(STELLA’S POV)
“NANDITO na tayo, Ma’am Stella.” Pukaw sa akin ni Bert. Hindi ko man lang namalayan na dumating na pala kami sa Manila Port dahil sa hindi ko pa rin mapigil ang pagbuhos ng aking emosyon hindi pa rin maampat ang aking mga luha sa paglaglag.
“S-salamat, Bert. Magkano ang bayad?”
“Naku, Ma’am Stella, huwag na. Tulong ko lamang ito sa ’yo.”
Kaagad kong pinahid ang aking mga luha at hinarap si Bert.
“Ha? Hindi naman po puwede ’yan. Mahal pa naman ang gasolina.” Nakakahiya dahil maraming tao ang naabala at nadamay sa aking paglayas. Ang isa rin kinatatakot ko ay baka mapaalis si Kiray at Manang Prima sa mansiyon kapag nalaman niyang sila ang tumutulong sa akin. Hindi kakayanin ng konsensiya ko kapag mangyari ’yon. Pero huwag naman sana Diyos ko. Sila na lang ang inaasahan
