The Girl He Lost

CHAPTER 11: MUST BE OUT OF MY MIND

"1 b-billion?!" Utal na saad ng auctioneer at muli ko namang nilingon si Sebastian na nakatayo lamang at nakabuka ang bigbig dahil sa gulat

Too bad, the item is now mine.

"Nahihibang ka na ba?!" Tanong ni Mr. Isaac sa akin dahil sa gulat

"1 billion? Are you serious?!" Dagdag naman ni Dale

"What? You just asked for someone to raise the bid on the item so it doesn't go to Sebastian, right?" Sabi ko naman sa kanya

"Anong pinaguusapan nyong mag-ama?" Tanong pa ni Mr. Isaac

"He wants the item, so as his father, I'm buying it for him." I grin

"Do you hear what you're saying, Mr. Raven?!" Iritadong tanong ni Mr. Isaac sa akin

"Don't worry, Mr. Newton, a billion is nothing for my son's happiness." Saad ko pa

Laking gulat ko namang nang tumayo si Dale sa kanyang kinauupuan at inilapit ang kanyang bibig sa aking tenga at ako'y binulungan "Have you forgotten that I'm not really your son? why do you have to buy that for me?" he said

"Don't worry" I replied

"Don't tell me, this is our deal. I didn't ask for your help, so it's not included." He said

"Of course" I replied

"1 billion, may gusto pa bang itaas ang bid?" Tanong naman ng auctioneer ngunit ni isang tao ay walang naglakas ng loob na itaas pa ang bid, at kung mayroon man ay kaya ko pa rin itaas ng bid ko kahit na magkano, kaya huwag na nilang subukan na kalabanin ang isang River Collymore.

"2 billion!" Sigaw ni Sebastian na ikinagulat naming lahat

Talagang ayaw mong magpatalo ah.

"Woah! 2 billion! Final na ba ang 2 billion?" Isa pa itong auctioneer na 'to eh

"5 billion" nakangising saad ko naman

"Mr. Raven! 5 billion para lang sa scroll na iyan?!" Singhal sa akin ni Mr. Isaac

"Sinabi ko na sayo, Mr. Newton, gusto ng anak ko yung scroll kaya ibibigay ko sa kanya 'yan kahit maging trillion pa ang presyo nyan

"5 billion is too much!" Dagdag naman ni Dale

"Gusto mo pa bang itaas ang bid, Sebastian?" I smirked at him

"5 billion? Nahihibang ka na ba, Mr. Raven?" Bato naman nya sa akin

"Bakit? 2 billion lang ba ang kaya mong kunin sa mga tao?" Sarkastikong tanong ko sa kanya

"You don't have to do this for me, Mr. Raven, we're not even blood related" Bulong ni Dale. Tama sya, hindi kami totoong mag-ama kaya bakit ginagawa ko 'to sa kanya? Maglalabas ako ng bilyon para sa isang batang nabangga ko lang kanina at hindi ko naman kilala ng lubusan.

Kahit na alam ko ang lahat ng iyan ay hindi ko pa rin mapigilan ang sarili ko, parang kahit anong sabihin o hingiin sa akin ng batang ito ay ibibigay ko sa kanya agad... Para bang sobrang gaan ng loob ko sa batang ito... Para bang may lukso ako ng dugong nararamdaman sa kanya. No. I'm just doing it because of sympathy and he's story is just reminding me of someone.

