His Personal Slave

CHAPTER 9

Time has passed in a blur, and somehow it's already been three weeks since I started at this university. So far, everything's been going well. I get along with my classmates, I've made a few friends I feel comfortable with, and while I may not be the smartest in class, I'm keeping up just fine.

"I'm a bit kinakabahan na. What if I end up failing this exam? Guys, the thought keeps creeping in, no matter how much I try to push it away."

Napabuntong hininga na lang ako. Nasa school ground kami sa lilim ng mga puno at nag aaral. Bukas na ang exam kaya nag-decide kami na sabay-sabay na mag aral. At hindi ko na mabilang kung ilang beses nang sinabi ng Klea ang mga salitang 'yon. Well, to be fair, she has a valid reason to be worried. During class, she's either doing her makeup or scrolling through her phone. Same goes for Migo and Davin—they're either glued to their screens or sleeping. But of course, Klea's panicking way more than the boys, who honestly don't seem to care at all and probably wouldn't even bother studying if Asher didn't drag them along with us.

"Instead of complaining like an idiot, mag-focus ka na lang diyan sa notes mo." Mataray na sabi naman ni Chelsea sabay irap.

Actually kanina pa siya naalibadbaran sa kanila at gusto na ngang umalis pero hindi niya rin naman magawa since kailangan niya si Asher para may mag-explain ng ilang parts na hindi namin maintindihan.

"Kumusta, Lia?"

Nag angat ako ng tingin at bumungad kaagad sa akin ang nakangiting si Asher.

"Huh? Bakit?" Lito kong tanong.

"Hindi ka ba nahihirapan? If there's something you don't quite understand, please don't hesitate to ask me, alright?"

Ngumiti ako saka tumango. Ang bait talaga ni Asher. Siya ang nangunguna sa klase namin, malapit din siya sa lahat dahil magaling siyang makisama at palaging handang tumulong sa lahat. Nahihiya rin akong magtanong sa kan'ya kaya sinisigurado ko na lagi akong nag a-advance study para kahit papaano ay hindi ako nahihirapan at para hindi rin ako gaanong magtanong tuwing sabay kaming nag s-study.

Tumigil lang kami nang mag-bell para sa lunch break. Mabilis na kumilos ang lahat para magligpit ng mga gamit. Naunang nagpaalam si Klea kasi may lunch date daw sila ng boyfriend niyang taga kabilang university. Nauna na rin sa cafeteria si Lanny at Chelsea kasama ang dalawang lalaki dahil nagutom daw sila sa pag aaral. I needed to stop by the library to borrow a book, and Asher said he'd come with me since he needed to borrow one too kaya ngayon ay magkasabay kaming naglalakad.

"Uhm, Lia." Biglang tawag niya habang naglalakad kami. Mabilis naman akong napalingon sa kan'ya.

"Huh?"

"My birthday's next week, and I'd really like to invite you. The others are coming too, so I'm hoping you can make it. It wouldn't be the same without you." Nakangiti niyang sabi habang kinakamot ang gilid ng noo.

Napakurap naman ako ng ilang beses. Minsan na rin akong naimbitahan ng mga datin kong naging kaklase tuwing may birthday pero kahit isang beses ay 'di pa ako nakapunta. Naalala ko no'ng nagpaalam ako kay Sebastian na may dadaluhan akong birthday party noong nasa elementarya ako. Si Sebastian ang kumausap sa mag asawang Creed tungkol doon at pumayag naman sila basta isama ko si Sebastian. I remember how excited I was back then, it was the first time I'd ever been invited to a real birthday party, one where I was actually on the guest list. Back at the orphanage, we hardly celebrated birthdays. Resources were so limited that most of us just forgot our birthdays altogether. Kaya sobrang saya ko no'ng naimbitahan ako.

But just as I was about to head out, the young master came down the stairs and saw me. He asked where I was going, and when I told him, he immediately said no. Just like that—no explanation, no discussion. He told me I wasn't allowed to go. Then he brought me to his room and insisted I spend the whole day with him instead, playing like it was the most normal thing in the world. Ganoon ang palaging nangyayari tuwing naiimbitahan ako hanggang sa ako na mismo ang tumatanggi.

