CHAPTER 24
Hanggang sa lumipas ang tatlong buwan. At sa bawat araw na dumaan, lalo lamang bumigat ang lahat. Hindi lang ang tiyan ni Kany, kundi pati ang mga bagay na matagal na niyang pinipilit buhatin mag-isa. Halos hindi na siya makalakad nang maayos. Kailangan na niyang alalayan ang sarili sa bawat hakbang. Madalas na rin siyang hinihingal. At sa bawat gabi, hindi na siya halos makatulog dahil sa bigat ng dinadala niya. Pero tahimik pa rin siya. Tahimik na tinatanggap ang lahat. Tahimik na hinihintay ang araw na magbabago ang buhay niya. Kapag lumabas na ang batang matagal niyang kinakapitan. Isang umaga, habang nakaupo siya sa gilid ng kama at marahang hinihimas ang kanyang tiyan, bigla siyang napapikit. Biglang kumirot iyon. Mahina lang. Pero sapat para mapahinto siya. "A
- Writer