"5 billion! Wala na bang gustong magtaas pa?" Tanong ng auctoineer

"Mukhang wala nang gustong magtaas pa ng bid, kung kaya naman ang ating last item ay SOLD NA!" Dagdag pa nya at nagpalakpakan at hiyawan naman ang mga tao dahil dito

"Sana lang ay hindi malaman ito ang tatay mo" aniya Mr. Isaac

"Syempre naman, may babagsak na kumpanya kung malalam ni dad o kahit na sinong myembro ng pamilya ko ang tungkol dito" I smirked at him

"Are you threatening me?" Kunot noong tanong naman nya sa akin

"Not really" I chuckled

AN HOUR LATER

"Where is Mr. Newton?" Dale asked

"He went to the restroom." I replied

"Anyway, thanks for buying it for me even though I didn't tell you to buy it." Said Dale

"Don't worry, I didn't buy that for you because we have a deal." Saad ko naman dahil hindi ko rin talaga alam ang dahilan kung bakit naglabas ako ng limang bilyon para lang sa isang batang hindi ko naman kilala. I must be out of my mind.

"Speaking of our agreement, I'd like to ask for your phone number so that I may call you when I decide what I'm going to ask you in return, considering I don't know what I'm going to ask you yet." Sabi naman ni Dale

"Are you really a 4-year-old boy?" Kunot noong tanong ko sa kanya

Para kasing hindi ako nakikipagusap sa bata dahil sa pananalita nya at kung paano sya gumamit ng mga salita, at higit sa lahat ay ang fluent nya sa english

"Why?" He asked

"Nothing. Anyway, just stay here and I'll just get my calling card from my car." Saad ko at aalis na sana ako nang bigla nya akong pigilan at iabot sa akin ang isang phone

"Hindi mo na kailangang kunin ang calling card mo, Mr. Raven, dahil may phone naman ako. Ilagay mo na lang sa contacts ko ang phone number mo at aalis na rin ako dahil baka hinahanap na nila ako" paliwanag naman nya

Natural lang na hanapin ka ng pamilya mo, little guy, ilang oras ka ba namang nawala eh.

"Much better" sambit ko at agad ko namang kinuha sa kanya ang phone at doon ay inilagay ko ang phone number ko.

Matapos kong ma-save ang number ko sa contacts nya ay may isa sa mga contacts nya ang nakaagaw ng aking pansin, isang phone number na sobrang pamilyar para sa akin ngunit hindi ko na maalala kung saan ko ba ito nakita

"Are you done? Can I have my phone now?" Tanong ni Dale

"Oh! Yeah, here." I snapped

And after I gave Dale his phone back, he said goodbye to me and said that he would only call when he had decided what he would ask for in exchange for our deal before he ran away. A few minutes later, Mr. Isaac came from the restroom.

"You're back" I said

"Where's your son?" Tanong nya nang kanyang mapansing wala na si Dale

"Ah, si Dale ba? Umuwi ka na sya mag-isa." Sagot ko sa kanya at nagsimula na akong maglakad pabalik kung saan naka-park ang kotse ko

"What do you mean, umuwing mag-isa?" Kunot noong tanong pa ni Mr. Isaac

"Umuwi na sya sa kanila" aking tugon

"Hindi kita maintindihan, bakit mo hinayaang mag-isang umuwi ang anak mo?" Nakangiwing saad nito sa akin

"Mr. Isaac?" Tawag ko naman sa kanya

"What?"

"Can you listen to what I'm about to say to you?" Tanong ko.

"Sure. What is it?"

"I just want to explain everything to you so that we don't have any misunderstandings in the future." Panimula ko naman

"I can't fathom why you keep asserting that the kid we were with earlier is my son, even though the fact is that he's not. Although we both told you beforehand that we are not really a father and son, it's not like that I am covering something or denying that the kid is my son. Pero hindi ko talaga sya anak, Mr. Isaac, kaya sana huwag makarating sa kahit na sino ang tungkol dito" paliwanag ko

"Huh?" Saad nito sa akin

"Kailangan ko pa bang ulittin ang sinabi ko?" Tanong ko naman sa kanya

"No. That's not what I mean... Are you for real? Hindi mo ba talaga anak yung batang lalaki kanina? Pero paanong nangyaring kamukhang kamukha mo talaga sya?" Sunod sunod nya pang tanong

"Bumili lang ako ng kape sa coffee shop kung saan ko sya nabangga kanina, and you happened to be there, claiming that kid to be my son. bumili lang naman ako ng kape tapos bigla na akong naging tatay ng batang nabangga ko lang" paliwanag ko pa

"Eh kung hindi mo sya anak, bakit ka gumastos ng limang bilyon para sa batang hindi mo naman pala kaano ano?"

