Unknown Disease

Found You

Unknown Disease

18 | Found You

_______________________________________

Astrid

Wala pang ilang minuto ng nakarating ako sa ika-limang palapag. Gaya ng dating pagpunta ko rito, ay ibang-iba pa rin ang ayos nito mula sa baba. Tahimik at malinis dito habang ang ibaba ay punong-puno ng dugo at nagkakagulong mga tao.

Napabuntong hininga na lang ako dahil sa iniisip ko na iyon. Kailangan ko na silang mahanap.

Tahimik kong tinahak ang daan papunta sa test room. Alam ko na malaki ang posibilidad na ro'n nila nilagay so Priam and I have a feeling na 'yon iyong parte na ayaw papuntahin sa akin ni Dad. Mabilis naman akong nakarating sa test room. Katulad ng dati, wala pa rin pagbabago sa loob. I wander the place and you can't see no one but the apparatus, spectacles and many other equipments.

I held my head high and walk straight para maiwasan ko nang tingin ang hindi ka aya-ayang itsura ng mga hayop at ng paligid. Tinahak ko ang kaliwang daan na siyang hindi pinapunta sa akin ni Dad last time. Natigil lang ako nang makita ko ang pader. A dead end, really? Last time, nasilip ko pa na may mga kagamitan sa gawi na 'to. Sigurado akong nandidito 'yon. Kinapa ko ang pader at napatigil ako sa nakita ko.

What is it?

Lumapit ako malapit sa pader kung saan nakamarka 'yong pangalan ko. Sobrang liit niya that no one can ever see, just those with a big eyes like me.

I touched it out of curiosity and to my surprise the wall slowly opened.

"Woah," I utter.

A hidden passage. I step on it at agad na nagsara muli 'yong harang na naging pader ulit. Pagkasarang-pagkasara nito ay parang nag-flash sa paligid at ipinakita nito ang kabuuan ng kwarto na punong-puno ng mga doktor at scientist and personnels roaming around. Hindi ako makapaniwalang may ganitong klase ng lugar dito sa ospital namin. Ginamitan pa talaga nila ito ng hologram para itaga sa mga mata ng tao.

Walang nakapansin sa pagdating ko. They're so busy that they can't even recognize my presence na naging pabor naman sa 'kin.

I oversee the place at naagaw ng pansin ko ang napakalaking screen na nagpapakita ng iba't ibang camera na kung saan makikita mo ang nangyayari sa kada kwarto. Mabilis ko itong sinundan ng tingin para hanapin ang kinalalagyan nila Minna hanggang sa tuluyan ko na itong makita sa CAM289. Got you guys.

I immediately walk towards the elevators direction. Nakalagay dito na nasa Room AZ sila sa pinakababang palapag.

Pagpasok ko ng elevator ay saktong walang tao na nakasakay at sasakay. Mukhang na aayon sa akin ang tadhana. Agad ko na namang pinindot ang lower ground bago pa man may makapansin sa akin.

Mabilis akong nakarating sa lower ground. Tumunog ito at madali akong bumaba ng elevator. Napakunot noo ako nang makitang walang kahit ano sa paligid ni pinto, bintana at room ay wala akong nakikita, tanging bakanteng hallway lang.

Naalala ko ang sinabi nila sa akin kanina. Ang tungkol sa nagsasarang bintana. Possible kayang nandito sila? Knowing mom and dad I know that the whole room is surrounded by the holographic system.

"Minna. Where are you? Are you here?" sigaw ko, nagbabakasaling tama ang hinala ko.

I have a feeling that they are here. Hindi pwedeng magkamali ang information na nakalagay doon. Malinaw na nakasaad doon ang detalye tungkol sa kwarto at palapag na ito.

Ilang minuto ang lumipas ay wala akong narinig na pagsagot sa tawag ko. Nagkibit-balikat na lang ako at akmang sisigaw muli nang sa wakas ay makarinig ako ng pagsagot sa pagtawag ko kanina.

