Isinara ni Dylan ang pinto.
Do’n pa lang, parang may bigat na bumagsak sa loob ng kwarto.
Lumapit si Yell sa kama, hinaplos ang mga petals.
"This is beautiful," sabi niya, mahina ang boses, may satisfaction.
Pagkatapos ay lumingon siya kay Dylan.
"Don’t you think so?"
Tahimik si Dylan.
Inilapag niya ang baso sa mesa.
Hindi siya sumagot agad.
Naglakad siya papunta sa bintana.
Tumingin sa baba, sa mga ilaw ng lungsod.
"Yeah," maikling sagot niya.
Pero walang emosyon.
Sandaling katahimikan.
Si Yell ay tumayo sa likod niya.
"Dylan," malambing niyang tawag.
"Hindi ka ba masaya?"
Do’n pa lang, bahagyang napatingin si Dylan sa gilid.
Hindi siya agad sumagot.
Mas matagal ang katahimikan kaysa dapat.
At sa loob ng isip niya, hindi kasiyahan ang naroon.
Kundi isang bagay na mas