"Nagkaroon kasi kami ng kasunduan na kapag tinulungan nya akong ipaalam kay Emeraldo ang lugar nya at hindi nya ako kayang talunin sa lahat ng bagay ay ibibigay ko ang kahit na anong gusto nya, at ayon na nga" sabi ko pa

"That's kind of immature of you" said Mr. Isaac

"He bragged na athlete sya noon kaya ipinakita ko lang sa kanya na hindi lang sya ang athlete" saad ko

"So, ano na ang plano mo ngayon?" Tanong nya pa sa akin

"Saan?" Kunot noong tanong ko naman

"Kay Emeraldo" mabilis nyang sagot

"What do you think is going to happen to the people who oppose me?" Nakangising tanong ko sa kanya

"Para ka talagang ama mo" sabi ni Mr. Isaac bago kami tuluyang magpatuloy sa paglalakad paalis

ONE WEEK LATER

TOK! TOK! TOK!

"What are you doing?" Dad asked

"Nothing." I replied

"Why do you keep on checking your phone? Are you waiting for a call or text?" He asked

"Nothing. Why did you ask Dad?" Sabi ko

"I've been noticing you for a while now that you're constantly checking your phone instead of listening to what I'm saying." He explained

"M-may iniisip lang ako tungkol sa kumpanya" utal na saad ko

It's been a week since I met a boy and had a deal with him, and it's been a week but he still hasn't contacted me. It's not that I particularly want to meet him. He said he would just call me once he had chosen what he would demand in return for the agreement we made when we went to visit an orphanage.

"Mabuti naman kung ganoon" saad ni dad

"Hindi ka pa ba aalis, dad?" Tanong ko sa kanya

"Bakit? Ayaw mo na bang makita ang pagmumukha ko?" Kunot noong tanong naman nya

"That's not what I'm trying to say, di ba dapat nasa bahay ka at sinasamahan si mom?" Paliwanag ko

"She was not at home. She went out with her friends to go shopping." Dad said

"Is that so?" Sabi ko naman

"I really wanted to come because your mom has been feeling bad for a few days, but she just yelled at me, saying that I would sleep outside the house if I went with her." Way to go, mom.

"Why? What happened to mom?" I asked

"She has been like that since she came home the other day from your house. Do you know what happened to your mom?" Saad ni dad

So, mom is still thinking about what I told her about what happened to Keilee and me four years ago.

"We just had a little argument about my house because she insisted on sending your maids to my house even though I didn't want to." I explained

"Mom always be a mom" sabi pa ni dad

"Anyway, if you're not going to leave yet, dad, I will go first because I have to visit the construction site to see if all the plans are being followed." Sabi ko

"Why do you have to do that and not your employees?" Kunot noong tanong naman sa akin ni dad

"I fired all of them the other day" mabilis kong sagot at napasapo na lamang ako sa aking noo. Sumasakit talaga ang ulo ko kapag naaalala ko ang mga kabobohan ng mga dati kong empliyado

"Wait. What?!" Gulat na tanong ni dad

"They are useless if they can't do their jobs." I said

"Dahil ba 'yan sa nangyaring aksidente?" Tanong pa nya

"Yes. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa kanila kaya tinanggal ko na lang silang lahat, ang daming gustong pumasok sa kumpanya ko tapos sila 'tong mga nabigyan ng oportunidad na makapagtrabaho dito ay hindi naman nila ginagawa ng maayos ang kanilang mga trabaho kaya ano pang silbi nila sa akin? Ano ba ang tingin nila sa kumpanya ko?" Nangiwing paliwanag

"Okay, I get it now." Said dad

"Muuna na ako, dad." Paalam ko sa kanya

I immediately took my coat when I got up from my seat and took my car keys before finally leaving and leaving Dad in my office.

