Unti unti kong idinilat ang aking mga mata. Puting kisame at dingding. Inalala ko kung anong nangyari. Napahawak ako sa tyan ko.
Ganun nalang ang iyak ko ng wala na akong maramdaman na kahit na ano. Alam ko wala na siya. Wala na iyong anak ko.
"Lordon, iyong anak ko?" Humahagulgol na tanong ko sa kanya.
Nakatayo lang siya doon sa tabi ko at nakatulala. Niyugyog ko iyong braso niya.
"Iyong anak natin, Lordon!" Hinawakan ko siya ng mahigpit sa braso.
"Ano ba?! Magsalita ka!" Sigaw ko sa kanya.
Namumugto ang mga mata nito ng tingnan niya ako at saka umiling. Lalong lumakas iyong iyak ko. Niyakap niya ako ng mahigpit.
"I'm sorry, Ronna Mae." Bulong lang nito.
Hindi ko alam kung para saan ang sorry na iyon. Kung sa kagaguhan niya ba o sa pagkawala ng anak namin.
"Iyong anak ko, ibalik
