Halos tumalon ang puos ko nang makita ko na ang bahay ng nanay ko. Kasabay din nito ay ang paglakas ng ulan. Nararamdamn ko na ang malamig na pagyakap sa akin ng malamig na hangin.
“Tao po!” tawag ko mula sa malaki nilang gate. Ilang beses din ito, ngunit walang sumasagot sa akin.
“Seila?! Tao po!” tawag kong muli. Patuloy kong binabanggit ang tanging pangalan lang ng nanay ko. Wala na kahit na sinong dapat kong makita sa mga oras na ito kung hindi siya lang. Kaya kahit na nababasa na ako ng ulan, gusto kong tawagin siya. Baka sakaling makita niyang narito ako at lumabas manlang siya.
Pero nagkamali ako. Kahit na anong sigaw at kalampag ko sa gate nila, wala ni isa ang nagbukas nito. Habang nagpapakabasa ako sa ilalim ng ulan, ni hindi manlang siya nagbigay ng kahit na anong awa sa
