TINITINGNAN ko si Louie mula rito sa cafeteria. Masaya silang nagtatawanan ni Glythel mula sa kabilang mesa.
Mapait akong napangiti. How ironic, ako itong ang tapang-tapang na nagdesisyong paalisin siya sa buhay ko, pero ako itong nasasaktan habang nakatingin sa kanya mula sa malayo.
Ginusto ko ito 'di ba? Pero bakit ang sakit lang na makita siyang nakakatawa habang may kausap na iba?
Mabuti pa siya. Mukhang nakamove on na. Samantalang ako rito- walang ibang ginawa kundi ang magmukmok at maghalumbaba.
"Okay lang 'yan, dzae. Malalampasan mo rin 'to," nag-aalalang sabi ni Edchelle. Naikuwento ko na kasi sa kanya ang pag-uusap namin ni Louie kagabi.
"Edch, ganito ba talaga kasakit? Nagmahal lang naman ako..." Ang palagi kong tanong sa aking sarili.
"Vera, minsan talaga magulo ang tadhan
