(JARED’S POV)
Palabas na kami ng clinic ngunit hindi pa rin nawala ang ngiti ng aking mga labi. This is the happiest day of my life. I’m excited to carry, cuddle and kiss my son. Ngunit kabaligtaran naman ang nakikita ko sa mga mata ni Stella. I can see the sadness in her eyes.
I hold her arms until we reach the parking area.
Hindi ko alam kung ano ’ng ikinalungkot nito? Kaya naman hindi ko mapigilan ang hindi magtanong sa babae.
“You look so sad,” ani ko nang tuluyan na kaming nakapasok sa loob ng sasakyan.
“Naalala ko lang si Mama Rosenda. Masaya kaya siya kapag nalaman niyang magkakaapo na siya?” Hindi nito naitago ang lungkot sa kanyang tinig. I felt so much guilty after hearing her words. Pero tama rin naman ang ginawa kong ilayo siya kay tita Rosenda dahil hangga’t nakikita