"Please, Lia. Susunduin kita sa bahay n'yo." Muling pakiusap ni Asher at nagpa-cute pa kaya hindi ko mapigilang matawa.

Sa totoo lang hindi ko alam kung dapat ba akong pumayag o tumanggi naman dahil nasisigurado kong hindi rin naman ako papayagan ng señorito. Kaya lang nahihiya rin akong tumanggi kasi sobrang bait ni Asher at ang dami pa niyang naitulong sa akin.

"Okay pupunta ako." Nakangiti kong sagot kaya lumawak naman ang ngiti niya.

"Really?!"

Muli lang akong tumango habang nakangiti. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin na papayagan ako pero bahala na. Next week pa naman kaya may mahabang araw pa para masabi ko sa señorito. Baka magkasagutan pa kami pero bahala na.

"Promise 'yan, Lia ha. Bawal ng bawiin."

"Oo nga." Sagot ko nang may biglang naalala. "Text mo na lang din sa 'kin ang address mo at ako na lang ang pupunta, nakakahiya naman kasing magpasundo sa mismong may birthday."

Natawa siya sa sinabi ko pero pumayag din naman.

Ilang sandali lang ay nasa library na kami. Malaki ang library pero kakaunti lang ang mga humihiram ng libro kaya hindi kami natagalan. Pagkatapos makuha ang mga librong hiniram namin ay dumiretso na rin kami sa cafeteria kung saan naro'n ang iba na maganang kumakain.

Nag-volunteer na si Asher na siya na rin ang kukuha ng pagkain ko kaya wala na akong nagawa kung 'di ang maupo na lang.

"You two look cute together. Do you have a crush on each other or something?" Chelsea said with a teasing grin, shooting me a look before glancing over at Asher, na abala sa pag o-order ng pagkain.

Mabilis naman akong napaubo at sunod sunod na umiling.

"Walang gano'n!" Tanggi ko kaagad sabay muling lumingon kay Asher na naglalakad na pabalik. "Magkaibigan lang kami!" Mariin kong sabi habang pinaniningkitan ng mga mata ang nakangising si Chelsea.

Napatingin ako sa dalawang lalaki na wala namang sinabi pero nakangisi rin sa akin na para bang hindi sila naniniwala sa sagot ko. Nagsalubong tuloy ang mga kilay ko. Hindi ko alam kung bakit niya naisip na may crush ako kay Asher o kung may crush ang lalaki sa 'kin kasi kahit anong isip ang gawin ko, malabo talaga para sa 'kin.

"You guys okay?" Tanong ni Asher nang mapansin ang masama kong tingin sa mga kasama namin na nakangisi naman.

"Yeah, we're just teasing Lia." Sagot ni Davin sabay kindat sa akin.

Magsisimula na sana akong kumain nang mapansin ko ang ilang estudyanteng nag uusap habang ang iba ay dali daling tumakbo paalis. Napansin na rin 'yon ng mga kamasa ko kaya 'di na 'ko nagulat nang biglang hinablot ni Chelsea ang isang babaeng tatakbo na rin sana palabas.

"What's going on?" Diretso niyang tanong rito.

"Si Saint daw may binubugbog." Sagot nito na ikinalaki ng mga mata ko.

"Anong bugbog?" Parang tanga kong tanong. Alam ko naman kasing may pagkasiraulo ang lalaking 'yon pero sigurado naman akong hindi siya mahilig makipagbugbugan.

Pero hindi na ako nasagot ng babae dahil tumakbo na ulit ito. Tatayo na rin sana sina Lanny at Chelsea pero mabilis silang napigilan ni Asher at pinagsabihan.

"I know you've got that unexplainable attraction to that troublemaker, but we only have an hour and a half before our next classt. And we still need to review if we don't want to fail our exams next week. Besides, their department's far, and with the crowd heading there too, it's just not worth it."

