Seducing My Step Brother

Chapter 1

“Go easy baby..” She murmured while driving faster and faster. Hindi na siya makapaghintay na maabot ang finish line. Sa oras na maabot niya yon sigurado na ang pagkapanalo dahil sa tatlong kilometro pa ang agwat ng mga kakompetensya sa kanya, ayon sa nakikita sa tracking device.

Malademonyo pinakawalan nya ang ngisi ng matanaw ang finish line sa harap niya, hindi niya pa tuluyan nararating iyon malinaw na sa kanyang emahinasyo ang 5 million na matatanggap, she can already see in the image herself lying on piles of money.

“Oh Miley! Common!” Sindak niya sa sports car na pinangalanang Miley. She found that the name Miley suits her car because of the energy that surrounds it, especially every time she hears Miley Cyrus's song 'The climb', it reminds her of her past so that's why she named the car Miley.

Malademonyo humagalpak sa saya, isang metro na lang ang tatakbuhin para sa 5 million, until she hears loud sounds from the doorbell.

Sunod-sunod ang pagdingdong niyon na parang gigil na gigil pa ang kung sinomang puyem*as na tao ang dumudutdot sa doorbell.

“The F*CK!” She moan in frustration. Nang dahil sa bubwit na kung sino man iyon ay naputol ang gabi gabing eksena tuwing nanaginip siya. Iyon na lang ang kasiyahan niya tuwing natutulog siya at for the first time niya yata maputol ang managinip niya sa gitna ng kasukdulan.

“P*TA*NG I*A KA!!!” Malakas na mura nito kahit alam niya di siya maririnig mula sa loob ng sound proof-room.

Pero ang tunog mula sa doorbell ay malamang maririnig niya dahil sa kwarto niya konektado ito.

Sila lang dalawa ng kuya niya ang nakatira dito kaya walang ibang mag doorbell kundi ang kuya niya lang. But it's actually imposible dahil May sariling susi ang kuya niya. Isa pa, kasalukuyan nasa iban bansa ang kuya para asikasuhin ang dapat asikasuhin sa sarili nitong kumpanya.

Fritcie Glade - known as 'badass challenger' Mainitin ang ulo, madalas pagkamalang may saltik dahil sa pagka-bipollar at boyish niya, Thrill seeker, adventurious, sport champion ganyan siya idescribe base sa panlabas na kaugalian.

But not everyone knows what her past has been through.

5 years ago, when her mom was daignosed with luekemia, stage 3.

She was only 13 years old nang matutunan niyang tumayo sa sarili niyang mga paa.

Self-support ika nga, hindi niya inasa sa kuya at papa niya ang pag-aaral bagaman isang sikat na buisness man ang ama ay hindi siya nag atubiling lapitan ito.

Labing walong taong gulang pa lamang siya noon maghiwalay ang magulang nila at iwan sila ng kanilang ama para sumama sa ibang babae.

Simula noon ay sumumpa siyang hinding hindi niya mapapatawad ang ama dahil sa nagawang pag-iwan sa kanila.

Maslalo pang tumindi ang galit niya sa ama ng malaman may luekemia ang ina nila at walang tulong na natanggap sa kanilang ama.

Nasaksihan niya ilang beses sinubukan ng kaniyang kuya na humingi ng tulong dito para sa pagpapagamot ng ina but he just avoided them at pinagtulakan pa ang sarili anak.

Responsable siya anak kayat itinaguyod niya ang pagpapagamot ng ina, natuto siyang sumugal, makipag-horse racing at kung ano ano pang pakikipaglaban at pustahan, pakikipag basag ulo sa kalye para sa pipitsugin pustahan lahat ng iyon nagawa niya sa edad na labing tatlo taong gulang, para maipagamot ang ina. Hindi na niya naayos ang pag-aaral, lagi lang niya inaalala kung pano siya makakakuha ng pera nang hindi lumalapit sa taong umiwan sa kanila noon.

Kahit ano nilalahukan niya maging car racing, combat boxing at kahit ano pang pakikipag-kumpetensya, sa swerte niya ay lagi itong nananalo, the reason why she is now a billioner badass champion.

Kung hindi lang siya takot malaman ng kuya niya ang sekreto at pinaggagagawa niya noon sa buhay ay hindi na sana niya kailangan itago ang limpak limpak nitong kayamanan at nakapagsimula na nang business at malago na sana ito ngayon.

