Ang araw ay muling sumikat, ngunit hindi ito naging dahilan upang lumiwanag ang kalooban ni Romina. Sa kabila ng mainit na sikat ng araw na tumatagos sa mga kurtina ng kaniyang silid, dama pa rin niya ang lamig ng takot at pagkabahala sa kaniyang dibdib. Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan niya habang pinakikiramdaman ang paligid. Tahimik. Ngunit alam niyang hindi magtatagal.
Sa kabilang banda, sa isang maliit na restawran malapit sa gilid ng lungsod, muling nagusap sina Manuel at Carmela par sa kanilang susunod na hakbang.
"Hindi pa tapos ito," mariing sambit ni Manuel habang pinipiga ang tasa ng kape sa kanyang kamay. "Hindi tayo pwedeng umuwi nang hindi siya kasama."
"Pero Manuel," sagot ni Carmela, bahagyang may pangamba, "Hindi ba’t sinabi ko nga rin na baka mas makab