Napanguso ang dalawa at muling napaupo. Nakagat ko naman ang aking ibabang labi dahil hindi ko alam kung ano ang gagawin. Kinuha ko na lang ang phone ko at ilang beses na nag-send ng messages sa señorito kahit pa malabo namang mabasa niya.

Sinubukan kong mag-focus na lang sa pagkain pero hindi talaga ako matahimik. I feel like I need to be there and check on him. Yeah, he can be a total ass sometimes, but he's not the type to get into fistfights—let alone actually hit someone—unless he's seriously pushed.

Bigla akong tumayo kaya napatigil sila sa pagkain at napatingin sa 'kin.

"A-ano...m-may nakalimutan akong hiramin sa library."

Napatingin sa 'kin si Asher at ngumiti, "Daanan na lang natin later, Lia."

"H-hindi!" Napatikhim ako nang bumakas ang pagtataka sa mga mukha nila. "I mean, kailangan ko nang mahiram 'yon ngayon agad kasi limited na lang ang oras na natitira bago ang next class."

Hindi ko na tinignan pa ang mga mukha nila dahil baka mahalata pa nilang nagsisinungaling lang ako. Mabilis kong dinampot ang aking bag saka patakbong umalis. Nakahinga lang ako ng malalim nang makalabas ng cafeteria pero napailing din nang maalalang halos ganito rin 'yong eksena no'ng na kulong sa detention room ang señorito. Sana pala nag-order na lang ako ng lunch niya.

Muli na akong tumakbo papunta sa department nila. Hindi na 'ko nahirapan dahil pinilit ko talagang i-memorise ang mga buildings para kung sakaling may mga ganitong pagkakataon ay hindi na ako magkandaligaw-ligaw sa paghahanap.

I was out of breath and sweating by the time I reached their building. A crowd had already gathered outside the classroom—students shouting, some even chanting his name. But what stood out to me most was that the majority of them were girls. Pinunasan ko ang tumutulong pawis sa sintido ko saka pumasok, wala ng pakialam kahit natutulak ko na 'yong iba.

I was expecting to find him throwing punches at someone—or maybe even beating some guy up. But what I saw was something completely different. Nakapatong siya sa upuan habang may hawak na bag at tuluyan akong napanganga nang makita ang isang lalaking payat na nakasalamin na nakasalampak sa sahig. Magulo ang buhok ng lalaki na para bang sinabunutan at maging ang puti niyang shirt ay gusto-gusot na at madumi. Akala ko wala ng magpapagulat sa 'kin pero napasinghap ako kasabay ng masayang hiyawan ng iba nang kunin ni Saint ang isang binder notebook sa bag na hawak niya saka ibinato ro'n sa lalaki. Tumama ang binder notebook sa kan'yang noo kaya nahulog ang kaniyang salamin sa mata. Sunod namang ibinato ni Saint ang isang pad ng index card na muling tumama sa ulo ng kawawang lalaki!

"Stop!" Buong lakas kong sigaw sabay takbo papunta sa lalaking nakasalampak sa sahig. I had no intention of getting involved, but it was clear no one else was planning to step in and stop this madness either.

"Ayos ka lang?" Mabilis kong tanong at sinuri ang lalaki kung may sugat ba siya. Namumula ang ilang bahagi ng mukha at leeg niya, may maliit na gasgas din ang kan'yang noo na sa tingin ko ay dahil sa matigas na binder notebook na tumama roon. Nakahinga lang ako ng maluwag nang masigurong wala namang seryosong sugat.

"What the hell!"

Napapiksi ako nang narinig ang inis sa boses ng señorito na mukhang ngayon lang na-process sa isip niya ang ginawa ko.

"Mukha namang wala kang seryosong sugat pero kailangan mo pa rin magpunta sa infirmary—"

"What the hell are you doing?!" Muling sigaw ng señorito kaya napalingon na ako sa kan'ya.

His brows were furrowed, eyes locked on me with a sharp glare. When his gaze dropped to my hand holding the guy's arm, his jaw tightened and then, without a word, he angrily threw the bag he was holding against the wall. Napasinghap ako at napapiksi naman ang mga nanonood.

