Kumabog ng mabilis ang t***k ng puso ko ng malingunan ko si Kojic doon, agad niya akong sinugod ng yakap na akala mo ay mawawala ako. Nakadama pa din ako ng pag aalala sa kanya. I don't know how to react on his actions. Nanatili ang naka-yakap ilang sandali pa ay napansin ko ang pag galaw ng kanyang balikat. Umiiyak ba siya? I felt something to my heart knowing him, matigas ang puso niya ay di nakikita na umiyak. kaya imposibleng umiyak sya. Pero ramdam ko ang nabasa ang t-shirt kong suot.
Tsaka ko palang siya niyakap pabalik. I want to ask him kung maayos na ba siya, ang pakiramdam. I can't help it but to worry about my husband.
"Please mahal don't leave me I'm so sorry please!"
Hindi ko matimbang yung nararamdaman ko ngayon. "Shhhh." pag aalo ko sa kanya.
Kojic is still Kojic! SPELL
