it back, pero hindi kaya.

“Wala na tayong pag-asa,” she whispered, voice shaking. “Queen Denise Morgan took down our proposal.”

At tuluyan nang pumatak ang luha mula sa mga mata niya. It wasn’t just tears—parang it was frustration, humiliation, exhaustion, and fear all mixed together.

“Paano na ‘yan, Mommy?” Naluluhang sabi ko, biglang bumigat ang dibdib ko. “Kailangan ko na bang magtrabaho para matustusan ang pag-aaral ko? Ayaw kong tumigil, Mommy…” My voice broke, dramatic and real.

Huminga ng malalim si Mommy. ‘Yong deep breath na parang gusto niyang maging bato—strong, unbreakable.

“May isa pa tayong paraan,” seryoso niyang sabi.

Sumeryoso rin ako. Kahit mahirap, kailangan maging seryoso. (Kahit minsan gusto ko lang din tumawa para hindi umiyak. Hihihi.)

“Tayo ang pupunta kay Queen Denise Morgan,” determinadong sabi ni Mommy. “Kung hindi natin siya mapapayag gamit ang proposal… sisiguraduhin kong mapapapayag ko siya sa personal.”

Parang nagliwanag ang mukha ko. As if may spotlight from heaven, directed to my cheeks. I hugged Mommy tight, like that hug was a promise.

“Tama, Mommy! Ang ganda ng naisip mo!” Masayang sabi ko, then bumitaw ako.

“Kaso…” biglang sabi niya.

Napanguso ako. Pabitin si Mommy as usual. “Kaso ano?”

“Kaso sabi ng kaibigan ko… mailap na tao raw si Queen Denise Morgan.” Her voice dipped. “Hindi raw siya basta-basta nilalapitan.”

Mabilis kong hinawakan ang kamay niya. “Ako bahala, Mommy. Pupuntahan ko siya bukas at kakausapin ko!”

She looked at me like she wanted to say no, like she wanted to protect me from the reality of powerful people—pero ngumiti siya, small and tired, like she was allowing hope to breathe for a second.

“Kung gano’n, kailangan magpahinga ka na para may lakas ka bukas,” sabi niya.

Nakangiti akong tumango. “Sleep na’ko, Mommy. Goodnight!”

She nodded, and I walked toward my room—feeling like tomorrow, I’ll finally do something that matters.

Pagpasok ko sa room, dumiretso ako sa banyo. Half-bath lang—enough to feel fresh. Then sinuot ko ang Panda pajama ko (yes, Panda—iconic), and slid into my malambot na kama.

“Hindi na ako papasok,” masayang sabi ko sa sarili ko. “Mas importante ang gagawin ko bukas!”

And then, lamon ng antok. Like a black velvet curtain closing.

Kinabukasan, maaga akong nagising—surprisingly energized, like my body knew I had a mission.

Bumangon ako, pumasok sa bathroom, and decided to do the “cold water wake-up” method—para gising talaga.

Pagbukas ko ng shower, malamig.

As in… Antarctica.

“Ay—grabe, ang lamig!” sigaw ko, then pinatay ko agad. My soul almost left my body.

So I did the sensible thing: buhayin ang heater. Okay. Warm water. Luxury. We’re back.

Mabilis akong natapos. Paglabas ko, dumiretso ako sa closet. Dahil importanteng-importante ang gagawin ko today, napili kong magpormal.

I chose something clean, neat, and respectable—para hindi ako mukhang bata sa harap ng isang Queen. Kasi kapag Queen ang kausap mo, you don’t show up looking like you’re going to the mall.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin.

“Ang cute ko talaga.” I said it out loud, because confidence is free. Wala akong masabi kundi cute ako—kasi ‘yon ang reflection. Period.

Lumabas ako ng room, bumaba. Napakapresentable ng suot ko ngayon. Syempre, kailangan kong magmukhang kagalang-galang sa harap ni Queen Denise Morgan.

Bigla akong napaisip: bakit kaya mailap siya? Bakit parang napakasungit niya?

“Siguro matandang dalaga,” natawa ako sa isip ko. (Okay, Blade, respect… pero curious lang.)

“Nababaliw ka na naman, kuya,” sabi ni Kevin na nakasabay ko sa pagbaba. “Sa school ang punta mo pero naka-formal ka.”

Hindi ko siya pinansin. I stayed focused. Lumapit ako kay Mommy na nasa baba na, waiting.

“Mag-almusal na kayo,” sabi ni Mommy sa’min ni Kevin.

Tumingin siya sa’kin. “Sumunod ka sa opisina ko pagkatapos mo,” dagdag niya, then umalis.

Tumango-tango na lang ako, kahit alam kong hindi niya nakita. (But the universe saw.)

“Sa’n ka ba pupunta, Kuya?” tanong ni Kevin.

Ngumiti ako habang ngumunguya ng itlog. “Imemeet ko si Queen Denise Morgan, para chomp masalba chomp company natin.”

