Chapter 47
"BAKIT NGAYON ka lang?" tanong ko sa asawa kong kauuwi lang.
Nakapatay ang lahat ng ilaw sa kabahayan at alas dos na rin ng madaling araw. Hindi siguro inakala na mahihintay ko siya ng ganito katagal. Nakaupo lang ako sa mahabang sofa, patalikod sa kaniya.
"Bakit gising ka pa?" pabalik nitong tanong kaya napatayo ako.
"Tinatanong pa ba 'yan? Malamang hinintay kita."
"I told you, don't wait for me." Nilagpasan ako nito at hinubad ang suot niyang itim na coat.
"Bakit ba palagi ka na lang inuumaga ng uwi?"
"Marami lang tinatapos na trabaho. Please huwag mo akong sermunan. I'm tired." Marahan niya akong kinabig palapit at hinagkan sa noo.
Nauna na siyang umakyat na sa taas. Naiwan akong nakatayo lang doon. Bumuntong hininga ako at sumunod na rin sa taas. Baka naman sadya
