Please, My Professor

Chapter 9

Bigla namang ginanahan si Kevin ng makita niya ang kaniyang sparring mate. Sa isip niya ay may mapaglalabasan na siya ng kaniyang hinanakit.

Madalas, tuwing may problema tayong hinaharap, nababahala tayo. We never know how to deal with it, or perhaps we know how to deal with it, wala lang tayong kompyansa sa sarili natin. Sobrang halaga ng pagkakaroon ng kompyansa sa sarili, kasi dito natin mas lalong makikilala kung anong kaya nating gawin. Madalas sinasabi nating kaya natin, but have we even ask ourselves kung kaya ba ng sarili natin? Human have two entities, isa na doon ang isip natin at pangalawa ang ating katawan. Kapag dumarating ang mga pagsubok ng buhay, madalas sinasabi natin na kaya natin , ngunit alam nga ba talaga nating kaya natin? Or perhaps we just used to follow our delusional mind. We just got used to it because that's what boosted our morale, yet that's not enough. Hindi lang basta isipan natin ang gustong lumaban, kundi pati rin ang ating katawan. It's not always about how far our will take us, it’s how far our body can go through.

Hindi lang enough iyong mental capacity natin. Not even our capability of holding things up, of standing firm in every ounce of our principles, how we overcome stress, or how well our mind is. It's always about what our body can do. It's not due to high morale, nor by our ability to command our minds, but rather how we handle our body. It's the only thing we own, and that's why we try our best to make the best shape possible.

Ngunit lahat naman tayo at may iba't-ibang pamamaraan kung paano natin harapin ang mga ligalig ng buhay; being in a good shape is a perk. Minsan, we just play our favorite sports, or maybe just go with our friends and have some fun. We have different coping mechanism, at itong si Kevin, sa pagsuntok niya naipapalabas ang kaniyang mga ligalig. He wants the world to see how cruel he can be when fate tries him, dahilan kaya madalas siya rito sa gym. Lalo na tuwing nagkakaroon niya ng problema. Minsan pa nga nakakaawa na lang ang kaniyang sparring mate dahil iyon ang napagbubuntungan ng kaniyang problema.

Matapos ang isang magandang laban ay gumaan na ang pakiramdam ni Kevin. That King sure has a lot of potential, and he was very satisfied, too. Maganda ang ipinakita nilang dalawa sa laban at kahit papano ay nakakulong iyon upang bumalik sa focus si Kevin.

“Oh…nahimasmasan ka ngayon, Kevin. Sabi ko naman sayo diba mag training ka na. Sayang ‘yong potential mo.” Ani ni master Jo habang dahan-dahan namang tinatanggal ni Kevin ang kaniyang hand wraps.

" Sana nga po ganun ka dali eh, master Jo. Pero hayaan ninyo. Sa susunod, kapag pinahintulutan ng tadhana.”

“‘Wag mo ng hintayin ‘yong panahong ‘yon, Kevin. Tayo naman ‘yong gumagawa ng ating mga tadhana eh. If we don't work for our dreams, maiiwan lamang ang mga ‘yon sa ilalim ng ating unan.”

Well, siguro tama nga naman si master Jo. We might actually the one who made our own destiny, perhaps, rationally, our decisions lead us to what we are today, kaya malaki talaga ang papel ng ating mga desisyon sa buhay. May it be desisyon para sa sarili natin, or para sa ibang tao, hindi na ‘yon mahalaga. Ang mahalaga ay we are shaped and destined to something because of our actions.

“Well, naniniwala pa rin naman ako sa ‘God has a perfect plan for us.’” Sagot naman ni Kevin sa kaniyang master Jo. Sa isip niya ay hindi naman niya kailangang mag madali sa buhay. He just has to do what he must do, then it must go on. Dahil para sa kaniya, may dahilan ang mga bagay-bagay. Whatever it is, sure it's worth anticipating.