Nginiwian niya ako, disgusted, staring at the rice that almost flew out of my mouth habang nagsasalita ako. Napailing na lang siya and continued eating.

Pagkatapos ko kumain, iniwan ko si Kevin sa dining table at nagpunta sa opisina ni Mommy.

Excited ako—first time ni Mommy na hayaan akong i-handle ang ganitong bagay simula nang mawala si Daddy. Kaya malamang, pagod na pagod na rin si Mommy. She’s been carrying everything alone. And I… I want to help.

Pagdating sa office niya, inabot niya lang sa’kin ang isang envelope. Makapal—halatang important documents.

“Make sure you don’t lose that,” sabi niya, voice stern but loving.

“Opo,” sagot ko. Chin up. Mission mode.

Lumabas ako at lumapit sa isa naming driver. Pinagbuksan niya ako ng pinto.

“Sa Twin Building tayo, Manong,” sabi ko.

Tumango siya and pinaandar ang sasakyan.

Habang nasa biyahe, I watched the city pass by—the way the streets changed from ordinary to polished, from simple to expensive. Parang isang invisible line: once you cross it, you enter the world of people who don’t worry about tomorrow.

Ilang sandali pa, nakarating na kami sa Twin Building.

Kaya pala ito tinawag na Twin Building kasi dalawa itong towers—hindi magkadikit, pero parehong napakalaki, parehong intimidating. At may parang tunnel na nag-uugnay sa dalawa—sleek, modern, like something out of a billionaire movie.

Pagbaba ko ng sasakyan, halos mapanganga ako sa laki. The facade looked like glass and steel confidence. ‘Yong entrance, parang entrance ng isang private empire.

“Halimaw,” bulong ko sa sarili ko.

Hinugot ko ang maliit na salamin sa bulsa ng coat ko. I smiled at myself, fixed my glasses, and made sure my hair looked “respectable cute,” not “gulo cute.”

Sigurado akong mapapapayag ko si Queen Denise Morgan. Bukod sa cute ako… baka maging soft siya sa’kin. Baka maawa. Baka ma-impress. Baka— (okay Blade, breathe.)

Parang nagningning bigla ang mata ko. Tumaas ang confidence ko. Taas-noo akong naglakad papasok sa malaking pinto ng building.

Pero bago pa ako makapasok, hinarang na ako ng guard.

“Sir, any scheduled appointment?” tanong niya, professional tone, walang emotion.

Napakamot ako sa likod ng ulo ko at nginitian ko siya, pinaka-sweet kong smile. “Gusto ko lang po sana makausap si Queen Denise Morgan.”

“Hindi puwede kung wala kang scheduled appointment, sir,” sagot niya, firm.

Napasimangot ako.

At pumasok sa isip ko ang classic plan:

“Kung hindi ka madala sa santong dasalan… baka madala ka sa santong cute.”

So I did it. I went full charm. Beautiful eyes. Soft smile. Gentle voice. Parang commercial ng toothpaste.

“Sige na po, papasukin n’yo na ako. Sobrang importante lang po.” Nagpapacute kong sabi, hoping for mercy.

Biglang namula si guard.

Hindi dahil kinilig.

Kundi dahil sa inis.

Tumawag pa siya ng dalawang guard. Like… reinforcement. Grabe naman. Then binuhat nila ako—literal—at inilayo sa building na parang ako ang pinaka-suspicious creature in history.

Naiiyak ako habang pinapanood ko ang entrance na papalayo.

“Paano na ‘yan, huhuhu,” umiiyak kong sabi habang nakalugmok sa semento. “Paano na ang company namin…”

And then—

May dumaan na magrang sasakyan.

Pamilyar.

Galing ‘to sa company namin. Limited stock lang ‘to—meaning, only someone rich and powerful could own it.

Sinundan ko ‘yon hanggang sa parking lot, curiosity overpowering my humiliation.

Inaasahan ko lalaki ang bababa, kasi usually lalaki ang mahilig sa ganitong ride. Pero nagkamali ako.

Mula sa sasakyan, bumaba ang isang babae—hair the color of deep red wine, maroon corporate attire, perfectly tailored. Her aura was cold, expensive, and controlled. ‘Yong tipo ng babae na kahit tahimik, you can feel the power in the air.

Sexy siya, yes—but not the cheap kind. The dangerous kind. The kind you admire from afar because you know she can ruin your life without raising her voice.

Teka…

Pulang buhok?

Unti-unti akong lumapit sa likod niya, cautious, like I was approaching a lioness in heels. Then, alanganin kong tinawag siya—almost a whisper:

“Bampira…”

Tila nag-slow motion ang paligid nung lumingon siya.

And in that single moment—parang huminto ang mundo.

Because I felt it.

That she wasn’t just “some rich woman.”

She was the kind of person you don’t joke about.

The kind of person who ends stories with one word.

And all I could think was—

I’m doomed.