Ronna Mae's POV
Ilang araw na ang nakakalipas pero tuwing magigising ako sa umaga ramdam na ramdam ko pa rin iyong sakit. Sobra sobra.
"Ronna, ayos na ba ang lahat ng gamit mo?" Tanong sa akin ni Nanay habang naghihintay kami ng jeep na maghahatid sa amin sa paliparan sa Maynila. Iyong kumpare ni Tatay iyong maghahatid sa amin.
"Opo, Nay." Simpleng sagot ko. Napabuntong hininga ito at tiningnan ako.
"Anak, magiging maayos rin ang lahat. Sigurado ka ba na gusto mo siyang makaharap sa huling pagkakataon? Pwede namang ang Tatay mo nalang ang mag abot ng pera." Sabi ni Nanay. Umiling ako.
"Nay, ayos lang ako. Gusto ko rin siyang makita sa huling pagkakataon. Baka kase sakaling mabawasan iyong sakit. Baka kase matanggap ko na ng tuluyan na wala na talaga. Na tapos na talaga. Baka iyon nala