ONE HOUR LATER

"Sir? Ano pong ginagawa nyo dito?" Tanong sa akin ni Chail, ang engineer na naka-assign

"Do I need a reason to visit one of my properties?" Tanong ko naman sa kanya

"H-hindi p-po" utal nitong sagot

"Anyway, how's it going?" Tanong ko pa

"The work is going smoothly, sir, and there is no delay in every job, but we have only one problem, and I'm planning to come to your office to tell you that in person, but I didn't expect you to visit here in person." Chail explained

"What do you mean?" Kunot noong tanong ko

"I received a call this morning from our Spanish supplier, informing me that they will be unable to deliver the remaining materials this week due to a typhoon in Spain, and their planes are not permitted to fly as a result." Said Chail

"Yeah, I heard there was a typhoon in their area, but I didn't expect that their flights would be affected." Sabi ko naman

Malaking problema kung hindi agad matatapos ang ibang pundasyon ng building na 'to dahil halos lahat ng ginagamit naming materials ay galing pa ng Spain. What should I do now?

"When can they deliver the materials?" I asked

"Next week, pero baka hindi pa daw sigurado iyon" mabilis nyang sagot sa akin

"Sa tingin mo, aabot pa ba hanggang sa susunod na linggo ang mga materials?" Tanong ko pa

"Ayan pa ang tinitignan namin sa ngayon, sir, dahil sa nangyaring aksidente ay maraming materials ang nasira kaya hindi kami sigurado kung aabot pa hanggang sa susunod na linggo ang mga materials at supply natin" paliwanag naman ni Chail

"Is that so?" I said and Chail just nodded at me

"I will send Sid here tomorrow and he will be the only one you talk to about other things and about the supply of materials." Dagdag ko pa

"Papasok ka po ba sa loob, sir? Magpapakuha na po ako ng safety helmet kung ganoon." Aniya Chail

"Hindi na kailangan dahil nasabi mo naman na sa akin ang lagay ng contruction" sabi ko naman at tinalikuran ko na ito at naglakad

"Aalis na po kayo?" Tanong naman ni Chail kaya naman ay muli ko syang hinarap

"Obligado ba akong sabihin 'yan sayo?" Kunot noong tanong ko sa kanya

"H-hindi naman po" Chail replied, but I didn't pay attention to what he just said, and I just went back to my car.

At nang makabalik ako sa parking lot ay laking gulat ko nang makita ko isang pamilyar na pigurang nakatalikod sa di kalayuan kung saan ako kasalukuyang nakatayo

"Keilee?" Bulong ko sa aking sarili

What is she doing over there? Why does she look so troubled?

"Shoo! Shoo! Alis dito!" Rinig kong sigaw nya

Anong ginagawa nya?

"WOOF! WOOF! WOOF!" Aso?!

I don't know what's gotten into me, but I suddenly ran to Keilee's place when I heard the barking of the dog. Bigla na lamang kumilos ng kusa ang katawan ko at hindi ko alam kung bakit

"YOU?!" Sigaw sa gulat ni Keilee nang makita nya ako

"What are you doing here?" Kunot noong tanong nya sa akin

"My car was parked here and I saw you by accident. You looked troubled because of the dog." I said

"I didn't ask for your help." Pagmamaldita nya

"I don't care whether you say thank you or not. I don't expect you to." Sabi ko naman sa kanya

"And?" Nakangising tanong naman nya sa akin

Hindi ko alam kung imahinasyon ko lang ito o kung ano, sa tuwing nakakausap ko si Keilee ay ibang iba ang ekspresyon ng kanyang mukha at ang tono ng kanyang boses sa pakikipagusap sa akin. Para bang may galit sya sa akin.

