The mornings in the province were slow and gentle. Walang traffic, walang ingay ng kotse, just the sound of roosters crowing, dogs barking in the distance, and the wind brushing through the coconut trees. Payapa na ulit ang buhay niya pero kahit na ganun, may kulang pa rin. Kahit anong gawin niyang pagwaglit sa isip sa buhay na iniwan niya sa syudad, hindi pa rin niya maiwasan isipin ang naiwan doon—si Rozen.
For weeks, Thisa had been waking up to that rhythm, same routine. Hindi pa sumisikat ang araw, bumabangon na siya, tinutulungan ang nanay niya magluto ng simpleng almusal, tuyo, sinangag, at mainit na kape. Minsan naglalako sila sa palengke ng gulay na galing sa maliit nilang taniman. Minsan naman, nakikipagkwentuhan siya sa mga kapitbahay.
Hindi na siya bumalik sa pagtitinda ng isd
