VIVIAN DE VERA
Halos isang linggo na ako na hindi lumalabas sa aking kwarto at walang kinakausap. Madalas ay nakatulala lang ako o ‘di kaya ay binabalikan ang mga litrato na na-save ko sa aking laptop. Naka-off din ang cellphone ko para walang manggulo sa akin.
“Buchik?” Ang pagtawag ni mommy ay sinundan ng tatlong katok sa aking pintuan. “Are you okay?”
Pumikit ako at nilapat ang likod sa malambot na kutson. “Leave me alone, please.”
Binuksan ni mommy ang pinto. Tumagilid ako ng higa— patalikod sa kanya. Naramdaman ko ang paglundo ng kama ko tanda na umupo si mommy doon.
“Hindi ka bumaba para mag-lunch kaya nag-prepare nalang ako ng sandwich for you.”
Nagbuntong-hininga ako at bumangon. Dumasog ako upang makadikit ang likod ko sa headboard. Inabot ko ang sandwich na na-prepare ni mo