Her life prospered despite her hard work, yet, whenever she remembers the past, it's still a needle stuck in her heart and over time that needle gradually turns into a rusty nail.

Sa kabila ng pagiging matagumpay niya ay nawala parin ang isang taong pinaka mahalagang tao sa buhay niya.

Nagsumikap siya para sa pagpapagamot ng ina ngunit sa kabila niyon ay isa parin malungkot na katotohanan hindi kailanman nailigtas ang ina mula sa kamatayan. Ginawa na niya lahat pero hanggang doon na lang talaga ang buhay ng ina.

At ang sakit na dulot ng nakaraan kahit kailan hindi iyon maglalaho sa puso niya, hinding hindi. Hindi hangga't nabubuhay pa ang tao dahilan ng pagiging miserable nila magkapatid.

____

Her brother, Frixzon Vincent Alonzo, was a now company CEO of his own, siya ang may-hawak ng nagsisikatang restaurant at club sa ibat-ibang sulok ng mundo na walang ibang nagpupunta kundi ang mga makapangyarihang tao lamang.

Gaya niya ay nagsumikap din ang kapatid sa sarili buhay, sa masmagandang paraan, sa isang maipagmamalaking paraan. Di tulad niya na puro pustahan lang ang alam, ginamit lang naman ng kuya nya ang katalinuhan.

Katalinuhan kahit kailan di niya minana, di hamak kasi na mas matalino sa kanya ang kapatid kaysa sa kanya. Siya ang babae, kung nagkataon na siya ang naging mas matalino sa kanila ng kuya niya, edi sana santo santina siyang kung titignan sa mga oras na to.

Hindi sana siya humantong sa pagiging Badass challenger champion of every year at isang nakakatakot na kakumpitensya pagdating sa mundo ng pustahan.

Ewan ba niya pero masgusto talaga niya ang buhay na ganito. Buhay na malaya siyang gawin lahat.

Kung paano ba siya binago ng nakaraan at kung ano siya ngayon ay ang pinaka magandang nangyari sa buhay niya.

___

Cie is point of view

*Dingdong*3x

“F*CK you as***le! Tumigil ka na kung ayaw mong maputulan ng mga daliri sa kamay! F*ck!” I know that i was acting like a crazy stupid to shout as if someone would hear me in my secured and sound proof room.

This house is our family vacational house, sinadya ni mama bilhin ang bahay na ito ng mga panahon inililihim pa niya samin na may sakit siya. Hindi ko alam kung para saan pa bakit niya binili to, may family house naman kami yun nga lang lagi kong naalala sa bahay na yon ang taong hindi ko gusto pang makita sa hinaharap.

Bumili si mama ng lupa sa isang sulok at liblib na lugar noong 12 years old ako, madalang lang angga sasakyan nagdaraan dito dahil sa ito naa ang pinaka-huling bahagi ng bayan, siguro dahil malawak at mura lang ang lupa kaya ito napili ni mama bilhin. Puwedeng pwedeng pagtayuan ng farm na siya naman talaga ginawa ko, malawak ang lupa at hindi mo malalaman na may mga alagang hayop kung hindi mo susuriin, safe dito ang mga kabayo ko pang karera, feeling ko tuloy sinadya ni mama ang lugar na to para sakin.

Naalala ko pa kung paano namin naayos ang lupa na puno ng mga bato, bako-bakong lupa at mga halaman dito nang kami lang dalawa ni mama, siya rin ang nagdisenyo ng bahay bago niya iyon simulan ipagawa.

Busy si kuya sa buhay mag-aaral niya sa ibang bansa ng mga panahon iyon kaya wala siya ibang alam kung hindi may biniling lupa si mama ni hindi niya alam na maganda at malawak ito.

Isang lang simpleng modernong bahay ito noon, pero ng mawala si mama nagdesisyon ako ipagawa ang bahagi nang silid ko at may ilang bagay na idinagdag.

Isa ako mahusay na tao pagdating sa mundo ng karera, maraming kakumpitensya ang gusto ako mawala , so for my own safety and privacy I made my room bullet proof and soundproof at hindi alam ni kuya ang bagay na yon.

Kung may balak akong sabihin sa kanya ang tungkol sa naging buhay ko dito sa Pilipinas habang siya ay abala sa pag-aaral sa ibang bansa, noon ko pa sinabi.