“Oh, sige. Basta pumunta ka lang rito kapag nagbago ang isip mo." Ani naman ni master Jo. Habang tinutulungan siyang ayusin ang hand wraps niya.

“Oo nga pala, how's that guy, King?" Tanong nito at pinupunto ang ka sparring mate nitong si King.

“He's good, master Jo. He has a lot better potential than me." Sagot naman nito sa tanong ni master Jo.

“Aalis na ako, master Jo. Maraming salamat sa magandang sparring. Alam mo na naman siguro kung ano ‘yong mga dahilan kung bakit ako madalas rito, diba."

Tumango naman ito bilang tugon.

“Hmmm. Mabuti na rin ‘yan Kevin as long as ‘wag ka lang gumawa ng pagsisisihan mo balang araw."

Matapos niyang makaalis sa gym ay hindi makalimutan ni Kevin ang sinabi ng kaniyang master Jo. Ang sabi raw ay huwag gumawa ng mga bagay na pagsisisihan niya balang araw. Iniisip kasi niya ang nangyari sa kanila ni professor Kenny. Dapat ba niya iyong iwasan? Perhaps, he is looking for something. An explanation for sure. Naguguluhan kasi siya kung ano ang kahulugan nung nangyari sa kanila ng kaniyang professor, at hindi naman natin siya masisisi dahil he is that kind of person na very conservative. He only sees circumstances as a mere explanation.

Sa pagkakataong ito, hindi alam ni Kevin kung ano ang kaniyang gagawin. Kahit pa naibsan ang kaniyang hinanakit matapos niyang makipag sparr, he was seeking for the right thing to do. Paano kaya niya sasabihin sa kaniyang professor na alam na niya ang katotohanan? Hindi siya sigurado.

Sa market, kung saan madalas nanglalabor si Kevin ay doon muna siya nagpalipas ng oras. Malapit na rin namang mag alas dos ng hapon at Wala masyadong tao ngayon.

Ganito kasi sa market tuwing Umaga at Gabi lang dinadagsa ng tao, ngunit kahit ganoon pa man ay mayroon pa ring nagtitinda at isa na roon si aling Dilia.

“Oh, Kevin…napadalaw ka yata? Sakto marami akong mga hugasin dito.” Ani ni aling Tirang ng makita niyang papalapit sa kaniyang stall si Kevin.

" Sige aling Dilia, itatapon ko muna ‘to.”

Isa na rin ito sa pinagkakakitaan ni Kevin. Malangsa ang mga hinugas ng isda ngunit walang malangsa sa taong naghahanap ng pera.

Matapos matapon ni Kevin ay tumabi siya kay aling Dilia at doon ay nakipagkwentohan. Iilan rin sa mga karanasan nung ali ang napagkwentohan nila. Pati na iyong nga karanasan nito noong dalaga pa at ngayong may mga anak na.

Masarap pala talagang makipag usap sa mga mas nakakatanda pa sa atin, ‘no. Hindi lang tayo natututo kundi naiintidihan din natin ang mga bagay-bagay sa paligid natin. We learn how life changes a person, and how our experiences molded us to become who we are. It's a different kind of growth, actually.

“Aling Dilia, naniniwala ka ba sa love knows no time? O sa love knows no social status? ‘Yon bang kahit malayo ang agwat ninyo sa edad at kahit malayo ang status ninyo sa buhay, iibig at iibigin niyo parin ang isa't-isa?”

Napaisip ng malalim si aling Dilia sa tanong ni Kevin. Sure she was recalling for something, or maybe she knows exactly what to respond, iniisip lang niya kung paano sisimulan.

" Oo naman, Kevin. Love is unconditional.” Sagot naman nito at kumuha ng atensyon ni Kevin.

“Bakit po?" Curious na tanong ni Kevin kay aling Dilia. Sa isip niya ay gusto niyang malaman ang pananaw ng isang may karanasan na sa buhay. Maybe, because he wanted to know what exactly the best action to take.