"Are you mad at me or something?" Kunot noong tanong ko naman sa kanya

"It's good that you asked. Yes, actually I'm not mad at you because I loathe you." Taas kilay nyang sagot sa akin

"What?" Naguguluhang tanong ko pa

"Anyway, bilang isang CEO alam kong busy ka kaya naman aalis na ako para hindi na kita maabala pa." Aniya Keilee sabay lakad paalis at kasabay naman nito ang pagbagsak ng malakas na ulan

"AAAHHH!" Rinig kong sigaw ni Keilee at dali dali itong nagtungo sa isang waiting shed habang ako naman bumalik na sa aking kotse

SEVERAL MINUTES LATER

"Ikaw na naman? Ano bang problema mo?!" Iritadong tanong sa akin ni Keilee nang ihinto ko ang aking sasakyan sa tapat ng waiting shed

Hindi ko rin alam kung bakit ako bumalik.

"Get inside the car, I'll give you a ride" saad ko sa kanya

"Wow! So, now you're acting friendly with me, is it because Sanjo is Damara's boyfriend? Sinabihan ka ba ni ? Damara na maging mabait ka sa akin?" Sunod sunod na tanong ni Keilee

"It's none of the above" I replied

"Then, what?" Hindi ko rin alam.

"Sumakay ka na lang, hindi mo ba nakikitang sobrang lakas ng ulan?" Kunot noong tanong ko naman sa kanya

"Oh no, thank you. Basa ako dahil sa ulan kaya kapag sumakay ako sa mamahaling kotse mo ay baka magbayad pa ako ng isang milyon dahil sa nabasa ko rin" sarkastikong sambit ni Keilee

"Hey, listen, woman. I said I'd give you a ride, and I'm not going to charge you just because you wet the seat of my car, and look how drenched you are in the rain." I said

"Dapat ba maging thankful ako na ang isang Collymore ay pinapasakay sa kotse?" I don't know what to do with this woman.

"Okay fine, sa sobrang lakas ng ulan impossible na may dumaan pang kahit anong sasakyan dito" hindi naman sa kinokomsensya ko sya, nagmamagandang loob lang ako

"And so?" Taas kilay na sambit ni Keilee

"Edi aalis na ako kung ayaw mo talaga" sabi ko naman at pinaandar ko na ulit ang makina ng kotse ko.

Paalis na sana ko nang bigla namang sumigaw si Keilee na dahilan para itigil kong muli ang aking kotse "Sandale!"

"What?" Nakangising tanong ko naman sa kanya

"Ngayon lang 'to" saad nya at mabilis na sumakay sa loob

"Sasakay ka rin pala, pinatagal mo pa" mahina kong saad ngunit sapat na ito para marinig ni Keilee

"Ibaba mo na lang ako sa susunod na kanto, doon ako sasakay ng taxi" saad nito sa akin

"Okay, but we're going somewhere first" tugon ko sa kanya at mabilis ko namang inikot ang aking sasakyan upang mag-iba ng daan

"S-saan mo ako d-dadalhin?" Kunot noong tanong ni Keilee na may halong pagpa-panic sa kanyang boses

"Don't worry, I won't do anything bad to you." I smirked at her

"Do you think I will believe what you say?"

"It's up to you whether you believe me or not." Sabi ko na kanya namang ikinatahimik

KEILEE'S P.O.V

Kasalukuyan ako ngayong nakasakay sa kotse ni River, hindi ko alam kung paano na naman ako humantong sa ganitong sitwasyon, gusto ko lang namang umuwi na sa bahay pero bakit kailangang mag-krus na naman ulit ang mga landas namin ni River

FLASHBACK

"Dito mo na lang ako ibaba, Zaikie" saad ko at agad namang itinabi ni Zaikie ang kanyang motor bago ako bumaba dito

