The Forgotten One

Chapter 14

Akira's POV.

"Akira" napalingon ako sa tumawag sakin. Her smile is beautiful just like her. Si Sanya. She's my bestfriend since childhood daw. Sa tingin ko naman totoo. Although natarayan ko sya nung una kaming nagkita hindi sya nagalit at nagkapalagayan kami ng loob.

"Yes?" tanong ko.

"Kumain ka na, kagabi ka pa daw hindi kumakain" sabi nito sakin.

I tried to fake a smile.

"Hindi ako nagugutom. Isa pa diet ako, mahirap ang mag gain ng weight para sa isang tulad kong model" sagot ko.

Hindi talaga ako nagugutom dahil pakiramdam ko busog na busog ako sa mga nalaman at sinabi sakin ni Hailey.

Flashback

"Buntis ka?" pagka klaro ko. I'm shaking and I wanted to cry but I held firmly to myself.

Tumango sya at ngumiti.

Umupo sya sa bar counter dito sa sala ng suite.

"C-congratulations then" sabi ko.

"Isa pa pala Akira, natatakot kasi ako na sa tuwing dumidikit ka kay Thunder ay baka mapahamak sya. We all know na may gustong pumatay sayo. Do you want to go back to the Philippines when someone is haunting you. Alam kong anak mo si Celestine and you want to see her pero kaya ba ng sikmura kung may mangyayaring masama sa anak mo ng dahil sayo. I'm sure those killers won't think twice kapag nakakita sila ng chance"

I gave her a stern look.

"Of course not! I may not remember anything pero hindi ko gugustuhin ang may mangyaring masama sa anak ko. Kung mas makakabuting malayo ako sa kanya, titiisin ko" lumunok ako dahil pakiramdam ko maiiyak na talaga ako. "Isa pa, wala na din naman yung samin ni Thunder. Tapos na kami. I have Dmitri"

Tama si Dmitri.

But why do I feel like lying?

"Then why are you still here? Hindi ba dapat na kay Dmitri ka. Magiging pamilya na kami Akira. You are just part of his past. Sana respetuhin mo ang lugar ko sa buhay nya"

Tumalikod ako dahil nagbagsakan na ang mga luha ko. Mabilis ko itong pinunasan bago humarap sa kanya.

"I understand. I will talk to Dmitri para makaalis na agad ako dito"

"I appreciate that. I'll go now bawal kasi sakin ang magpuyat" she said smiling at me bago lumabas ng suite.

End of Flashback

"Hay naku sa tagal nating magkaibigan never ko talagang naisip na magiging supermodel ka. Mahiyain ka kaya. Ayaw mo ngang sumali sa mga pageant kahit lagi kang pinipilit ng mga teacher's natin. Ang goal mo lang talaga nun is pakasalan si Thunder" masayang pagkukwento sakin ni Sanya.

I felt the pain again.

"It's all in the past now" cold kong sabi kaya napatulala sakin si Sanya.

"Hindi mo kasi maaalala kaya-

"I do, I somewhat remember it now" sabi ko.

I lied ang tanging naaalala ko lang naman kasi talaga ay asawa ko si Thunder who had a girlfriend now na buntis.

Iniisip ko na parang ako si Hailey dati nung nagbubuntis ako kay Damon. All I wanted was to protect him and go back to the Philippines so he could have a family. Ganun din si Hailey, ayaw nyang maging bastardo ang anak nya.

"Totoo? Anong mga naaalala mo na?"

Hindi ako nagsalita.

Naramdaman kong umupo sya sa tabi ko at niyakap ako ng mahigpit.

"You're my very own sister. Para sakin kapatid na talaga kita. So don't be like this Aki. Kung may problema ka, nandito ako. Papakinggan kita. Diba nag promise tayo na laging tayo ang magtatanggol sa isa't isa" she said.

Parang mas maiiyak ako. Although I forgot about her, nandito pa din sya.

"Thank you Sanya" I said.

She combed my hair and smiled at me brightly.

Napatingin ako nung bumukas ang pinto at niluwa nito si Luna at Cloud na nagtatawanan.

"Aki, you're here!" nakangiting bati sakin ni Cloud.

Hindi ko magantihan ang ngiti nya dahil wala talaga ako sa mood.

"Akira, nandito ka lang pala. Ito namang si Dmitri hindi agad sinabi sakin" sabi ni Luna.

Hindi ko sila sinagot sa halip ay tumingin sa magkahawak nilang kamay. Napansin siguro nila yun kaya bumitaw si Luna.

"Aki, ano kasi kami na ni-

"You don't need to explain. Ayos lang. I'm happy for you" I said.

Sumilay ang magandang ngiti kay Luna.

"Salamat!"

"Thank you Aki, even though hindi ka mukhang happy. What's bothering you?" Cloud asked as he sat in front of me beside Luna.

Nag iwas ako ng tingin. Magkahawig talaga sila ni Thunder tho mas mabait tingnan ang physical feature ni Cloud.

"Luna, alam mo na bang may kapatid ka" pag iwas ko sa tanong ni Cloud.

"Yep. Si Perseus. I'm dying to meet him. Dahil daw sa kanya kami nagkakilala ni Cloud" Luna said.

