Chapter 8
Eight-thirty na nang umaga noong makabalik kami ng lampa na Rafael sa School. Pareho kaming busog na busog dahil sa dami naming kinain na samu't saring paninda ni Tatang. Namamangha ako sa kanya dahil nakaya niyang gawin ang sinabi ko kanina.
Ang hindi ko alam ay paano kami nakabalik kung gayong halos hindi na namin kayang maglakad dahil sa sobrang kabusugan.
Doon ko lang nakita na sincere siya sa pagtanaw ng utang na loob sa akin.
"I-Ito ba ang u-una mong beses na gagawin ang ganitong pagkain ng marami?" Gusto kong mailing noong mautal siya. At hindi ko rin alam kung bakit siya palaging nauutal sa tuwing magsasalita siya.
Nakasanayan na niya ata o mayroong nasa likod niyon kaya lagi siyang utal?
"No, I do this whenever I am stressed," sabi ko.
Kasalukuyan na kaming nasa l