"Ash! Ash is that you?" malakas na sigaw ni Minna.

"Yes it's me? Are you okay?" I ask as I examine the place to find some ways to nullify the hologram that is surrounded around.

"Yes I'm fine, but Keil's not!" sagot niya na nagpakaba sa akin.

"Why? Anong nangyayari sa kanya?" I asks.

"Inaatake siya ng asthma!" sigaw niyang muli at 'di ko na mapigilan ang sarili ko at akmang hahampasan na ang pader ng bigla na lamang itong naglaho na nagpakita ng kabuuan ng palapag. Tangina gano'n lang pala 'yon.

"Hey guys! Are you in here?" malakas na tanong ko as I position myself from kicking the door. Sarado ang bintana at tanging ang pintuan lang sa labas ang nakikita ko.

"Yes!" sabay-sabay na sagot nila. 'Di na ako nagdalawang isip pa na sipain ang pintuan pero mukhang hindi kaya ng isang sipa lang dahil gumawa lang ito ng kaunting uga. Inulit ko pa ang aking pagsipa ngunit hindi pa din ito tuluyang nagbubukas.

Mahinang napamura na lang ako dahil sa nangyayari. s**t.

Sa pangatlong sipa ko ay sinigurado kong binigay ko ang buong pwersa at lakas ko sa pagsipa na nagpabukas dito ng tuluyan.

"Keil, huminga ka ayan na yung hangin oh," hagulgol ni Brenda habang patuloy nilang tinutulu si Keil.

Pinalilibutan nila si Keil habang si Priam ay nakita kong nakatingin sa akin na nagtataka pero 'di ito ang oras para sa titigan.

Mabilis na nilapitan ko ang kinaroroonan nila at mabilis na tinabig at pinalayo silang lahat papalibot kay Keil.

"What the hell are you doing? You're suffocating him!" mabilis na sigaw ko ng tuluyan na akong nakalapit sa puwesto ni Keil.

Hirap na hirap na siya sa paghinga kaya agad ko siyang inalalayan at pinaupo upright comfortably bago ko ni loosen up ang necktie ng uniporme niya. Mukhang 'di niya dala ang kanyang inhaler kaya nilibot ko ang paningin ko at naghanap ng pwedeng niyang paghingahan and saw a paper bag sa gilid. Puwede na ito. Madali kong kinuha 'yon at agad-agad na inabot kay Keil.

"Use it! Breathe in here!"

He immediately uses it and I just caress his back habang humihinga siya sa paper bag.

"Calm down Keil. I want you to slowly breath in and out okay. Inhale. Exhale," paggabay ko sa kanya habang patuloy pa rin ako sa paghihimas sa likuran niya.

Sinunod niya naman ang sinabi ko at unti-unting umaayos ang hininga niya hanggang sa maging maayos na ito ng tuluyan. Halos bumagsak ang balikat ko pagkatapos ng nangyari.

"Thank you.." nanghihinang pagpapasalamat ni Keil.

"Feeling better now?" I asks na tinanguan niya lang bago ko naramdaman na medyo sumandal siya sa pader habang hawak-hawak ko pa rin siya sa baywang at mariing napipikit dahil sa nangyari.

I just rolled my eyes ng madako ang paningin ko kayla Minna nang matapos kong tanggalin ang pagkakaalalay ko kay Keil.

"Masyado kayong nagpanic na hindi niyo na realize na may mga bagay na maari niyong gamitin para matulungan si Keil sa kanyang asthma you even suffocate him. Paano na lang kung na huli ako ng dating?" iritang sabi ko na ikinawas nilang lahat nang tingin sa akin na mukhang na konsensya ata sa nangyari.

"Wala na tayong oras. Halina kayo. We need to get out of here as soon as possible," sabi ko bago ko tinulungan si Keil sa pagtayo.

"How about Priam?" Maggie asks.

"We'll take him with us. Just let him wear a mask and for you guys to never take off your mask," I reply.

"Keep moving. We need to get out of here now!"

∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆ ∆