Nakatanggap kasi ako ng tawag mula kay Mr. Cruz, gusto nya raw akong makausap tungkol sa isang bagay kaya dali dali akong nagpahatid sa Cafe na ito kay Zaikie dahil nasa school naman sina Danwil at Sanjo

"Sure ka bang kaya mong mag-isa, ate Keilee?" Tanong naman ni Zaikie

"Oo naman, at isa pa walang kasama yung kambal sa bahay ka umuwi ka na agad, kaya ko na ang sarili ko dahil si Mr. Cruz lang naman ang kikitain ko at hindi kung sino" paliwanag ko sa kanya

"Sige, sabi mo eh. Ingat ka." Sambit ni Zaikie bago tuluyang paharurutin ang kanyang motor paalis

"Mag-ingat ka sa daan! Ang metro mo, bantayan mo!" Sigaw ko naman kahit pa alam ko naman nang hindi na nya ako maririnig dahil bukod sa maingay ang motor nya eh malayo na rin ang narating nya

"Keilee?" Tawag sa akin ng isang pamilyar na boses

"Mr. Cruz!" Masayang saad ko nang lingunin ko ito

"Long time no see, it's good to see you again" he said

"Kayo rin po" Nakangiting bati ko naman sa kanya

"Bakit andito ka pa sa labas?" Tanong naman nya

"Kakarating ko lang po, hinatid ako ni Zaikie" mabilis ko namang sagot

"Kung ganoon ay sabay na tayo" aniya Mr. Cruz at naglakad na ito papasok sa Cafe na agad ko namang sinundan

"Kamusta ka na?" Tanong nito sa akin nang makaupo kami

"Ayos naman po, may mga hindi inaasahang pangyayari at bagay lang pong naganap sa akin after kong umuwi dito sa pilipinas four years ago. Eh kayo po? Kamusta na kayo?" Sabi ko

"Well, I've been lacking sleep lately because of the superiors." He chuckled

"Narinig ko nga po sa mga superior na may ilalabas ka daw na bagong libro" sabi ko naman

"Ayon nga ang dahilan kung bakit wala akong maayos na tulog, minamadali nila akong matapos ko ang libro ko. hhyyss" well, kung ang mga superior naman ang pinaguusapan namin ay masasabi ko talagang sila ang dahilan ng malaking eye bags ni Mr. Cruz

"It seems difficult and impossible to do what they are asking of you, Mr. Cruz. It's hard to write a book, if only they knew." I said as I crossed my arms

"Ano pa nga ba ang aasahan na natin, apat na buwan na lang tapos na naman ang taon na ito" saad naman ni Mr. Cruz

"Pero ano pong dahilan kung bakit gusto nyo kong makausap ng personal?" Biglang tanong ko naman sa kanya

"Oh right, muntik ko nang makalimutan." He said as he laid his back on the rest of the chair.

"I would like to ask for your aid in this predicament. Would you reckon with that, Keilee?" He asked. Wow! Muntik ko nang hindi maintindihan ang sinabing iyon ni Mr. Cruz ah

"About what, Mr. Cruz?" Syempre kapag english ang ginamit nya dapat sasagot din ako ng english

"May tumawag kasi sa akin noong isang araw na nakatira sa Japan---" Saglit na tumigil si Mr. Cruz

"Japan? Ang layo naman, pero bakit ka tinawagan?" Kunot noong tanong ko naman

"I didn't quite understand exactly what he meant, but according to what I rendered out, he was seeking my aid." He explained

"At hindi ko rin po kayo naintindihan ng maayos, Mr. Cruz" sabi ko naman at pinagdikit ko ang aking mga palad na para bang ako'y nagdadasal

"He's speaking Japanese. That's why I don't really understand what he's trying to say." Sabi pa ni Mr. Cruz