"Ano ba kasi sa tingin mo ang ginagawa mo?" Tanong ko habang nakatingin ng diretso sa kan'ya.

"Why do you even care? So what if I used that bastard's face as my target? Does it bother you that much? What—because he's pitiful? Or is there some other reason it's suddenly your problem?" Nakangisi niyang tanong pero nasa mga mata pa rin ang galit.

His words echoed in my head, drowning out everything else like they were the only sound in the world. Then came the flashes—sharp, vivid images playing behind my eyes. My heart started to race, and it felt like every inch of my body was stinging. But I shook my head, forcing the memories away, and took a deep breath to steady myself. Binitawan ko ang kamay ng lalaki at muling bumaba ang tingin niya ro'n kaya unti unting naging panatag ang paghinga niya saka bumaba sa upuan. Sinipa niya pa ito kaya natumba saka naglakad palapit.

"You're such an annoying pest." Mariin niyang sabi sabay hablotsa aking kamay. Tinignan niya pa ng masama ang lalaki sa likod ko saka ako hinila.

Mabilis na nahawa ang mga estudyante na nasa mga mata ang magkahalong pagtataka at gulat sa nasaksihan. Nagsimula na rin ang bulungan habang ang iba, karamihan mga babae ay masama ang tinging binabato sa akin.

Walang salita niya akong hinihila at halos lakad takbo na ang gawin ko dahil sa bilis at lalaki ng mga hakbang na ginagawa ng mahahaba niyan binti. Napapalingon naman sa amin ang ilang estudyanteng nakakasalubong namin bago magbubulungan pero tuloy lang siya sa paghila sa akin at wala man lang pakialam kahit pinagtitinginan kami.

Huminto kami sa tapat ng isang pinto. Sa building na 'to ay wala ng gaanong estudyante ang nagagawi dahil karamihan sa mga rooms ay para sa mga org. offices at storagen ng ilang equipments. Bumukas 'yon at bumungad sa amin ang student council president. Nagkatinginan sila ng señorito bago bumaba ang tingin niya sa 'kin saka muli ring tumingin sa kasama ko.

"You really should find your own place next time." He said while adjusting his glasses.

Pumalatak ang señorito at sumagot. "I'm gonna f*****g pay you."

"Yeah, whatever. Just don't leave any mess." Sagot naman nito.

Wala akong maintindihan sa pinag uusapan nila kaya nanood at nakinig lang ako hanggang sa umalis na ang president after sabihing may dalawang oras kami.

Bago pa man ako makapagtanong ay mabilis nang binuksan ng señorito ang pinto saka pumasok habang hila pa rin ako. Mabilis niya ring ini-lock ang ito. Iginala ko naman ang tingin sa kabuuan ng silid. It was quite spacious, with cool, crisp air flowing steadily from the efficient air conditioning. The room was nothing short of elegant—sleek and well-organized. A long, polished conference table sat at the center, na pinapaligiran ang mga leather chairs na may matataas na sandalan. Along one wall stood large whiteboards, already filled with neat handwriting and colour-coded notes.

Sa left side naman ng room, a tall bookshelf displayed rows of neatly arranged books, folders, and binders, while a plush couch occupied the far corner, inviting and perfectly placed beneath a tall window that let in soft natural light. Dominating another wall was a massive flat-screen TV, flanked by cabinets holding remote controls, game consoles, and presentation equipment. May iilan ding halaman na nakalagay sa paso ang naka-display, and a mini fridge hummed quietly under a side counter stocked with bottled water and mga sachet ng kape. Everything about the room screamed authority, function, and quiet prestige. Dumako naman sa kabilang side ang tingin ko at do'n nakita ang isang office table na malinis at nakapatong rito ang isang silver desk name plate kung saan nakasulat ang isang pangalan at sa baba nakalagay ang "Student Council President".

"Sit on top of the table and show me your pussy." He said, gesturing towards the polished surface.

Napatingin ako sa mukha niya. Nakatuon sa akin ang maririin niyang tingin. Mukha pa rin siyang galit at alam kong hindi huhupa 'yong kung hindi ko susundin ang gusto niya.