Hindi ko sinabi, dahil sa wala lang. Hindi ko sinabi sa kaniya iyon, dahil may dahilan ako. Isang dahilan na kinakatakutan kong mangyari.

I'm afraid of seeing myself someday being alone. Siya na lang ang natitira sa buhay ko bukod sa mga kaibigan ko.

Si kuya na lang ang taong pinanghuhugutan ko ng lakas, kaya sa oras na malaman niya na isa na akong bilyonaryong sugarol, malamang ikakahiya niya ako at papabayaan na lang, aakalain niya kaya ko na mag isa. He wouldn't care for me anymore, yet, i will not let that to happen.

Kaya nga sinekreto ko ang lahat sa kanya at nagpapanggap sa harap niya na isa akong malamyang babae, mahinhin para lang magpatuloy ang pag-aalaga niya sa akin.

Palagi niya ako pinapadalhan ng mga bagay kahit di ko na kailangan pera pang aral at bultabultaheng alahas na kahit kailan di ko pinangahasan suotin, sobrang lakas maka babae, and I hates it.

Pero pag andito siya kunwari suot ko mga iyon, kahit mag mukha na akong weird sa harap ng ibang tao, basta mapaniwala ko lang siya na ako pa ang batang Fritzie iniwan niya noon.

He shouldn't have to know who I am now and I wouldn't allow that to happen.

___

Napaigting ako, at bw*sit na nagpatambling tambling sa kama.

“Kung sino man siya, magsisi na siya ngayon pa lang!” bulalas ko. Hindi pa siya talaga tumigil at inulit pa pagdoorbell.

Da*n, kailan kaya balak palitan ni kuya Frixzon ang drumbulong door-bell namin, ang aga-aga nam-bubulabog. Siya lang naman kasi ang May pakana neto. Sa kwarto ko niya pinalagay dahil ako lang naman palaging laman Netong bahay bakasyunan namin kaya mas mabuting sa kwarto ko na lang ipwesto imbis na sa kitchen o sa dining.

Kapag ko talaga nainis sisirain ko na yan, konti na lang.

*Door-bell 3x*

Umaabot hanggang ugat ng utak ko eh, sa inis kinuha ko na lang ang dalawa unan para ipang takip sa taenga nang di parin umobra sa maingay at sunod-sunod na door bell.

“Bw**et naman oh, badtrip ka, tar*nt*do!”

Sino ba kasing nag do-door bell!?

Tamad ako tumayo sa ganitong oras pero di ko na talaga kayang tiisin pa ang ingay na umaabot hanggang sa maliliit na bahagi ng ugat ko.

Ilang saglit pa, di na ako nakapag tiis at bw*set na bw**et kong tinungo ang beranda ng kwarto dala ang dalawa kong unan.

Nakatapat sa baba ng beranda ng kwarto ko ang main-door saktong sakto para sipatin ng unan ang bibwit na binubulabog sa natutulog kong diwa.

As usual wala parin nagbubukas sa kaniya dahil ako lang naman ang laman nitong bahay, wala akong ibang kasama dito bukod sa kuya kong nag around the world na naman at magpa hanggang ngayon di pa bumabalik.

Ulo niya lang ang inasinta ko kaya dali-dali ko itong binato ng unan sapul ka agad, aktong titingala siya ng isinunod ko ang isa at ayun sapul sa mukha.

Pasalamat siya at unan lang ang ibinato ko, naku kung flower vase yan baka dead on the spot na ang gago na yan.

“F*ck!” rinig kong nagmumurang usul niya mula sa ibaba.

Isa siyang lalaki base sa boses niya pero hindi na ako nag abala pang alamin kung sino siya, no one would dare to visit me here at kung mga tauhan ko naman ay nagbibigay muna sila ng abiso bago nila ako puntahan o kaya sila ang tatawagan ko.

So I don't f*cking know who's that bastard and what is he f*cking doing here!?

“Hoy! F*ck!? Papapakin kita dyan kapag hindi ka pa tumigil kabubulabog! Makikita mo hinahanap mo, f*ck you!” sigaw ko sabay pasok sa kwarto.

Sinara ko agad ang glassdoor patungong beranda at kaagad na nagdive sa kama.

Shit! Nakakasira ng umaga ang damuho.

Kung sino man siya, ang lakas ng loob niya mambulabog ng tulog ah, putik nasira tuloy umaga ko.