"Ano bang pagkakasabi nya?" Kunot noong tanong ko pa

"Something about sa mansion na nabili daw nila sa Yamato province, nagulat daw sila kasi may basement yung bahay. They asked the person they bought the house from if there was a basement in that mansion, but they were told there was none." Saad ni Mr. Cruz

"Mansion? May mga basement ba ang mga mansion sa Japan?" Naguguluhang tanong ko

"Bihira, pero ang sabi nila sa basement daw ay may mga lumang gamit na mukhang libo na daw ang tanda at karamihan sa mga gamit doon ay may family crest ng Fujiwara clan"

"Fujiwara clan? Ang isa sa the four greatest family in Nara and Heian period?" Kunot noong tanong ko naman

"Oo" maiksing sagot sa akin ni Mr. Cruz

"Ano daw meron?"

"Hindi ko rin alam, kaya nga nakipagkita ako sayo para tulungan mo ako" sabi pa nya

"At ano naman pong maitutulong ko sa inyo?" I asked

"Medyo marunong ka namang mag-nihongo di ba?" Tanong naman nya sa akin

"Opo"

"Ibibigay ko sayo yung number na tumawag sa akin at gusto ko ikaw sana ang kumausap sa kanila at alamin mo kung bakit sila tumawag sa akin at bakit hindi sa government ng Japan" aniya Mr. Cruz na para bang natatawa pa sa kanyang sitwasyon

"Kaya nga, bakit sayo sila tumawag eh hindi naman trabaho ng archeologist na alamin kung ano yung mga nasa basement ng bahay nila... I mean, trabaho natin pero hindi talaga, gets nyo ko?" Nakangiwing sambit ko

"I get it" he chuckled

"Ayon lang ba ang gusto nyong sabihin?" Tanong ko pa

"Of course, when you're done talking to them and they say we should dig out the stuff in the basement, call our superiors right away so they can call the Japanese government about that matter." Mr. Cruz said

"Okay, noted" sabi ko naman

Buti nga kahit tumigil ako sa pagiging archeologist ko ay may contact pa rin ako sa mga superior ko. Well, sila naman ang nagsabi na pwede akong bumalik after kong manganak o anytime kong gustuhing bumalik sa kanila

SEVERAL MINUTES LATER

Matapos ang halos dalawang oras naming paguusap ni Mr. Cruz ay nagpaalam na kami sa isa't isa, nasa waiting shed na ako at naghihintay sa dadaan na taxi o kahit anong sasakyan na pwede kong masakyan pauwi dahil hindi ako masusundo ni Zaikie sa kadahilanang inilabas nya sila Marina at Nile

"Speaking of Marina and Nile, bilhan ko kaya sila ng pasalubong?" Usap ko sa aking sarili

Nagpalinga-linga ako sa aking paligid para humanap ng store na pwede kong mabilan ng pagkain na pasalubong ko para sa mga anak ko. Sa di kalayuan, sa katapat ng isang building na under construction ay may nakita akong isang bakery shop kaya dali dali naman akong naglakad papunta dito.

"Good afternoon, welcome" saad sa akin ng bantay nang makapasok ako sa loob. There are so many breads and I can't choose what to buy for Nile and Marina because I'm sure all the breads here are delicious.

"Ano pong hinahanap nila?" Tanong naman sa akin ng bantay ng tindahan

"Um... Hindi kasi ako makapili, pwede ka bang mag-recommend sa akin ng pwede kong ipasalubong sa mga bata?" Sabi ko dito

"Ah! Para sa mga kapatid nyo po ba?" Nakangiting tanong nya naman sa akin

"Anak ko, to be exact hahahaha" I laughed awkwardly

"Ay hala, sorry po. Hindi ko alam, hindi rin kasi halata na may anak na kayo kasi ang bata nyong tignan" at para namang masika sa aking mga tenga ang mga salitang narinig ko mula sa taong ito

Syempre, kahit may dalawang anak na ako ay hindi pa rin ako tumigil mag-exercise kaya nanatilli pa rin ang magandang hubog ng katawan ko. Well, in fact, mas gumanda nga ang hubog ng katawan ko nang makanganak ako kila Nile at Marina eh.