Huminga ako ng malalim saka naglakad papunta sa mahabang conference table. Naupo ako ro'n at ipinaton ang aking mga paa saka pinagparte ang aking mga hita. I was wearing a white pleated mini skirt kaya isang hawi lang nito ay lumitaw kaagad ang aking puting panloob. I caught the dangerous glint in his eyes.

"Show me your f*****g p***y, Lia." Matalim niyang sabi habang nagtatagis ang bagang.

Hindi ko na kailangang mag isip pa ng malalim o manghula dahil alam ko ng ito ang tanging paraan para lang humupa ang galit na nararamdaman niya. Hindi ito ang unang beses kaya sanay na sanay na ako sa ganitong eksena. He's furious, and this is the only way he knows how to let it out—at least, the only way he's willing to. If he could've done something worse to that poor guy earlier, he probably would have. But since he couldn't, he's channeling all that rage into this instead. It's not right, maybe not even fair, but it's how he work, letting the pressure out wherever he can, even if it spills over onto someone else...kahit sa akin pa.

"I wanna see that pussy."

Napalunok ako at mas ibinuka ang mga hita saka marahang hinawi ang aking suot na underwear. Muli akong napalunok nang maramdamang medyo basa na ang aking panty na suot.

"f**k. Play with your p***y, Tahlia." Maaligasgas ang boses niyang sabi habang nasa 'kin pa rin ang mariin niyang mga tingin.

Parang may sariling isip ang aking kamay na gumapang papunta sa gitna ng aking mga hita. It was that all-too-familiar scenario—the kind where it felt like he had complete control over my body. As if with just one command, a single word from him, I'd move without thinking, like my body remembered what to do before my mind could even catch up. It wasn't fear, not exactly, it was something deeper, something wired into me through habit, tension, and the power he always seemed to carry.

"Ah..." Hindi ko napigilang mapasinghap nang lumapat ang mga daliri ko sa aking p********e. Nakagat ko ang aking ibabang nang maramdamang nagsimula na akong mabasa.

"f**k!"

Napamulat ako nang marinig ko siyang magmura na sinundan ng malalalim na paghinga. I looked at him at hindi ko mapigilang mapalunok sa ayos niya. His shoulders were tense, rising and falling with each heavy breath, the strain obvious beneath the fabric of his shirt. He was biting his lower lip, jaw clenched so tight I could see the muscle ticking beneath his skin. My eyes trailed downward, unable to stop. His hand moved with purpose, fingers undoing the buckle of his belt in one sharp motion before yanking down the zipper with a rough, impatient pull. Muli akong napalunok nang makita ang umbok ng kan'yang pagkalalaking halatang buhay na buhay kahit natatakpan pa ng suot niyang boxers.

"Put you finger inside you f*****g p***y and start f*****g yourself slowly, Tahlia." He whispered, his voice rough—hoarse from restraint, or maybe from the storm of emotions simmering just beneath the surface. I couldn't tell if it was control, anger, desire...or all of them tangled together.

"Aahh..." Mahaba kong daing nang dahan-dahan kong ipinasok sa aking basang p********e ang aking gitnang daliri.

My lips parted in a quiet gasp as the warm wetness wrapped around my finger. A shiver ran through me when I accidentally brushed against the area just below the opening—wet, textured, and unexpectedly sensitive. Bahagyang nanginig ang aking mga hita nang maramdaman ko ang kakaibang sarap na madalas kong maramdaman tuwing ang kaniyang mahahabang mga daliri ang naglalaro sa akin.

Muli kong narinig ang kan'yang sunod-sunod na pagmumura kaya pinilit kong dumilat kahit napapapikit ako sa sarap. Tumingin ako sa kan'ya para lang muling mapapikit. Kagat niya na naman ang laylayan ng kan'yang shirt habang mabilis na tinataas baba ang kaniyang matigas na p*********i.

