“Ang tigat talaga ng ulo mo. Ang tigal mong kautapin. Tinabi na nga naming kami na ni Rick ang tutulong. Hindi ka rin naman magtatagal dito, kailangan mo lang matingnan at pahinga. Kaltukan na talaga kita!” Nababakas ang panggigigil sa boses ni Sunny habang sinasabi niya ito. Nakatayo lang siya sa gilid ko.
“Hindi mo kasi naiintindihan. Nahihiya na ako sa mga ginagawa niyo para sa akin,” saad ko.
Kanina pa naming pinag-uusapan na apat ito, pero kahit na isa sa kanila ay walang makaintindi sa sinabi ko. Mukhang wala sa kanila ang kayang unawain kung anong problema ko. Parang ang dali lang sa kanilang sabihin na wala lang sa kanila ang pagtulong sa akin. Nakakahiyana dahil ang dami na ring sakit ng ulo ang ibinigay ko sa kanila. Tapos ngayon ay mas lalo pa ang dagdag sa pasanin nila.