"Kung ganoon po ay ire-recommend ko po sa inyo ang waffle cake namin, tama lang ang tamis at isa po ito sa mga best seller namin lalo na sa mga bata" nakangiting saad ng babae

"Waffle cake huh? Okay, I'll five of that" sabi ko naman

"Sure" saad ng babae at agad na dinala ang order ko sa counter at mabilis itong binalot sa paper bag

"Here's my payment" sabi ko sabay abot sa kanya ng bayad ko

Matapos kong makuha ang aking sukli ay lumabas na ako ng shop at naglakad pabalik sa waiting shed upang doon ay muling mag-abang ng sasakyan pauwi nang bigla namang may asong bigla na lang sumulpot sa kung saan

"WOOF!"

"What the hell!" Sigaw ko at agad akong tumapak sa bench na nakita ko

"WOOF! WOOF!"

"Para sa mga anak ko ang pagkain na 'to!" Singhal ko sa aso, kung may kinaaayawan man akong hayop eh aso 'yon

May trauma kasi ako sa mga aso dahil noong bata pa ako ay nakagat ako ng aso.

"WOOF! WOOF!"

"Shoo! Shoo! Alis dito!" Sigaw ko pa sa aso

Pakiusap lang, ayaw kong manakit ng hayop dahil labag sa batas 'yon kaya umalis ka na habang napipigilan ko pa ang sarili kong sipain ka!

Ibabato ko na sana sa aso ang tissue na hawak ko nang bigla namang may isang tao ang dumating at pinaalis ang aso

This scent?

"YOU?!" Sigaw ko nang makita ko si River

END OF FLASHBACK

"Bwisit na aso at ulan kasi ito eh!" Bulong ko sa aking sarili

Kung hindi lang ako hinarang ng aso at hindi lang umulan ay hindi ko sana kami magkikitang muli ni River, at ngayon hindi ko alam kung saan nya ako dadalhin

"Saan mo ako dadalh----" He cut me off

"How are you these days?" He asked

Is he seriously asking me that? "I don't think that we are in that kind of relationship for me to answer that question." I said

"Well, I guess so. Ni hindi mo nga namukhaan kung nasaan tayo" saad ni River at tinanggal ang seatbelt nya

Doon ko na lamang napagtanto na nakahinto na pala ang kotse. "Where are we?" Tanong ko, hindi ko kasi masyadong makita ang paligid dahil ginabi na kami

"My villa." His answer was simple, but it surprised me.

"What?!" Saad ko sa gulat ngunit hindi ito sinagot ni River bagkus ay bigla na lamang syang lumabas sa kotse kaya dali dali ko ring tinggal ang seatbelt ko

Sino ba namang hindi magugulat? Nasa harap ka ngayon ng bahay na dati mong tinirhan!

"Bakit mo ako dinala dito?" Tanong ko pa sa kanya nang makalabas ako sa kotse

"You're soaking wet from the rain. Take a shower here and change your clothes, and then you can go home." He explained

"Are you kidding me, Mr. Collymore?" Nakangiwing tanong ko sa kanya

"What?" Kunot noong tanong naman nya sa akin

What the f**k? Nagtanong ako tapos ang isinagot sa akin ay sagot rin?

"Please let me know if you won't be entering so I can let the security know you've broken into my house." River said, making my eyes widen in shock.

"Are you f*****g with me?!"

"You coerced me into coming here, and now you're berating me for trespassing at your house!" Dagdag ko pa

"If you don't want that to happen, then do what I told you to do." At para namang akong nilamig dahil sa tonong iyon ng boses ni River. Para bang bumalik ako sa nakaraan dahil sa ekspresyon ng mukha at tono ng boses ni River na iyon.