Please, My Professor

Chapter 22

“Kenny, sure kana ba talaga sa gagawin mo? I mean, sa probinsya ka talaga magbabakasyon?” Tanong ni professor Jayon sa kaibigan habang nasa isang coffee shop malapit sa tinitirhan ni professor Kenny. As usual, iyong favorite talaga niya ang kaniyang ininom for her sake.

“Ang sarap talaga nitong caramel macchiato ‘no, Jayon. Ang dami ko talagang naalala dito." Sagot naman ng professor.

“But yeah…I think it would be better kung sa pamilya ko nalang ibabaling ang atensyon ko. After all, may taning naman na rin ang buhay ko. I might live for at least a year so I must enjoy the remaining months of me to be with my family. Besides, I want to see my father, too. I badly wanna asked him bakit niya kami iniwan. Okay naman kami nun, parang isang typical na pamilya lang. Ngunit nagbago ‘yon nung nakita ko si mama na umiiyak. Hating gabi na ‘yon kaya alam kong hindi biro ang sakit na kaniyang nararamdaman. I asked her what really happened, yet she just kept quiet. Then later nalaman ko nalang na may ibang pamilya na pala ang papa ko. He left us out of the blue. Kaya nung sinabi mong my father was not really a man, well I think you're right. He was too scared to be a man. Maybe."

" Bilib rin ako kay aling Nina, Kenny. She survived even kahit walang tulong galing sa inyong ama. Pwede namang kasohan ‘yong papa mo eh, I was just wondering kung bakit hindi niyo ‘yon ginawa?”

Napatango si professor Kenny, then she siped her iced coffee. He looked around, then from time to time she gazed up, looking at the uncertainty, feeling the positive atmosphere of the coffee shop.

“Well, all he did to us if we put it as grounds, makukulong talaga siya. Yet I chose to stay low dahil ang dami kong gustong itanong sa kaniya." Napahinga naman siya ng malalim.

“Nasaan na kaya siya ngayon?"

“Still wala pa rin kayong lead?"

“Walang malinaw eh. Sana nga lang buhay pa ‘yon. At this point of my life, wala na lang akong ibang gusto kundi makasama buong pamilya ko. Gustohin ko mang magalit sa papa ko, Jayon, ngunit nangyari na eh. After all, wala na rin akong ibang magagawa kundi ang tanggapin nalang ang lahat.”

" Paano si Jessa? ‘Yong nakababatang kapatid mo?”

" May naipon naman ako at naipundar. Sapat na ‘yon para masupportahan ko pa rin sila kahit na wala na ako. Besides, ano pa bang silbi na naging kaibigan kita kung hindi mo rin sila tutulongan.”

" Sira! ‘Wag ka ngang mag-isip ng ganiyan! Makakahanap rin tayo ng donor, okay? Tsaka think positive lang uy, Kenny! Walang aayaw!” Sagot naman ni professor Jayon habang nakataas ang kaniyang kanang kamay. Nakayukom pa ito at napupuno ng conviction.

She smiled a little. It was so soft that even these tiny whispers thought that it was just a grasp.

" Sana nga ganun lang kadali, Jayon. Malabong makahanap ng donor para sa isang bone-marrow transplantation. Kailangan kasing magkasing-pareho kami ng DNA. At kung sakaling makahanap man, the transportation has only 50% of survival rate. It's quite low.”

"Hmmm… it's quite low. Pero mas okay na rin ‘yon kaysa walang gagawin, Kenny."

Napatingin nalang si professor Kenny sa may glass window at pinagmamasdan ang mga sasakyang dumadaan. Malalim ang iniisip niya, perhaps baka gusto lang niya ng katahimikan. Madalas kasi kapag alam nating ito na ang huli, we want to find peace. Kaya nga mas pinipili nating kumandong sa mga mahal natin sa buhay because they are our peace. Peace is not the place, but a home. It's not people, but family. It is felt by inside. The feeling of free from any loss, or danger. The feeling of being secured, and loved. That's peace. And anyone risk everything to find it, yet they have loss. They miss the context and the idea of peace. Hindi naman ito hinahanap, kundi kusang nararamdam. It is only for those who are contented and already accepted their fate.

“So, kailan ang byahe mo?" Curious na tanong ni professor Jayon sa kaniya.

“Mamaya. I'll take the last trip papuntang probinsya, Jayon. Ikaw na munang bahala rito.” Sabi niya at may kinuha sa kaniyang bulsa. Isa itong susi.

" Oh… kunin mo ito. For the mean time, bisitahin mo paminsan-minsan ang bahay ah. Walang kasiguradohan kung makakabalik paba ako."

Nakatitig naman si professor Jayon sa kaniyang kamay habang dala ang isang susi.

“Take it…” Dagdag pa nito.

" No, Kenny. Don't say that. You keep it dahil alam kong babalik ka rito, okay? Ngayon ka paba susuko eh ang dami mo na ngang pinagdaanan. Veteran kana sa ganiyan kaya I'm pretty sure maipapanalo mo ‘yang laban na ‘yan!”

She then blew a sneer, but this time, it was full of hope. She was hoping that maybe professor Jayon was right. That maybe she could win this battle of her. That maybe, she could stand firm, and assure those people who believe in her na makakaya niya ang lahat ng ito. But fate seems to be so playful. Sana nga lang ganoon kadali ang magpanalo ng laban. No matter how hard we try. No matter how much we discipline ourselves, may mga bagay talaga na hindi natin kontrolado. And those things are tiny fragments of an artwork called life. Without them: those unexpected and uncontrollable circumstances, agonizing pain, and agonies, there will be no consideration of a worthy living. No one ever said that life is fun, but it is worth it.

“Ralp… thank you ha for all of your help. Nasubmit ko na rin ‘yong resume’ ko at bukas na ‘yong simula ko sa trabaho.” Ani ni Kevin sa kaniyang kaibigan na si Ralp sa labas ng convenience store na pagmamay-ari ng kaniyang kaibigan.

“No worries Kevin. Sabihin mo lang sa akin kung ano ang kailangang mo. Bukas na rin kasi ‘ying flight namin kaya matatagalan pa bago tayo magkitang muli."

“Di bale na ‘yon. Basta ba may present ako galing Japan ha, Ralp."

Napangiti nalang din ang kaibigan niya dahil sa biro nito.

“Oo nga pala, diba uuwi ng probinsya si professor Kenny?”

Tumango naman si Kevin bilang tugon sa kaibigan.

" Kailan daw byahe niya?”

" ‘Yan ang hindi ko alam, Ralp. Tsaka na ‘yan. Kapag nakaipon na ako rito ay hahanapin ko siya. I'm sure naman alam ni professor Jayon kung saan ang kanila eh.”

" Ang lakas talaga ng tama mo kay professor Kenny ‘no, Kevin? Paano kung wala ka talagang chance?”

" Just because you stand no chance hindi ibig sabihin nun ay hindi kana susubok. We have to take the risk, Ralp. Alam ko namang malabo eh, kaya lang mas malakas talaga ‘yong kabig ng aking dibdib.”

Napalingo-lingo nalang ang kaibigan dahil sa mga sinabi nito sa kaniya.

" Oh sige ako ng bahala. Sasabihin ko nalang dagdagan ‘yang sahod mo rito para mas madali kang makaipon. Siguradohin mo lang na makukuha mo ang loob ni professor ha, kasi kung hindi, malilintikan ka talaga sa akin, Kevin."