"HINDI mo ako madadaan sa paiyak-iyak mo. So please... go." Andrea got emotional when she heard those words coming from the man who saved her. She couldn't even stop her tears fell down from her eyes. Kung alam lang ng lalaking iyon ang pinagdaanan niya sa loob ng napakahabang panahon, malalaman niya kung anong gaano kahirap ang mamuhay sa mundo na walang nakakakita. She had no choice but to leave the apartment. Hindi niya ininda ang nakaharang na pinto sa harap niya pahakbang papalabas ng unit ng lalaki. She doesn't even know the name of that guy but she felt safe when he saved her.
Ilang taon na nga ba? Two years... two years of agony. Pabalik-balik lang ang kaluluwa niya sa rooftop kung saan siya namatay at hindi alam ang daan palabas ng gusali. Hindi rin niya alam kung sa anong paraa
