Nagising ako sa loob ng isang puting kwarto. Tatayo sana ako ng madama ko ang kirot saking balakang. Bigla namang bumukas ang pintuan, pumasok doon si Jeorge at Gab. Bakas sa mukha nila ang pag aalala.
"Kamusta ang pakiramdam mo?" baling tanong niya sa akin.
Ano nga bang nararamdaman ko ngayon? Parang di ko ramdam. Ano ba ang lagay ko sa ngayon? Alam kong buhay ako marahil dama ko ang sakit hindi lang pisikal kundi pati narin ang emosyonal. Para akong kandila na unti unti ng nauupos.
"Maayos na." maikling sagot ko.
"Tangina sobrang alang ala kame sayo!" inis na sabi ni Gabriela.
Hindi naman lingid sa aking kaalaman na nag aalala talaga sila. "Kumain kana muna." alok ni Jeorge na inaayos ang pagkain.
Gusto ko sanang tanungin sila kung nasaan si Kojic pero alam kong maiinis lang sila
