The music from the hall faded as Thisa slipped past the crowd. Hindi na siya nagpaalam. Wala na siyang lakas para magpaliwanag pa, lalo na’t nanginginig pa rin ang katawan niya mula sa huling sagupaan nila ni Rozen sa madilim na sulok ng venue. She just wanted to breathe. Outside, the night was thick and humid, clouds heavy with rain. The streetlamps cast a pale glow on the empty road. She walked fast, clutching her small bag close to her chest, trying to steady her breath. Pero habang naglalakad siya, hindi niya maiwasang maiyak sa halo-halong emosyon na nararamdaman niya. Ngayon na nakakaalala na siya. Lahat ng sakit, lahat ng pagmamahal, lahat ng iniwan nilang pangako, dala-dala niya. And seeing Rozen so near, yet so far, was tearing her apart. “Hindi ko na kaya…” she whispered, wi

