Sa isang bayan kung saan malamig at mababa ang temperatura ay nakatira ang isang batang nagngangalang Zeniya kasama ang kanitang amain na si Cyan. Maliit pa ito at tila wala pang kamuwang-muwang sa mundo habang hawak-hawak ang isang patpat na ipinapalo niya sa katawan ng puno. Nakangiti naman nang malawak si Cyan habang pinagmamasdan ang kaniyang itinuring na ring totoo niyang anak.
“Zeniya! Ayaw mo bang magpahinga?” tanong ni Cyan sa kaniya pero umiling lang ang batang Zeniya at nagpatuloy sa kaniyang ginagawang pakikipaglaban sa hindi lumalaban na puno.
Natutuwa naman si Cyan habang pinapanuod si Zeniya na may kahiligan sa pakikipaglaban. Sa mura pang edad nito ay nakahiligan na talaga niya ang paghawak ng sandata at kalaunan ay tinuruan naman ni Cyan si Zeniya ng mga pangunahing kai
