Nagpapatuloy ang mga arawna nagiging maayos ako. Kung maari lang sana na ganito ako palagi, kaso alam kong hindi ito magtatagal. Nararamdaman ko ang katawan ko, kaya kahit na hindi umaatake ang sakit ko, alam kong maaring isa sa mga iras na ito ay aatake ito.
Alam kong nararamdaman ako ni Orwa, pero siya na lang ang tumatahimik lalo na kapag sinabi kong okay lang ako. Noong isang araw, ayaw niya akong papasukin sa trabaho dahil sa pagdurugo ng ilong ko pagkauwi namin, pero kahit na anong sabihin niya ay ayaw kong tumigil.
“Kumain ka na, Shunsine?” Halos mapatalon ako matapos na may magsalita sa likuran ko.
“Sorry, nagulat ata kita,” paghingi niya ng depensa, matapos kong humarap sa kaniya na halatang gulat na gulat ako.
“Hindi naman po, okay lang po. Ma iniisp lang po ako kaya