Habang pinapanood ko siya ay para bang mas lalo akong na engganyong pag igihan ang ginagawa kaya unti unti ko ring binilisan ang paglalabas pasok ng aking daliri sa aking p********e at pili na sinasabayan ang ritmo na kan'yang ginagawa.

He let out a low, frustrated curse, the tension in his voice unmistakable. In one swift motion, he pulled off his shirt and tossed it aside without a second thought, the fabric landing somewhere behind him. Then he started toward me, mabibigat ang kan'yang bawat hakbang habang nakatingin sa akin ang mga madidilim niyang mata, habang mariin at mabilis ang bawat hagod sa kan'yang kalakihan.

Muli akong napalunok at bumaba ang tingin sa kan'yang p*********i. Buhay na buhay ito, ang mga ugat ay para bang puputok na at ang tuktok na bahagyang namumula ay nangingintab at basang basa. Hindi ko maalis ang tingin do'n habang mabilis din ang galaw ng mga daliri. Pakiramdam ko ay nauuhaw ako habang nakatingi sa may kalaputang likido na tumulo mula sa guhit sa tuktok ng kan'yang p*********i.

His palm slammed down on the table beside me, the sound sharp and jarring in the quiet room. He was so close now that I could feel the heat radiating off his body, wrapping around me like a heavy blanket. His breath was warm and uneven, fanning across my face with every exhale. And his eyes, dark and intense were locked on the space between my parted legs, unblinking and burning with unrestrained lust. Muli naman akong napasinghap nang hawakan niya ang aking braso at hinila kaya natigil ako sa aking ginagawa. Dinala niya sa tapat ng kan'yang mukha ang kamay kong basang basa. At hindi na nga ako nagulat nang ilabas niya ang kan'yang dila at dinilaan ang katas kong nakabalot sa aking mga daliri. Napapikit siya nang mariin at ang simpleng pagdila ay nauwi sa pagsipsip sa aking mga daliri.

"Give me more, Tahlia." Sabi niya habang diretsong nakatingin sa aking mga mata.

Muling bumaba ang aking kamay. Ang gitnang daliri ko ay muling humagod sa aking basang p********e saka marahang pumasok sa loob. Isa, dalawa, tatlong beses na naglabas pasok bago muling hinigot at inilapit sa kan'ya. I felt dizzy with desire, like I was drunk on it, every movement guided by instinct more than thought. My fingers brushed his lips, smearing the my juices across them as if I were painting on a shade only we knew. The sight of those soft, red lips glistening with my arousal sent a fierce wave of heat crashing through me, leaving my body trembling and aching for more.

Hinuli niyang muli ang aking kamay at pinanood ko kung paanong dinilaan niya ang kan'yang labi bago muling ipinasok sa kan'yang bibig ang aking daliri at sinipsip.

"You taste so f*****g good." He rasped, his voice low and rough, before playfully biting down on my finger, his eyes never leaving mine.

Pinanood ko siyang yumuko hanggang sa nasa tapat na ng p********e ko ang kan'yang mukha. Napaliyad na nga lang ako kasabay ng pagsinhap nang maramdaman ko ang kan'yang dila na nagsimula nang maglumikot sa aking gitna. Pumapasok, humagagot, at nanunudyo ang kan'yang dila at ilang sandali lang ay naramdaman ko na ang pamilyar na sarap na nagpanginig sa aking mga hita.

Yumuko ako at pinanood kong paano niya nilinis ang aking p********e gamit pa rin ang kan'yang dila habang nakapikit na para bang sarap na sarap siya sa kan'yang ginagawa. Nang makuntento ay muli siyang tumayo. Muli naman akong napatingin sa kan'yang p*********i nang humagod ang dulo nito sa aking gitna. Napalunok ako nang muling makaramdam ng 'di ko maipaliwanag na pagkauhaw.

Muli niyang sinimulan ang mabilis na pagtataas baba sa kan-yang kalahikan. He looked impossibly hot while doing it. Even with the air conditioning humming in the background, a bead of sweat had formed and was slowly trailing down the firm muscles of his stomach, gliding over each defined line before slipping into the faint trail of hair that led lower. The sight alone was enough to make my pulse skip.