Nagkibit balikat ako.

"By the way, na kila mom and dad ko sya, since nag iisa lang akong anak at die hard daw ang daddy ko na magka anak na lalaki, doon nakatira samin si Perseus. Second child daw sya ng parents ko" I said.

"Oo nga, masaya siguro kung makakauwi na tayo ng pilipinas" Luna.

"I am not going in the philippines" mariin kong sabi.

Shocked is written on their face.

"Excuse me" tumayo ako at papasok na sana sa isa sa kwarto dito ng makasalubong ko si Thunder na mukhang kagagaling lang sa labas.

"Aki" he called me.

I gave him a straight face.

"I'm going. Call Dmitri, sabihin mo na nagpapasundo ako" sabi ko at tinalikuran sya.

Nag lock ako ng pinto. Nagsisipagkatok sila pero hindi ko binubuksan.

I just sat in one corner of the room and started crying

Hindi ko alam na kahit hindi ko sya maalala ng husto, nasasaktan ako ng sobra. Pakiramdam ko ay pinagsakluban ako ng langit at lupa. Okay naman na ako kaso bigla syang dumating. Ginulo nya ang buhay ko ganun na din ang puso ko.

Is this how painful loving Thunder Rein Montenegro?

Hindi ko pa nga nasasabi sa kanya ang tungkol kay Damon. I think I will feel more worse.

I cried and cried there hanggang pakiramdam ko ay wala ng luhang ilalabas ang mata ko.

Tiningnan ko ang suot kong wristwatch.

7 pm na pala.

Wala pa din si Dmitri?

Tumayo ako.

Bahala na.

Binuksan ko ang pintuan ng kwarto.

Dire diretso ang lakad ko.

They called me nung mapadaan ako sa sala pero hindi ko yun pinansin tuloy tuloy ang mabilis kong paglalakad.

"Akira!" narinig kong sigaw ni Thunder kaya halos mapatalon ako. Mas binilisan ko ang lakad.

Mabuti na lang at may kalalabas lang ng elevator kaya mabilis akong nakasakay doon. Mula sa elevator ay kita kong nagmamadaling patungo sakin si Thunder. I immediately closed the door kaya hindi sya nakaabot.

Pakiramdam ko ay hindi ako makahinga. Sobrang clouded ng utak ko. At kung inaakala kong wala na kong iluluha, ito na naman at may nagbabadya.

Pinigil ko ang luha ko.

Ayoko namang mapag isipang baliw.

Nagmamadali akong lumabas ng elevator as well sa hotel.

Umuulan ng malakas pero hindi ko inalintana. Wala sa sarili akong lumabas at nagpabasa na sa mga patak na ito.

Lakad ako ng lakad. I don't know where I am going. Kung makikita ako ng papatay sakin, this is her/his perfect chance to kill me.

Ayos lang.

I already felt like dying.

"Akira" nagulat ako nung may marahas na humablot sakin kaya napaharap ako. Sumalubong sakin ang galit na mukha ni Thunder. Basa na rin sya ngayon. Nung magtama ang mata namin ay lumanlam ang expression nya.

"Saan ka ba pupunta? Why do you want to go to Dmitri?" tanong nya.

Tinanggal ko ang pagkakahawak nya sakin.

"I want to go! Hayaan mo ako, pakiramdam ko mamamatay ako kapag tumagal pa ko ng isang araw sa poder mo!" I shouted at him.

Lie Akira

Lie!

Push him.

Doon na sya kay Hailey.

Lie even if you really want to be with him.

"What?" naguguluhan nyang tanong. "Okay lang naman tayo kagabi. Love I know you don't remember me-

"I remember you" I said.

"You do? Then why are you going? If you remember me, you will remember how much we love each other"

"I do remember you but not the feelings that I used to have for you" I said.

LIE

"Love, ano ka ba?" Thunder.

"Hindi mo ba naiintindihan Thunder?! Hindi na kita mahal gaya ng pagmamahal na sinasabi mong meron ako sayo dati! It's all in the past now!"

Hurt. He looked hurt.

"Tara na bumalik na tayo sa hotel baka magkasakit ka na" Thunder said. Akmang hahawakan nya na ko pero tinabig ko ang kamay nya.

"No. Hindi ako sasama sayo" I firmly said.

"Why? I don't believe na hindi mo na ko mahal" Thunder said.

"Sorry but I don't. Hindi na kita mahal" nag iwas ako ng tingin.

It's raining, my tears are invisible

"Ulitin mo and look at me" he said.

I gathered my strength and look at him

"I don't love you anymore. Please let me go, let me be happy with Dmitri" sabi ko.

Devastation is written in his face. 

He looked at me as if he is on the verge of crying.

Ayokong makita.

Kaya laking pasalamat ko nung may humintong kotse sa gilid namin. Mula dito ay lumabas si Dmitri.

He put a coat on me.

"I'll take her" yun lang ang sabi ni Dmitri bago ako iginiya pasakay ng kotse nya.

Nung makasakay na ko ay pinigil kong wag tingnan si Thunder.

It's all over now

Isn't it?