Akala ko ay hindi ganon kahirap ang desisyon na pinili ko mali pala ako dahil kahit na ilang linggo palang ako dito ay gusto ko ng umuwi at nahahanap ko agad ang prisensya ng Aurora. Nakalayo nga ako sakanya, sakanila pero hindi naman natutuwa o napapanatag ang damdamin ko pero kailangan ko itong tiisin dahil ito ang dapat.
Unang linggo ko palang dito ay may event na agad ako na pinuntahan kaya naging busy rin ako pero kahit ganon ay hindi parin mawala sa isi ko ang naiwan ko sa aurora. Ngayon lang ako nalayo sa lahat ng ganito at ganito pala ang pakiramdam, parang tinotorture kasi kahit anong gusto ko ay hindi ko sila magawang makita o mahawakan kahit ang mga kaibigan ko. I actually cried once noon nag-video call kami na nagpaiyak din sa kanila.
Not that I can't go back or they can't