Nang mas bumilis at lumalim ang kan'yang paghinga ay namilog ang mga mata ko at inabot ang box ng tissue. Ginamit ko 'yon para masiguradong walang kakalat kahit saan.

Hinihingal niyang naitukod ang kan'yang mga kamay sa mesa. Bumaba naman ako lumuhod sa harap niya saka sinimulang dilaan ang kan'yang p*********i na hindi pa rin tuluyang kulakalma. Nang masigurado kong wala nang natira ay saka ako tumayo. Tumayo na rin siya nang maayos at kumuha ng tissue saka pinunasan ang sarili bago inayos ang suot. Lumapit din siya sa 'kin at nagulat ako ang basta niya na lang hinawakan ang p********e kong natatakpan na ulit ng underwear.

"Basa ang panty mo." Sabi niya na para bang hindi ko alam 'yon.

Nag iwas ako ng tingin habang kagat ang ibabang labi. Namomroblema na ako ngayon dahil naka-skirt lang ako at medyo nabasa pa ang panty ko. Hindi ako kumportableng lumabas na ganito. Kung sana kasi hinubad ko na lang kanina bago ako nag...

"M-manipis lang naman 'yan kaya siguradong matutuyo rin kaagad."

Nagsalubong ang mga kilay niya na para bang hindi katanggap tanggap 'yong sinabi ko. Eh ano ba kasi ang gusto niya? Kahit naman ako ayaw at hindi kumportable pero wala akong choice. Nataon rin kasi sa araw kung kailan ako napilit ni ate Tessa na suotin itong skirt na binigay niya. Hindi pa ako nakapagsuot ng shorts dahil sa pagmamadali dahil tinanghali na naman ako ng bangon nang dahil sa lalaking 'to.

Napukaw lang kami nang may kumatok. Namilog ang mga mata ko saka muling kumuha ng tissue at nabuhos ng alcohol sa mesa saka mabilis na pinunasan 'yon kahit pa sigurado naman akong walang kahit anong...ang napunta ro'n.

Nakita ko naman siyang naglakad papunta sa pinto at binuksan ito. I saw a woman standing in the doorway, frozen. Even from where I was, the shock on her face was unmistakable—the wide eyes, the slight parting of her lips. She hadn't expected to see Saint here. Of course she hadn't. No one would. She cleared her throat and tried to compose herself, but the effort fell apart almost instantly.

"I-I'm Serenity Frasser, the student council vice president, I uh—"

"Do you have a spare pair of pants?" The young master cut her off, making her flinch in surprise.

"I—uh, yes." Nauutal at naguguluhan niyang sagot.

"Go get it. The girl behind me needs it." He snapped, his voice cold and commanding.

Napatingin sa akin ang babae. Mukhang hindi niya man lang napansin kanina na may iba pang tao rito. Umawang ang labi niya na para bang may gusto siyang sabihin, but in the end tumango pa rin siya sa lalaki saka mabilis na tumakbo.

I wasn't sure how to feel about what he did. Part of me knew I should feel bad for her—but I didn't. Not when it ended up benefiting me. Honestly, I've never been the type to get worked up over things that don't really matter.

A few minutes later, she came back holding a paper bag. The young master didn't even look at her when he told her to give it to me. I gave her a polite thank you, paired with my usual rehearsed smile, the one I use when I'm supposed to look embarrassed. Then I turned and headed into the comfort room to change. At nang makapagbihis ay sabay na kaming dala ng señorito na lumabas sa room na 'yon.

Napabuntong hininga ako nang mapagtantong late na ako sa unang subject sa afternoon class. Wala namang discussion dahil magsi-self study lang para sa exam.

"Didiretso ka ba sa room n'yo?" Tanong ko habang naglalakad kami.

"No. I'm hungry, so I'm heading to the cafeteria to grab some lunch."

Naalala kong hindi na naman pala ako nakakain ng maayos. I was about to say something again when I heard a familiar voice call out to me.

His Personal Slave

Copyright © theunholymary

All rights reserved . 2024